Featured

Hi // Hallo

Nothing to See Here

In the late spring of 1995, just a few weeks after I’d turned twenty-eight, I got a letter from my friend Madison Roberts.

I don’t mind unlikable protagonists, but in this case I very much wondered if the dislike was from knowing that a male author was writing a female character, that this female character just was too spineless, or that I just can’t handle aggressive passivity. Maybe all of the above. This, combined with the shortness of this novel, made my final amount of stars (the ones I don’t use) end up much lower than I expected when I read the summary of Nothing to See Here.

What is that summary, you ask? Well – screw up is asked to nanny two children that start burning at random moments. Bodies turning into flames without the kids hurting in any way. She is asked this by an old acquaintance she herself calls a friend and it all has to be on the down-low because the children are a politician’s.

This could have turned into scientific sci-fi, something with (a whiff off) magic realism or have this fire turn into something metaphorical, and make the entire story a commentary on class and the gap between haves and have-nots. Instead, there’s just ..situations. If Kevin Wilson solely wanted to communicate how sabotaging poverty and being directionless is, he succeeded. If he wanted me curious about his characters and the world they move around in – not so much.

Nothing to see here, Kevin Wilson, Ecco 2019

An American Marriage

There are two kinds of people in the world, those who leave home, and those who don’t.

Layers upon layers to uncover and think about in a book that could just be summarised by its title: yep, it’s about a marriage. Between Americans. But these Americans are Black, one of them is wrongfully incarcerated and what is a marriage if it’s largely between people of one is in prison?

This way, Tayari Jones looks at the prison system, racism, the institution of marriage, the first ones in families to go study and the burden that comes with it. This is a story that creeps under the skin, leaves you staring in the distance afterwards – empty and fulfilled at the same time.

Because what would have happened if Roy wouldn’t have been locked up? The marriage wasn’t perfect, but which one is? What if they would never have married? What if they would have grown up in another state or even another country? In what ways is the USA to blame for this entire situation? How is ancestry to blame (if so)?

It’s a testament to Jones’ writing that none of this adds an essay-like feeling to the novel: it’s a story first. A painful one, with glimmers of hope.

An American Marriage, Tayari Jones, Harper Collins 2018

Pastorale

Oscar liet de woorden van de leraar los – hij wist alles al.

Ja, tsja, ja, wat is dit nu precies? Ook al zitten er een paar eeuwen tussen, deed Pastorale mij soms aan Hasse Simonsdochter denken. Misschien dezelfde omgeving plus dat typische ‘Ha, lekker Nederlands’-gevoel? Het is in ieder geval niet dat er veel meer overeenkomsten zijn.

In Pastorale gaat het om een kleine gereformeerde gemeenschap waar in/tegenaan Molukkers gedumpt zijn ten tijde van KNIL. Het woord segregatie valt maar een paar keer, maar alle acties spreken duidelijk genoeg: zowel de Molukse Nederlandsers als de inboorlingen beschouwen het als een tijdelijke situatie.

Daarnaast is er Louise. Zij gelooft niet meer. Ze is terug thuis, maar een compleet buitenstaander. Hoe ze daar mee omgaat, en vindt dat ze daarmee om moet gaat, wisselt nog al.

Oscar zweeft tussen dat alles door, of is hij juist zo passief dat zijn complete zijn bewegingloos is? Hij komt in contact met de Molukse inwoners en leert er meer dan hij op school voorgeschoteld krijgt.

Nergens wordt nadrukkelijk genoemd in welke tijd dit speelt, en omdat dit kleine dorp al zo stil in de geschiedenis ligt, wordt het verhaal en haar karakters nog een tikje meer vervreemdend. Dit is een geschiedenisboek, maar net alsof het de geschiedenis van een andere versie van Nederland geeft.

Dus, wat is het? Je tijd waard.

Pastorale, Stephan Enter, Uitgeverij van Oorschot 2019

Two Night Stand

86 min.

