Featured

Hi // Hallo

Widows

130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018

 

The Dark Tower

Pere Don Callahan had once been the Catholic Priest of a town – ‘Salem’s Lot had been its name – that no longer existed on any map.

I did it, I finished it – all seven of them. I’ve changed sides and am one of Those that Read Them now (applicably for many other book (series) of course). I’m done, and I feel slightly run over.

I don’t often review series, especially following books, because I feel like you won’t start a series if it’s only the third (etc.) installment that interests you, nor that it’s easy to discuss plot lines without spoiling those still starting. But it’s been five minutes since I’ve finished the last book and I need to get things off my lower ribs (it’s always my lower ribs over my chest).

For a large part of the last novel, I felt impatience and frustration. Because honestly, how much more world-building is necessary, how many pus-filled pimples on villains need to be described. I was still a bit uneasy about the meta twist of things (Stephen King getting involved), and basically felt almost as tired as Ronald to just get to that damn tower.

I’m glad I stuck with it. No novel is supposed to be stale, and even though you could view some decisions as made for shock value, you might realise that the ending motivates all those decisions made. And what an ending.

So this isn’t really a review for a series, it’s for the ending(s) of one.

The Dark Tower, Stephen King, Hodder & Stoughton 2004

The Nutcracker and the Four Realms

100 min.

Ik vond dit een fijnere film dan ik eerder had verwacht. Misschien was het omdat Disney eindelijk iets minder heeft geleund op CGI-gebruik en iets meer op de acteurs. De 3D-optie in de bioscoop is dan zeker ook niet nodig.

nutcracker-posterHet gebruikte verhaal is van het sprookje, van het ballet, en ook hier verrast Disney een beetje door het niet zo op te kuisen dat er nooit een moment van spanning in zit. Ik zou te ver gaan met dit een acteursfilm te noemen, maar iedereen lijkt wel z’n best te doen/op z’n minst er lol in te hebben (in tegenstelling tot ander recent uitgebrachte films). Ook fijn daarin is het evenwicht tussen man en vrouw netjes verdeeld is, en het merendeel van de mannen eigenlijk een stelletje lapzwansen is.

Natuurlijk, het zou allemaal wat korter en kordater kunnen, en zullen de meeste mensen de twist van verre al zien aankomen, maar het is allemaal wel warm en charmant. Grootste vraag is eigenlijk waarom dit niet dichterbij kerstmis is uitgebracht is.

The Nutcracker and the Four Realms, Disney 2018

 

Night Film

Everyone has a Cordova story, whether they like it or not.

Marisha Pessl loves her similes. Every subject and person gets a description added, no wonder that the book is so thick. After a while it gets noticeable, and – in my case – a bit annoying.

The first strike was having a male main character. I read female authors because they usually write female characters, and that thusly I don’t have to worry about a man mishandling/manhandling a woman and her life. Now I still have to read about the grumpy and socially disgraced male detective (oh wait, he’s a journalist).

Scott has a bucketload of issues, with casual sexism possibly the most annoying one. His side characters have the potential to be interesting, but never really get to be on the stage as a person.  Strike two.

The story in itself is pretty amusing, though. There’s a reclusive director with a cult-like following, a thin line between realistic horror and magical, all in a lush noir-light background. If there aren’t any movie/TV-plans yet, I can see them happening. Plenty of the similes can be dropped, the main plot is easily streamlined and there will be less time to navel-gaze for Scott. Everybody wins.

Night Film, Marisha Pessl, Random House 2013

Robin Hood

116 min.

Want het was natuurlijk al een hele vijf minuten geleden sinds er een mediaproduct van het Robin Hood-verhaal werd gemaakt. Deze blog zal mogelijk enigszins sarcastisch overkomen.

Robin Hood 2018Als je op zoek bent naar plotloos vermaak met wat redelijk aantrekkelijke scènes, is dit best een redelijke film voor je. De leidende acteur is van tijd tot tijd best charmant en probeert het in ieder geval met de af en toe compleet onzinnige opmerkingen. Dan is er een kleiner karakter (Huck) die in zijn eentje full time zijn best lijkt te doen, en och – de montage van diefstallen is voor het oog ook wat.

Maar de film is te lang, zo’n vijftien – twintig minuten. Niemand van de acteurs schijnen er erg enthousiast over te zijn, behalve de enige vrouwelijke – maar die krijgt dan weer niets te doen. Zelfs bekende slechterik acteur Ben Mendelsohn dobbert maar een beetje rond.

Dus ondanks de introductie van ‘Oh wow, dit is echt niet het verhaal dat je denkt te kennen’ en het super voor de hand liggende open einde met de hoop op een sequel is het dus allemaal vooral (net) niet(s).  Ga dan voor Guy Ritchie’s King Arthur van een paar jaar geleden: zelfde onzinnige toontje, maar zonder die zinloze poging om zichzelf serieus te nemen.

Robin Hood, Summit Entertainment 2018

The Mars Room

Chain Night happens once a week on Thursdays.

I changed my mind about this novel pretty much every other chapter. Probably because I expected one person’s story and got several, with almost all of those not being interesting to me. I don’t care about the male prisoner when the book is marketed as being about a woman in a female prison.

Anyway. Every chapter is a facet of the story, some just muddier than others. It is about Romy, a female prisoner. It doesn’t just show her story, but the circumstances that got her there and life in prison. And neither of those things are pretty.

With every chapter there is a slight shift in style, which could be a compliment to the author, but again adds to the feeling of ‘Am I here for this?’. Quickly, the story turns out to be another version of life in prison: you slog through and there is no light at the end of the tunnel.

The Mars Room, Rachel Kushner, Scribner 2018

Welcome to Lagos

Evening swept through the Delta: half an hour of mauve before the sky bruised to black.

I read books situated in South America and Asia and Africa to remember that Western culture and/or society isn’t the only one on this planet. With Welcome to Lagos I sometimes felt like I was ready a satire of how people think about African cultures. Surely it isn’t really like that? But when a (semi-)local is writing about it, you might take their word for it. And see that some known things about African countries aren’t exaggerated.

In this story the reader follows people from different walks of life that come together in Lagos. And Lagos is a creature, not just a city. The country of Nigeria is a beast, and the different people living in it are sometimes prey, sometimes predator. I’m not just talking about literal, military violence, but about poverty and corruption as well. And yet, these people find each other and connect in some way.

It’s a story about people functioning (in some way) in a country that isn’t even half way there on the road to whatever. As an ignorant white person I was surprised by the casual poverty and people abusing it, by the reach of the corrupted in power. As mentioned before – is it really that bad?

It’s with credit to the author that it doesn’t turn into one long complaint about the city and its civilians. Welcome to Lagos feels like something you could read for Anthropology class: to make sure you see the people not the system.

Welcome to Lagos, Chibundu Onuzo, Faber & Faber 2017