Featured

Hi // Hallo

Prince of Egypt

99 min.

A shorter animation, also to be found on Netflix, and possibly with an ever better soundtrack than that of my previous watched film, but it would be a close call.

I watched Prince of Egypt before, possibly even in the cinema. I can remember it being an Event and through the years it’s always (online) been a classic or at least the favourite of a generation. To watch it with older eyes is a risk, but I did it.

It still works. The animation is more beautiful than the C+P of today’s productions, the soundtrack is intense, the story is – even for heathens like me – appealing. I honestly don’t understand why the Vatican didn’t finance studios to do many biblical stories like this; I wonder if people turned to Christianity after watching Prince of Egypt.

Anyway, just telling you it won’t disappoint. I’m sure you still know the lines of When You Believe.

De meest besproken man van Nederland

De meest besproken man van Nederland zit om 05.00 uur rechtop in zijn bed.

De meest besproken man van Nederland, Jeroen Pen, Uitgeverij Pluim 2021

Had een vrouw dit ook gepubliceerd gekregen, vraag ik mij af een paar uur na het uitlezen ervan.

Weinig verder aan te merken op deze ‘we doen alsof het een roman is’-roman, maar een man zonder journalistieke opleiding krijgt kansen die de vrouwelijke journalistieke student nooit zal ervaren omdat ze al na x aantal minuten uit gebrek aan betalend werk maar de communicatie in gaat. Ja, ik spreek uit ervaring en ben nog steeds bitter. Enfin.

Jeroen Pen schrijft over freelance/flexibele schil/vaste-contractenterreur in de mediamwereld. Over de dinosauriërs die wel de komeet aan zien komen, maar niet weten hoe er mee om te gaan. Allemaal – als mededertiger – veels te herkenbaar. Bek houden over de staat van de werkomgeving en doorbuffelen – dat ook.

Zo is dit een zeer milleniaanse klacht over media, de vorige generatie, de economie en hoe er tegen werk aan gekeken wordt. Vlot geschreven en zonder enige verdieping of oplossingen dus een lekkere aderlating.

Aan te merken? Het ouderwetse, seksistische gedrag van de vaste-contracters had vast wel alleen benoemd kunnen worden om Otto’s innerlijke feminist/one of the boys-strijd te tonen, in plaats van in detail te benaderen. Maar hier spreekt dan ook een sneeuwvlokje.

Princess Mononoke

133 min.

Princess Mononoke has it all: horror, fantasy, beautiful shots, an epic quest and a sincere romance. Why didn’t I watch this sooner? I mean – I could have: it’s from 1997.

Probably because – and I know it’s risky to admit this – I like the idea of Studio Ghibli films more than the products. Sometimes it’s just too long, too vague, beauty over substance. It’s probably telling that one of the more kiddie ones caught my fancy most.

But Princess Mononoke pulls out of the stops: a cursed prince has to save his village (probably the world) from human evilry influencing nature and turning animals into demons. There’s a wolf princess but human, talking swines and weird little forest creatures that are simultaneously adorable and terrifying. The Life Lessons come at you fast, but not in the sanctimonious Hollywood way: what kind of person would you be if you weren’t touched by the fight of nature versus destruction?

I’ll admit that I still took a few short breaks, but this time it was more about being overwhelmed than suffering my short attention span.

Monster Hunter: Legends of the Guild

58 min.

I almost definitely picked this film because it was just two minutes short of an hour. Okay, I’m always up for trying something animated, but a film that’s called Monster Hunter and created by CAPCOM (so probably based on a game)? Let’s not expect too much.

It turns out to be a very sanitised version of a Hollywood fantasy (no blood, dancing around violence and maiming, no naked boobs). Except for the statistician monster hunter. And a talking cat, and fun looking monsters – whom I rooted harder for than any human character.

It’s clear that I out-aged the demographic for this, but the potential is there. Right now it’s just cheap (looking) Saturday morning entertainment for cool kiddos, but imagine if the people behind Witcher ran with it. Or a young Tim Burton. You might have to see to see it.

Crip Camp

100 min.

First documentary of the month. An uncomfortable one because really; did anything change in how society handles disabled people in the past fifty years?

Crip Camp is about Camp Jened, but so much more. About the American government lacking in viewing disableds as citizens instead of their disability. They fight (for) laws, but first and foremost for the right of a multi-dimensional life.

The documentary is completely American focused, connecting to civil rights, racism and sexism. That also makes it easy to pretend it’s a local thing, but of course we know better.

That leaves Crip Camp as a reminder of how much change still has to happen to give disabled citizens the room in society they deserve.

Her Royal Highness

“There’s a unicorn on this.”