I have to admit that this was much more fun than expected, but maybe it just hit me at the right spot at the right time. It’s not like the plot was mindblowingly original, but it did give some creative spins to the well-used trope of Unwanted Company becomes Much Wanted Company (good thing I’m not paid to give tropes names, I’ll explain).

film poster two night standMain character suffering of mediocrity and a very early mid-life crisis decides to try an one night stand to help herself out of her funk. Alcohol is involved.  The one night stand happens, she tries to escape, she’s snowed in. They try to keep their distance, they get overly honest with each other, the honesty hurts. And still all that snow.

The chemistry between the two helps a lot, but then there’s also the little sign of creativity when it comes to backstories and motivations. It’s also nice that not everything is sickeningly sweet and unbelievably dumb: for a romantic comedy these two main characters are kind of realistic.

So, it’s not all that. Maybe quite little. But what it is, is fun and sweet.

Two Night Stand, Entertainment One 2014

 

Niemand vertelt je hier ooit wat

Ze gaan me opereren vandaag.

Het was een situatie waarin vijf sterren een realiteit waren, en die situatie maak ik niet vaak mee als veel-lezende zeur en extra kritisch persoon op Nederlandse auteurs. Maar verdorie: Erik Nieuwenhuis was mijn intense hekel aan open eindes vergeten. Lap, het boek had zelfs langer gemogen wat mij betreft!

Spoiler. Misschien is het niet eens een echt open einde, het verhaal kan best als afgesloten beschouwd worden. Maar er gebeuren vreemde dingen in het verzorgtehuis waarvan Michiel zich niet eens kan herinneren hoe hij er is gekomen en waarom hij er is. En er wordt steeds meer lucht gepompt in de ballon van ‘WAT DAN?’ maar de ballon ontploft maar niet.

Mensen die wel beter los kunnen laten, of het niet erg vinden om zelf de gaten in te vullen, zullen zeker genieten van het lachwekkende want langzaam in unheimlich verandert.

Is dit nu al het tweede Nederlandse boek dit jaar waar ik positief over ben?

Niemand vertelt je hier ooit wat, Erik Nieuwenhuis, Brooklyn 2019

Russian Doll

8 x 26 min.

In the case of some shows you feel bad about not experiencing at the same time others did it. With some, the experience is just enhanced by going “Ooooh sh-!” to someone else.

Russian Doll posterAnd there’s plenty of moments like that in this TV-show about a woman who just keeps dying and doesn’t know why and can’t get out of this Groundhog day-situation. It being a woman played and written by Natasha Lyonne (you might remember her from Orange is the New Black) this groundhog is more like Final Destination when it comes to dying creatively.

With less than thirty minutes of runtime and eight episodes there’s not enough room for this element to get old: there’s just enough glimmers of clues to feel like you’re onto something just a bit before Nadia does.

The one con is that there’s going to be a second season: this could have been resolved, even in a possibly unsatisfying way in the last two episodes – easily. Now there’s the risk of things becoming stale.

Although Nadia’s back-to-life soundtrack might just be good enough to prevent that.

Russian Doll, Netflix 2019

Trail of Lightning

The monster has been here.

More Charlaine Harris (True Blood and the like) than Eden Robinson, but you can’t always win,and at least I was entertained. Maybe I should have known better when discovering that there had been criticisms about this novel, but I very much enjoy the stories of indigenous people, so I was willing to risk it. On the other side, how could I have known if the author was doing something right or wrong with the very little I know about (North-American) indigenous people?

Anyway, hindsight is 20-20 and it wasn’t her representation of the Navajo – wrongfully or otherwise – that bothered me about this novel. It’s the characters, specifically the main character.

I understand that you’re a pretty tortured soul when you’ve gone through what Maggie has gone through and is still going through, but when it only leads to moping and lamenting – all the goodwill evaporates quickly. There are other characters that are more exciting, I would have loved to learn more about the world this plays out in, but instead I get ponderings-while-looking-in-the-mirror. If there would have been more sex and blood, I would have called this a Laurell K. Hamilton.

