Featured

Hi // Hallo

A Girl is a Body of Water

Until that night, Kirabo had not cared about her.

A Girl is a Body of Water, Jennifer Nansubuga Makumbi, Tin House 2020

What stuck with me most is how well Jennifer Nansubuga Makumbi communicated the surprise and shrugs Ugandans had/felt about European ideas like time and religion. Might sound silly and/or narrow-minded but yes: not everyone cuts days into twelve hours and decides that one way of going at it is the right way. It’s all been decided before somewhere, and doesn’t mean that elsewheres should go along.

A Girl is a Body of Water plays out in a different time – Uganda in the nineteen-seventies and -eighties – and in a different world. The plot is familiar: absent parent decides to bring first child into second family. But Kirabo has plenty of other things on her mind; Sio, the mother who refused her, familial issues between her grandmother and the village witch and adjusting to private school and the city after growing up in a rural village.

Makumbi makes it all feel a bit like a fairy tale; even when dire reality sets in (war, death), it seems like something our princess has to get through to get to her happy ending. This absence and style takes some getting used to, but after you’re all in: we want the Stories of Kirabo; and we get them.

The Principles of Pleasure

3 x 50 min.

Enigszins arrogant dacht ik wel alles te weten over dit onderwerp. Hormonen, seksuele vrijheid, hokjesdenken etc. Je hersenen zijn je grootste seksuele orgaan en zo hebben we alles gehad.

Een deel was dan ook geen nieuws, maar hoe het werd gebracht was fris. Vrouw-gefocust, af en toe de giechels, veel informatie zonder het huiswerkgevoel te krijgen.

In drie afleveringen worden lichaam, geest en relaties behandeld. En seksspeeltjes zijn daar onderdeel van, mocht je van plan zijn dit samen met anderen te bekijken.

Essential viewing: voor vrouwen én mannen.

Dollface

20 x 25 min.

Very American, but short and charming enough to ignore that most of the time. Jules is the dollface who realises when her relationship ends (without her agreement) that she’s been neglecting all of her female friends. Her way back to them is a large part of the show. The rest of it is about life as a twenty-something, finding your way, feminism, sexuality, goals — a friendlier and less brazen Sex and the City.

What was cute in the first season – Jules has a fairy godmother in the shape of a snarky cat lady (literally a woman with a cat head), sees visions of all the ways in which she is a bad female friend – sometimes goes on for too long in the second season. In the second season her friends get a bit more room for development, and it definitely shows that Jules ..doesn’t have much of that.

Maybe the third season, which I’m sure will happen because Americans can just never leave a (good) thing alone.

Ace of Spades

First-day-back assemblies are the most pointless practice ever.

Ace of Spades, Faridah Abíké-Íyímídé, MacMillan 2021

YA closer to The Hate You Give than Gossip Girl, even though it starts out as the latter. And points for originality in the reason behind British terms being used at an American school.

Anyway, two students with no other connection than their skin colour are targeted by anonymous texts. Not just some light cyber bullying (read sarcasm here), but subjects shared that could ruin their health and futures.

It’s all so much that the Life Lessons don’t even club you over the head in usual YA-style, but slowly choke you instead. A demonstration of what YA can be.

Light Perpetual

The light is grey and sullen, a smoulder, a flare choking on the soot of its own burning, and leaking only a little of its power into the visible spectrum.

Light Perpetual, Francis Spufford, Faber 2021

Sounds pretty dystopian, doesn’t it?

What if four children – who died in a WW2 bombardment – didn’t? The children aren’t extraordinary, they’re simply ‘allowed to’ play out their lives. What follows are slices of life of post-war England.

The characters make the novel, especially when the writing lacks a bit. It’s a history novel as history should be looked at: through the eyes of regular humans.

Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Hytti nro 6

108 min.

Absurd, lief doch vervreemdend? Of herhaal ik dan mijzelf?

