The Great Gatsby

In my younger and more vulnerable years my father gave me some advice that I’ve been turning over in my mind ever since.

There were two reasons why I read The Great Gatsby. I like to read a Classic from time to time (to see what the fuss is about) and I really liked the trailer of the film Baz Luhrmann is making, based on the story. And -maybe subconsciously for a third reason-  it is quite a thin book, so even if it would be utterly shit, it wouldn’t be a big waste of time.

It wasn’t utterly shit. Author F. Scott Fitzgerald creates an attractive, vibrant world without drowning the reader in detail and pointers. I managed to not have been ‘spoiled’ about the story and therefore could enjoy it without already knowing how it would end. To let other people enjoy the story without any knowledge about it as well, I’ll just say that -in the beginning and for me- it’s a love story. A love story with life and the world intervening.

As it is a little story, there is not much more to say. Even though the story is written over eighty years ago, the age doesn’t show in language. The characters are sketched with just a few lines and words, but aren’t card board characters. I would recommend it, not only so you know what The Great Gatsby (and its fuss) is about, but for the small, bitter sweet experience you get from hanging out in those 156 pages.

The Great Gatsby, F. Scot Fitzgerald, 1926


Bombay, which obliterated its own history by changing its name and surgically altering its face, is the hero or heroin of this story, and since I’m the one who’s telling it and you don’t know who I am, let me say that we’ll get to the who of it but not right now [..]

Dit is de eerste keer dat ik niet begin met de eerste zin van een boek. Omdat in het geval van Narcopolis de eerste zin een proloog van vier pagina’s is.

Het boek werd omschreven als een mix van Trainspotting, Goya en Keats. Geen van drieën favorieten of zelfs maar bekend mee, maar het speelt in Bombay af, een stad in een land waar ik heel nieuwsgierig naar ben. Het plot – het verhaal van een eunuch die in de jaren zeventig als vrouw door het leven gaat – sprak mij daarnaast genoeg aan.

Auteur Jeet Thayil laat het merendeel van zijn verhaal zelf door de lezer uitzoeken. Bij verschillende hoofdstukken is het onduidelijk wie er aan het woord is en hoe die een relatie met de anderen heeft (want het blijft niet bij de eunuch). Alleen zijn beschrijvingen van de verschillende soorten drugs en de bijbehorende hallucinaties zijn gedetailleerd en uitgebreid. Verder lijkt het er op dat de lezer maar moet ‘ervaren’, niet leren of begrijpen. Ook al gaat er tijd overheen, er is geen gevoel van chronologie, alleen drugs en aftakelende, immer ontevreden mensen.

Zelf vind ik dat niet fijn lezen, waardoor ik na de eerste 100 bladzijden mijn best moest doen om door dit boek te komen. Mensen die geen kop of staart nodig hebben in een roman, fan zijn van Trainspotting en genoeg geduld hebben voor een traag verlopend verhaal, raad ik dit boek wel aan.

Narcopolis, Jeet Thayil, Faber and Faber 2012

Whatever Makes You Happy

‘What’s happened?’

Whatever Makes You Happy made me very curious about the author, because he spouts a lot of ideas that felt a bit outdated, not female-friendly nor male-friendly. And all that in a book that got a place in my library’s Humor category!

The novel tells the stories off Matt, Daniel and Paul and their mothers. The three men are thirty-somethings and their mothers are Very Disappointed with the lives of their sons. And because they are their mothers, their creators and eternal supporters, they decide to live in their son’s houses for a week to fix things. Because by now they should be married and have created offspring because the mothers need to be grandmothers, it’s what they’re here for.
Surprisingly, none of the men tell their mothers to sod off, but allow them to intervene. Of course some life lessons pass, but the bombardment of clichés override every situation. The date-savvy guy thinks that when a woman says no, she just wants to have the man put more effort into it. The grandchildren-crazy mother effectively stalks a couple because she just can’t help herself, she was born for being a grandmother. And the child being a girl, she can only buy pink stuff.

It goes on like that, making Whatever Makes You Happy more a risen-eyebrow-worthy essay of examples in old-fashioned and guy/girl-mag thinking than a laugh about mother-son relationships. And that’s a bit of a shame, because the author created several nice characters. They deserved more.

Whatever Makes You Happy, William Sutcliffe, Bloomsbury 2008


It’s been an hour since he told her about Jesus, and she had now sobbed herself to exhaustion.

