Featured

Hi // Hallo

The Rocky Horror Picture Show

101 min.

Wat een vermakelijke idioterie. Dit is een voordeel van films over boeken: wanneer je klassiekers (en ik gebruik het woord losjes) wilt uitproberen, gaat dat met film vaak een stuk vlotter.

TRHPS posterIn het geval van The Rocky Horror Picture Show ben je in anderhalf uur klaar, plus misschien een half uurtje om te verwerken wat je gezien hebt, en of het wel een film te noemen is en niet een soort kunstinstallatie.

Want een lief, onschuldig stel krijgt autopech en komt terecht in een duister kasteel waarin iemand (iets?) tot leven wordt gebracht door een zingende travestiet (maar eigenlijk zingt iedereen wel regelmatig). Soms helpen die liederen met verduidelijking, maar het is vooral show voor Dr. Frank-N-Furter, en die steelt hij ook meerdere keren.

Voor een film uit 1975 zit er geen moment iets oubolligs of ouderwets bij, het is gewoon idiote lol waarbij je vooral niet te veel moet nadenken. Aan de ene kant wil ik meer weten van deze vreemde types, aan de andere kant ben ik vrij zeker dat je dan de vreemdsoortige magie ontmantelt. Die tag line is er voor een reden, tenslotte.

The Rocky Horror Picture Show, Twentieth Century Fox 1975

Salt Creek

Mama often talked of this house when I was a child, and of its squirrels with particular fondness.

For a book of less than 400 pages, this took me quite a long time to finish, mostly because the first 100 – 150 pages are so hard to get into/through. It’s one of those books that are readable when you found the flow of the story, but aren’t particularly called to it, have that feeling that you want to read it whenever you can.

I picked this because it tells about Australian colonists and their relationship to Aboriginals. This – plus the endless, time correct misogyny – makes it often an infuriating story.

The descriptions of life in the Coorong and the backbone of main character Hester balance this out often enough to keep you reading, but it still isn’t an easy, light story. Salt Creek offers a frustrating view on Christian missionaries, traditional ideas that still hurt women and racist views that have never left (since).

View it as an informative slice of life, not as accessible entertainment.

Salt Creek, Lucy Treloar, Picador 2015

Lady Bird

95 min.

Ik heb een wantrouwende inborst: als iets het allerbeste ooit is en zó herkenbaar, mag men mijn portie aan fikkie geven. Is er de mogelijkheid om de portie gratis tot mij te nemen …vooruit, ik ben Hollandser dan wantrouwende.

Ladybird posterEn zo keek ik Lady Bird, een film die zó herkenbaar zou zijn voor elke tiener (die in de jaren negentig was opgegroeid) en met verschillende prijzen werd beloond. Was het herkenbaar? Soms, de rest werd beïnvloed door de omgeving (Californië).

Wat de film vooral een klein beetje boven het maaiveld uit laat steken, is Saoirse Ronan. Goed in alles wat ze doet, en krijgt het nu dus ook weer voor elkaar om de kijker het haar te gunnen, d’r een tik te willen geven, maar vooral te zien hoe vast ze zit in pubertijd, zichzelf en haar omgeving.

Zo kabbelt het allemaal door, gelukkig ook eens zonder toevoegingen die sommige films noodzakelijk vinden om drama te creëren. Ronan mag spelen wat ze kan, en ook zonder herkenning is het een fijn filmpje.

Lady Bird, Entertainment 360 2017

 

Hunt for the Wilderpeople

101 min.

De film is indrukwekkend Nieuw-Zeelands, en niet alleen door de omgeving en de humor. Misschien is het omdat ik het herken, misschien is het omdat ik ander werk van de regisseur heb gezien (Thor: Ragnarok, What We Do in the Shadows). Hoe dan ook, het is ‘indie’ maar dan nog net een beetje anders. Droger, waarschijnlijk.

hunt for the wilderpeople posterTerwijl het onderwerp van de film het makkelijk een slopende tranentrekker had kunnen maken. Een pleegkind krijgt een laatste kans; op een klein boerderijtje in de middle of nowhere. Hij is een ongemakkelijke puber, maar zijn pleegmoeder breekt er snel doorheen. Zijn pleegvader niet.