Coming down largely on the side of ‘meh’, you can skip this one for your dystopian, sci-fi and or not-just-white story needs.

Trail of Lightning, Rebecca Roanhorse, Simon & Schuster 2018

Feel Good

6 x 25

This had me feeling awfully tender; not solely because I recognise everything the main characters experience, but mostly because the camera never turns away. You never get a break from emotions, fights and awkwardness.

Feel Good posterFor a show that’s easy to summarise, it’s not easy to review. I liked it, a lot. The story of a young woman struggling with gender identity and addiction, romance and family and being a comedian in the way that Hannah Gadsby is one – way too honest. Protagonist and creator Mae Martin added (some) biographical elements to the show as well, which might another layer of discomfort.

It’s the lack of heaviness that just makes it all more genuine and heartfelt. No musical clues about how to feel, not a lot of explanatory dialogue, just Mae and her girlfriend stumbling through life while you try to get them into a different direction.

Still, it’s sweet, and funny. There’s not fanfare or shoulder-pats about showing and discussing Big Subjects – they just happen to be the elephants in the room that have to be discussed.

Maybe not for everybody, but definitely for those that are always interested in the human connection.

Feel Good, Netflix 2020

 

De buitenvrouw

Leerlingen in de eindexamenklassen vonden Theo Altena de minst erge die je voor Nederlands kon krijgen.

Enkele uren nadat mijn moeder mij wees op de Joost Zwagerman-essay prijs (ik twijfel nog over een onderwerp), vond ik dit boek in een buitenbiebje. Toeval bestaat niet?

Dit was mijn eerste boek van de auteur: Nederlandse schrijvers, zeker mannelijke, kunnen mij niet bekoren. Hoogste tijd was daar een uitzondering in, maar ook weer niet op zo’n manier dat ik mij voorlopig een Mulisch-fan noem.

Naast het essay-toeval was het de samenvatting waarvoor ik het boek wel wilde proberen: man wordt zich bewust van racisme in zijn directe omgeving en man is docent Nederlands op het voortgezet onderwijs. En volgens de recensies beschrijft Zwagerman beide dingen zoals het is!

Ik ben docent Engels op het MBO dus ik kan niet alles vergelijken, maar verder is het toch wel zeer regelmatig best confronterend. En het ‘dat is niet racistisch!’ waar je ook bij anders normaal nuchtere mensen tegen aanloopt – ook.

Natuurlijk, ik had de precieze details niet nodig van de lichaamsdelen van Theo’s minnares, maar verder was ik zeer verrast door hoe makkelijk dit boek was en hoe vermakelijk ik het vond.

De buitenvrouw, Joost Zwagerman, De Arbeiderspers 1994

Rafiki

83 min.

Eindelijk. Rafiki heeft Rafiki omdat het het Swahili-woord voor ‘vriend’ is en homoseksuele koppels vaak als vrienden moeten leven om niet (geweldadig) uit de samenleving verwijderd te worden.

Rafiki film posterDus geen relatie tot de Lion King.

Deze film was voor verschillende festivals uitgekozen en ik kon bijna meer de frustratie herinneren van het te missen in Rotterdam dan wat het verhaal ook al weer was.

Het verhaal is simpel. Twee jonge mensen bevrienden elkaar en worden verliefd op elkaar, maar omdat het allebei vrouwen zijn, zijn er heel veel mensen die dit helemaal gruwelijk vinden.

Daarin ligt ook mijn enige frustratie: wanneer krijgen lesbiennes eens een luchtig niemandalletje (schrijf je dat zo?) van een film waarin het alleen om kalverliefde gaat? Als films met heteroseksuele romances net zo’n hoog percentage van geweld zou hebben, zou de politiek er waarschijnlijk vragen over stellen. Enfin.

Rafiki was het wachten waard door de twee hoofdrolspelers, en door de boodschap waar het mee eindigt.

Rafiki, Shortcut Films 2018