Dystopische verhalen deprimeren mij. Een goede auteur zorgt ervoor dat de lezer het gelooft, de (altijd) gruwelijke realiteit die wordt geschapen. Mensen zullen – hoedanook- ooit eens in een (morale) afgrond belanden. Zoals andere mensen van horror genieten, lees ik als ramptoerist over post-apocalyptische werelden.

In Genus zijn er Improved -mensen waarvan hun ouders geld hadden om ze voor hun geboorte perfect te maken en Unimproved- mensen die op de ‘ouderwetse’ manier, buiten de reageerbuisjes, gemaakt zijn. In London betekent dat er een scheiding is tussen deze mensen. De ene soort in luxe, de ander in een gebied dat steeds meer in een ghetto verandert. Genus volgt het verhaal van een paar Unimproveds die allemaal een connectie hebben met de moorden die schijnbaar alleen op hen worden uitgevoerd.

Het verhaal wordt met een vlot tempo verteld en het is van elk karakter snel duidelijk wat hij of zij bijdraagt. De beelden zijn schrijnend en zonder censuur en laten dat ongemakkelijke gevoel achter waar ik schijnbaar als ramptoerist voor leef. Er zijn geen overbodige scènes en de spanning is netjes verdeeld. Het is geen boek waar ik vreselijk enthousiast over word, maar wel aan zou raden voor mensen die van het genre houden. Het klopt namelijk gewoon allemaal, al blijven er wat onbeantwoorde vragen achter. Daar mag de lezer zelf verder over nadenken, als kleine waarschuwing voor wat mensen allemaal kunnen doen en toelaten.

Genus, Jonathan Trigell, Corsair 2011


The goblin experience of the world is the cult or perhaps religion of Unggue.

Finally, finally, the library had a Discworld novel for me that I hadn’t had read yet. Without even bothering to read the flap text (surely I would like the plot), I took it with me. And was disappointed (am I too often disappointed in the books I lend?).

Snuff is about Commander Vimes and therefore the Ankh -Morpork Guard. The Commander and his family go on a holiday in the country side, leaving the exciting (and loud) city behind. Luckily his police man senses start tingling pretty soon.
Except after ‘pretty soon’, it takes about 150 pages to get the action started. And while the Discworld series usually makes me laugh out loud on every other page, it didn’t happen this time. Only ‘sometimes’ instead of ‘often’ I smiled a small smile. I was flabbergasted. Is Pratchett trying to tune it down? Write in a more ‘adult’ way? I was bored for several pages and -when things finally got moving- wasn’t that interested any more. Where were the play on words, absurdness, originality? I’m not interested in how torn Commander Vimes was over acting like a Duke or acting like a copper and the second story line is thrust in at the most confusing times.

A die-hard Pratchett fan told me that she wasn’t sure about wanting to read Snuff, having heard very mixed reviews about it. I wish I had followed her example.

Snuff, Terry Pratchett, Doubleday 2011

Monsters of Men

“War,”says Mayor Prentiss, his eyes glinting.

The final book of the Chaos Walking Trilogy gives you more of the same. Here might be mild spoilers from earlier books.

Todd is still -less and less reluctantly, even though he tells himself otherwise- on the Mayor’s side. The Mayor seems to be cleaning up his act after all, and most people -including Todd- just want to see the best in other people.
Viola is still on the opposite side, trying to juggle The Answer with a part of the convoy arriving and not letting them be claimed by either side.

Patrick Ness takes a lot of time to show Todd’s doubts and how ugly people can become because of war. He also repeats scenes from earlier books to show that the protagonist really can’t kill. It was a bit dissappointing after two previous books full of (small) surprises in world- and character building.
Luckily, the Spackle finally get a voice, showing more about the world where this all happens. And a lot of violence happens, because this is war and terrorism yet somehow it completely passed me by, no matter how gruesome the details.

Near the end Ness shows why his trilogy received several awards. He turns a few things around, has a few surprises and the ending isn’t from How To Write 101.
My only thought after finishing this series is how it could be even better if the author hadn’t clung to ‘YA’ and had made this less of a soul search through teenage eyes and more a story of how a new world is created. Maybe we should cherish Todd’s naivity.

Monsters of Men, Patrick Ness, Walker Books 2010

Sixteen Shades of Crazy

They looked like any other group of twenty- and thirty-somethings, living the salad days of their lives, organs plump and red and juicy like the insides of ripe tomatoes, minds crisp like iceberg lettuce, sex powerful and biting like onion.

