Pigeon English

“You could see the blood.”

Een 11-jarige Ghanese jongen verhuist met zijn moeder en zusje naar een arme wijk in London.  De lezer volgt zijn nuchtere blik op gangs, school, geweld en ongelijkheid.

Kelman krijgt het voor elkaar om geen moment nep over te komen. De taal, de gedachten, de problemen, het zijn allemaal die van een 11-jarige jongen.  Er zijn kleine tics, grote dromen en het gevoel van nood om zijn gezin te beschermen tot de rest van de familie naar Engeland kan komen. Ondanks de barre leefomgeving is het een luchtig boek, waardoor de klap alleen maar harder aan komt.

Door de afkomst van de hoofdpersoon realiseer je als lezer hoeveel wij in het Westen eigenlijk aannemen als normaal. Iedereen een eigen telefoon, de beste kleding, opleiding, geen restricties op dromen, geen duizenden kilometers tussen jou en je familieleden (om het heel zwart/wit neer te zetten, natuurlijk).  Ook daarom is het boek een aanrader, het is bekend (kinderdromen) en onbekend (verhuisd naar een andere cultuur) tegelijkertijd. Pigeon English leest lekker weg en schudt nergens met een vingertje op de ‘Jongens, dit is heel erg hoor’ manier. Die boodschap komt toch wel over.

Pigeon English, Stephen Kelman, Bloomsbury 2011

Author: vanferdinandus

I'm a copy writer and a journalist, and my life evolves around reading, creating and writing. I watch a lot and read a lot, and sometimes I review it as well.