Hi // Hallo

Ink and Bone

“Hold still and stop fighting me,” his father said, and slapped him hard enough to leave a mark.

Maybe I’m just a little bit too demanding. There’s little wrong with this story, it ticks plenty of boxes and it’s a fun, light read. It just didn’t sweep me off my feet, being a tad too traditional in tropes and plots. The world-building, though. Libraries!

This is a world in which books and librarians are viewed quite differently from ours. It’s Big Brother through books, originals should only be owned by the Great Library and everyone’s got a journal which is basically your testament (to be added to the same library after your passing). In this world, it’s an honour to be part of the Great Library, so guess where the unlikely (“”) hero shows up.

He’s part of a group of aspirant librarians, but during his time in Alexandria he discovers that not everything is as rosy as it should be. Conspiracies and plots and maybe the good guys are really the bad guys and vice versa, adventure!

With a few twitches, all that could have been less fantasy-by-numbers, but of course there’s a sequel: maybe everything leading up to that will flourish in the second book. If you’re fine with fine, gritty world-building and another male protagonist, this story will do you very well.

Ink and Bone: the Great Library, Rachel Caine, Penguin Group 2015


109 min.

Is de kerstvakantie compleet zonder een animatiefilm? Voor hen die dat ook voelen: Coco nu op Netflix te vinden.

coco_2017The Book of Life deed het al een paar jaar geleden: Dia de Muertos gebruiken. Deze keer komt Miguel in het land der doden terecht omdat hij zijn familie probeert te ontsnappen (zij haten muziek, hij wilt alleen maar muziek maken), en ontdekt daar dingen over zichzelf en zijn familie. Zoals dat gaat.

Het ziet er allemaal weer heel mooi uit (zeker aan de dode kant), en enkele keren lijkt het zelfs meer dan het standaard plastic randje dat elke grote animatiestudio zo graag schijnt te gebruiken. Waarom heb ik alleen weer het gevoel dat Disney waar voor je geld wilt leveren, en de film weer net iets te lang is? Op deze manier wordt het tempo uit het verhaal gehaald, waardoor het meer een gevalletje ‘Oh wat mooi’ wordt in plaats van ‘Oh wat emotioneel/spannend/gaaf’.

Aan de andere kant; ruimte voor een plaspauze – zeker als je het met jongere kinderen en/of veel drankjes kijkt – is nooit weg.

Coco, Disney 2017


Run, Hide, Repeat

I was running along the Upper Blandford Road this morning, watching the little islands emerge from the morning mist, when I came upon a fisherman stacking lobster traps by his shed.

Truth again turns out to be stranger than fiction in this story that might make you repeatedly check if it really isn’t a dramatised/fictionalised version of events. That also means that pretty much everything I will put down here could be considered as spoilers, but at the same time you could look up the author and possibly learn the entire story without ever opening the book. Hm.

During a big part of her childhood, Pauline, her mother and her brother are on the run. She’s told why in her early twenties, but that doesn’t exactly put a halt to the running. There’s two large twists (do you call it twists when it happens in real life?) in this story, and Dakin writes with the right amount of insecurity (is it me, is this really happening?) to – as a reader – keep doubting things as well, even when rationale starts popping up.

This way it continues to feel like a slightly laughable and surreal story, instead of paint-by-numbers memoir of someone growing up in seventies Canada. The Mounties don’t even show up until the end.

So, you could read this one for several reasons. If you like memoirs, if you like truth-is-stranger-than-fiction, if you like a detective element without any detectives involved, if you want a slice of life view of seventies Canada.

Run, Hide, Repeat: A Memoir of a Fugitive Childhood, Pauline Dakin, Viking 2017

So this is …

Christmas, and I hope you ha- oh wait, too late for that. So this was 2018, and what have I done?

I read 82 books, seven of those having been published in 2018 (I want to thank CloudLibrary and Ottawa Library for making these accessible so quickly). And I started and finished a series: The Dark Tower. Best of 2018? First title that pops up is Pachinko, but also Erotic Stories for Punjabi Widows and Eleanor Oliphant is Completely Fine. I read pretty diversely again this year, and continue to try to solely pick female authors.

From the  33 movies I reviewed, twelve were from this year (thanks, Pathé Unlimited pass), and seven were to be found on Netflix. I definitely feel like I watched better movies at the beginning of the year, and the majority of the reviewed ones are more ‘independent’ than blockbuster as well. So if those are your thing, scroll a bit.

I only reviewed eight TV shows, even though those usually get the most hits, so there’s a new year’s resolution for ye. Of those reviewed I’d absolutely recommend Happy Valley.

For the blog I hope to keep up my weekly posts, and maybe hit a record number of followers. Threehunderd? I should first check how many I’ve got. Either way, have a wonderful 2019 full of reading and watching!


My Year of Rest and Relaxation

Whenever I woke up, night or day, I’d shuffle through the bright marble foyer of my building and go up the block and around the corner where there was a bodega that never closed.

This novel is an one woman on the ledge balancing act. The ledge here being ‘Is she terribly annoying or horribly sad?’. If it would have been a male protagonist, I would have given up on the book, but it’s not very often that women are allowed to be all of the above.

So what’s going on? The main character decides to sleep a year away, aided by a bucket load of medicine freely provided from possibly the worst psychiatrist in recent history. She seemingly has it all (money, looks), but none of it seem to satisfy or fill her in any way. There’s an ugly relationship with a so called friend, a permanent neglect from a man, orphan-hood. Basically, there’s no positivity and very little light in this life.

So, why read it? Because women can be absolute trash/go through periods of being absolute trash as well, and it’s not shown often enough. Because it’s an almost surreal trip through someone’s mind, and when there’s someone around living through worse things than you do, it definitely lights up your situation. Because it’s just kind of weird in an enthralling way, and that doesn’t happen (to me) often enough.

My Year of Rest and Relaxation, Ottessa Moshfegh, Penguin Press 2018


Ik trok de deur van het huis dicht.

Meestal heb ik het gevoel dat verhalen te lang zijn, maar deze had net wel iets langer kunnen zijn. Niet zo zeer omdat het zo aangrijpend of betoverend was, maar vooral door het gevoel dat de auteur er een beetje klaar mee was en het hier maar bij liet.

Patricia gaat over Astrid, die op een dag van huis weg loopt en vervolgens niet meer terug durft. Deel twee gaat over net iemand anders, maar meer vertellen is hier vooral verklappen. Astrid ontsnapt naar de armere kant van de stad, en de ontwikkeling van haar leven en haar omgeving speelt zich dan vooral ook in haar gedachten af. Vragen worden weinig beantwoord, er is alleen Astrid’s ongemak over haar beslissingen (zowel van voor als na haar weglopen).

Met Vlaamse invloeden, wordt het verhaal net iets zachter en tegelijkertijd exotischer dan een Nederlands acteur had kunnen bieden. Je kunt bedenken dat de arme, met migrant-gevulde kant, wel als heel feeëriek wordt afgebeeld, maar als je verder leest, kun je ook wel begrijpen dat dit Astrid is, en misschien niet eens helemaal Astrid(‘s gedachten).

Het is allemaal moeilijk uit te leggen, maar ik zou de novelle toch aanraden voor dat licht koortselijke, onzekere dat Peter Terrin volhoudt tot bijna-het-einde.

Patricia, Peter Terrin, De Bezige Bij 2018


130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018