De subtitel van dit boek ‘Went out, got pissed, same shit, different day’ dekt de lading heel goed. Hoofdpersonen zijn Rhiannon, Siân en Ellie, drie vrouwen die in meerdere en mindere mate white trash zijn en vast zitten in een gehucht in Wales. Rhiannon is wanhopig om jong te blijven, Siân wil het perfecte gezin en Ellie heeft een American Dream. De band van hun partners (The Boobs) en hun drugsgebruik houdt hen bij elkaar.
Tot Don Juan drugsdealer Johnny in het dorp komt wonen en alle drie hysterisch, gek en jaloers worden.

De hoeveelheid van white trash situaties is grappig en sneu tegelijkertijd, want dit is nu eenmaal de realiteit voor sommige mensen. Er is een reden dat deze figuren -karikaturen bijna- zo zijn geworden en die zijn stuk voor stuk zielig.
Toch wordt Sixteen Shades of Crazy nergens een klaagzang,Trezisehoudt haar afstand. De lezer mag zelf concluderen of het een happy ending is, of de hoofdrolspelers krijgen wat ze verdienen of ..hij/zij er gewoon geen mening over heeft en lekker ook toeschouwer blijft.

Sixteen Shades of Crazy, Rachel Trezise, Blue Door 2010

Take Shelter

120 min.

Curtis begint dingen te zien die andere mensen niet zien. Hij wordt paranoïde, wat zijn werk en gezin beïnvloedt. Maar toch is er gedurende de film, bijna onderhuids, de twijfel of het wel allemaal in Curtis zijn hoofd afspeelt.

Take Shelter is een heftige film, stukken heftiger dan de plot toont. De kijker krijgt in eerste persoonsvorm alle ervaringen van Curtis mee,  waardoor het donker van de bioscoopzaal langzaam dreigender wordt. Curtis wordt geïsoleerd door zijn angsten en de rationaliteit verliest langzaam, waardoor zelfs de natuur een grote vijand wordt.

De film is bijna kaal door zijn gebrek aan treurige muziek, begrijpelijk knikkende hoofden en andere bewuste tranentrekkers. De drie hoofdrolspelers (Curtis en zijn gezin) worstelen en daar is niks moois of muzikaals aan, waardoor de boodschap juist (natuurlijk) harder aankomt. Er is geen ontsnappen aan, zowel voor de hoofdrolspeler als de kijker.

Take Shelter is een levensverhaal en dus niet alleen maar een drama, want er zit een gelukkige vrouw en schattige dochter in die zorgt voor kleine komische momenten. Het is wel een heftig verhaal dat zijn sporen na zal laten op de kijker. Licht zaterdagavond vermaak is het niet. Wel een grootse ervaring.

Take Shelter, nu in de bioscoop


The taxi’s radio was tuned to a classical FM broadcast.

1Q84 was one of those books that has been on my To Read list for a while. I was curious about the premise, curious about Murakami’s writing and hopeful that hundreds of positive reviews couldn’t be wrong. I was disappointed.

There is no easy, straight-forward way to say what the book exactly is about. It’s a boy-meets-girl story with a dollop of loneliness, a cult and so many fantasy details that -into the second book- you could simply call it ‘fantasy’. Except a lot more pretentious. And that started to chafe after a couple of hundred pages.

I could appreciate Murakami’s world building, helping the reader understand what the main characters experience. But when -as a reader- you start to wonder when the story will start and how many times you need to hear about a random crow or spinach-eating dog ..I think you wrote too much while communicating too little.
Maybe I’m simply an impatient reader because I have read so many books and therefore might pick up hints and foreshadowing faster than anyone else. Maybe ‘ordinary’ readers wouldn’t feel as talked down to as I did on several pages.

And that’s a shame, because there is a lot of potential in this book. I am curious about what was going on and why, but 1Q84 is fine with telling you very little about it. Maybe I’m just a reader who prefers her books with answers, instead of only questions.

1Q84, Haruki Murakami, Knopf 2011

The Avengers

143 min.

Ik heb eens een fatsoenlijke reden om in het Nederlands te recenseren. De Amerikanen kunnen de film pas vanaf vandaag kunnen zien en het zo flauw is als de verrassingen verpest worden (alhoewel: het is een superheldenfilm, hoe verrassend kan het zijn?).  Dat gezegd hebbende ..hieronder worden dus gebeurtenissen uit de film genoemd.

Continue reading “The Avengers”