Her Royal Highness, Rachel Hawkins, Penguin Random House 2019

I find some time to read in between the films. Although you don’t need much time for this 200 page YA novel that is a wish-fulfillment fantasy involving Scottish castles, royalty and a Cool Girl. It’s YA, very obviously. That I didn’t pull out any hair in frustration about dumb teenage actions is a compliment to the author.

Millie likes geology and doesn’t care about her looks. Because of Reasons she decides to do her final year of high school in Scotland. There, she becomes the room mate of a princess. A snooty, tiresome princess but oh no – are those feelings?

It all works: the surroundings, the side characters, the absolutely wonderful love interest. While struggling to get through The Shadow King and seemingly to only pick serious films or duds – this was a breath of fresh air.

Und morgen die ganze Welt

111 min.

Dat is two out of two voor Duitstalige films. Deze laat minder vragen achter, meer frustraties. Nee, geweld moet je niet met geweld beantwoorden, maar hoe anders bevecht je Nazi’s en hun gedachtengoed?

Luisa is nieuw bij een antifa-beweging, maar wordt al snel meegesleurd in grotere, aggressievere bewegingen. Waarom wordt nooit heel duidelijk, dat dit niet het gewenste resultaat (van de beweging en van haar) oplevert wel.

In een ruime twee uur zie je dat goede bedoelingen naar hel leiden, bijna iedereen machteloos is en mensen altijd erger kunnen. Daar zit je met je goede gedrag, want Luisa maar ook de andere karakters zijn leeg genoeg om jezelf in hun schoenen te plaatsen.

Joy

109 min.

I challenged myself to watch a film every day in November. Expect a lot of film posts.

A warning beforehand, this film shows animal abuse and let’s you listen to rape. In case you felt like the title would give you a happy story.

Joy leaves you with questions, although you know the answers to most of them. It’s a surprise that nothing sentimental is added for once: no room for sentimentality with illegal Nigerian sex workers in Austria. Especially not when there’s debt involved. Joy’s one nice decision (taking a younger woman under her wing) backfires, showing there’s no room for niceties.

It’s near the ending where the questions are left unanswered: what do these actions stand for? What is she doing? With this, Joy ends (not completes!) an all too familiar story (immigration for the people back home) on an eerie, unfamiliar note.

Mary, Mary

It was a Saturday night and Mary Ryan had a hot date with Mrs. Aucoin.

Mary, Mary, Lesley Crewe, Nimbush Publishing Limited 2016

Meestal houd ik de regel ‘gelezen in Engels = geschreven in Engels” aan, maar dit was zo’n vreemde verzameling van woorden dat het voelt alsof ik mijn verwarring hierover het beste in het Nederlands kan uitdrukken.

In Mary, Mary is de hoofdpersoon eens niet het zwarte schaap maar het witte schaap. Ze is te geduldig, te vriendelijk en haar moeder en grootmoeder maken daar misbruik van. Volgens de blurb ~gebeurt er iets~ waardoor dat allemaal verandert; en daar kijk je ook snel naar uit met die snertkarakters. Fijn zo’n twist, maak het maak naar en miserabel.

Alleen – dat gebeurt maar niet. Situaties veranderen, maar de grote HAPPENING komt maar niet. Het verhaal wordt meer absurd en de tweederangs karakters krijgen meer ruimte, terwijl ons dat helemaal niet boeit want die hebben allang bewezen dat ze dat niet verdienen.

In één ruk las ik de laatste 100 pagina’s: er moet vast iets zijn wat dit allemaal bij elkaar gaat brengen. Neen. Het wiebelt alle kanten op als een slordig geschreven telenovela. Geven we om Mary? Om haar familie die door omgeving en situatie gevormd zijn? Of moeten we het allemaal maar snel vergeten?

Enige zonde vind ik dat ik niet meer kan herinneren waarom dit op mijn TBR lijst stond. Hoe kwam ik er op?

The Hidden Palace

Of all the myriad races of thinking creatures in the world, the two that most delight in telling stories are the flesh-and-blood humans and the long-lived, fiery jinn.

The Hidden Palace, Helene Wecker, HarperCollins 2021

I don’t remember exactly why, but I remember absolutely loving in that swept-away-recommend-everyone way the prequel to this: The Golem and the Jinni. Maybe it’s a sophomore slump or the time between has dropped the rose colour from my glasses, but I didn’t love this one. Sadly.

My biggest complaint is how compartmentalized it felt: there’s never much room given to have the story flow, instead of continuously moving on to another character, another angle, another location. It’s like the notes for a story; not a story.

Of course, it’s still a wonderful look at a young New York city (although not that young anymore, with the first World War around the corner), a broad view at the mythology/-ies of golem and jinns. Some of the new characters add to the stories of the golem and the jinn, others take up too much space and sentimentally planned scenes (assuming, of course) don’t pull at the heart strings at all or only very little.

It’s all too one-dimensional, but there’s rumours there’ll be another book. Maybe the third time is the charm – again.