Het komt nooit voor (zeg ik zo uit mijn hoofd) dat ik me ongemakkelijk voel (vanaf het begin) door het kijken van een bepaalde film. Hytti nro 6 (dat is Fins) kreeg het voor elkaar: een Fins/Russische film in tijden van de oorlog in Oekraïne.

In compartement nummer zes (zoals de titel te vertalen is) zitten twee zeer verschillende mensen voor verschillende redenen. Ze hebben dezelfde bestemming en moeten hier meerdere dagen voor zitten. Zij is Finse student, bereisd en met allerlei meningen; hij is een Russische arbeider die nu al weet dat dit de rest van zijn leven is.

Als dit een Amerikaanse film was geweest, was het natuurlijk een romantische film geworden, misschien zelfs een romcom. Gelukkig hebben Europese films meestal meer ideeën over hoe vreemdelingen een connectie kunnen opbouwen. Zowel Laura als Ljoha hebben hun kop in het zand voor verschillende redenen, en trein en omgeving trekken ze daar langzaam uit. Op soms enigszins absurde manieren, ja.

The Jasmine Throne

In the court of the imperial mahal, the pyre was being built.

The Jasmine Throne, Natasha Suri, Hachette Book Group 2021

Honestly a little bit surprised by how much I didn’t care for this book. It has fantasy with a non-western background, gay women, and attempts some world-building. Why so demanding, brain?

Because all of it feels like it’s been generated instead of created. I didn’t care for any of the characters or what they went through. Childhood abuse? Oh. Your brother trying to sacrifice you? Okay. Fighting for independence? Uhuh. Fighting a disease that turns you into a tree? Are there images?

None of it touched me because there’s this weird imbalance of continuously adding new characters while trying to flesh out previous ones. And the plot: it felt like I was reading a game concept, not a novel. Like someone wanted the epic world-building of a Tolkien, a Martin, but forgot to put the silly, appealing and terrible in.

And of course; it’s a set up for sequels. I might catch up if it’s ever turned into a TV-show.

Nine Days

124 min.

Heartbreaking and heartwarming. Someone somewhere gets to decide who gets a life on earth. Something that could have turned very philosophical (“are they souls?”, “where are we before we’re born?”, “who deserves life?”) is kept very approachable — probably because of the two main characters.

Will and Kyo are very different from each other. Kyo thinks that is because Will used to be alive once, while he never lived. Will doesn’t share his thoughts on the subject, as he is wont to do with almost every subject.

He judges, though. Judges and tests to see who’s the right fit (“good enough” is another discussion). Again, I’m aware that none of this sounds very enticing, but this is actors showing their skill through emotions, text and body language. And do so without things becoming “floaty”.

Of course there’s something between Will’s very tough exterior, and it’s a cheeky-to-annoying young woman to get to it, but that’s about the only cliché this film offers.

Oliebollen-Nel

“Je zou eigenlijk eens achter Oliebollen-Nel moeten aan gaan.”

Oliebollen-Nel: De Oorlog van een kermisdiva, Michèl de Jong, Nijgh & Van Ditmar 2021

Dit is non-fictie. Er is heel veel informatie over de Tweede Wereldoorlog, het verzet, maar ook het kermisleven aan het begin van de twintigste eeuw. Het is een compliment voor de auteur dat dit bijna nergens taai of encyclopendie-ig wordt.

Oliebollen-Nel is een vrouw van de kermis die van publiekstrekker uitgroeit naar verzetsheldin. Of verrader. Nel is namelijk nogal een bijzonder, larger-than-life type met een flink ego, maar maakte dat haar naïef of veinste ze dat alleen?

Aan de hand van Nel wordt het Nederlandse verzet (vooral in Den Haag) gevolgd. Een verhaal waar Hollywood haar vingers bij af zou likken, maar dus allemaal gebeurd. Tot aan de laatste hoofdstukken houdt De Jong het tempo erin en de scènes kleurrijk: pas bij de verslagen van de rechtzaken gaat gevoelsmatig de rem erop.

Desalniettemin een aanrader voor iedereen die ook maar enigszins nieuwsgierig is naar één van de behandelde onderwerpen.