Laat dat nu degene zijn waarmee hij vandoor gaat om te voorkomen dat hij de jeugdgevangenis in moet.

Een groot deel van de film speelt zich af in de wildernis, met maar twee acteurs, maar door tempo en dialoog wordt het geen moment rustig. Beiden komen uit hun schulp omdat het wel moet, hoe pijnlijk het ook is.

En zo klopt van begin tot einde een hart in deze film. Met af en toe zulke gortdroge momenten dat dat hart even de hik krijgt.

Hunt for the Wilderpeople, Piki Films 2016

The Kiss Quotient

“I know you hate surprises, Stella.

A romance involving a poc love interest and a protagonist with Asperger’s; look at the genre entering the twenty-first century!

I know romance is (usually) frowned upon, but looking at it (this and fantasy), it might be the category that gives room most easily to someone other than the white heterosexuals. Good for them, good for us.

Stella is on the spectrum, and after another push of her parents with regards to dating she decides to approach sex and romantic relationships the way she does everything else: fully logical and mathematical. That includes hiring an escort and To Do lists to tick off.

But of course! Lust and love happens, and both are described in delicious ways. The only sour note in the entire story is Michael’s actions near the end of the story; they could have prospered with a better motivation and/or argumentation for accepting it. Don’t let that keep you from a lovely, sexy romance.

The Kiss Quotient, Helen Hoang, Penguin Random House 2018

The Luminaries

The twelve men congregated in the smoking room of the Crown Hotel gave the impression of a party accidentally met.

This is over 800 pages, I’m just going to share that before anything else. And the first 300 – 400 are basically just world building and giving you the background of the characters involved. If I wouldn’t know better (Tolkien isn’t a kiwi author), I’d say kiwi authors can’t write short and to the point.

The point here is a detective mystery. Some people show up dead in this nineteenth century gold miners town, some things go missing, some relationships are destroyed and made. Before the reader gets to the conclusion of this mystery, they might be worn down by all the endless details shared leading up to it.

If you start this novel knowing that a very long game is being run here, you might enjoy it in an almost encyclopedic way. I didn’t know before that there was a New Zealand gold rush, I enjoyed the descriptions of nineteenth century New Zealand and the immigrants living there. I can’t remember precisely how the mystery was solved, though.

The Luminaries, Eleanor Catton, Granta 2013

Suicide Squad

137 min.

In de categorie recente DCEU films keek ik zowel Wonder Woman als Suicide Squad. Omdat de eerste voor mij zo tegenvallend mat was, schrijf ik alleen een blog over deze. In Suicide Squad gebeurt er in ieder geval meer, in meerdere kleuren.

suicide-squad-posterDat van die kleuren is bijzonder, omdat een groot deel van de DCEU films iets te maken hebben met Zack Snyder, en Zack Snyder heeft het niet zo op kleuren buiten zestig tinten blauw. Bij Suicide Squad is het nog steeds mat, maar wel in enkele primaire kleuren. Misschien omdat het onderwerp deze keer bad guys zijn.

Als tegenhanger van Superman en dergelijke, wilt een gruizige organisatie graag een team met supersterke, bijzondere mensen; gewone wapens doen niets tegen machtige aliens tenslotte. Hiervoor wordt een stel criminelen verzameld, en om zich te laten gedragen, krijgen ze een explosieve chip geïnjecteerd.

Het vermakelijke zit in hoe enkele acteurs hun rollen invullen. Will Smith is altijd makkelijk om naar te kijken, en zo zijn er nog een paar die je er aan herinneren dat je niet te veel op het plot of de speelomgeving hoeft te letten. De rest zit helaas vast in stereotypes of slecht acteerwerk.

De soundtrack is ook wel leuk, en als je de te lange vechtscènes doorzapt (wat is dat toch voor vervelende trend?), ben je net zo snel door de film als je bak popcorn. Allebei hebben hetzelfde niveau van voedzaamheid.

Suicide Squad, Atlas Entertainment 2016