Cooking with Fernet Branca

If you will insist on arriving at Pisa airport in the summer you will probably have to fight your way out of the terminal building past incoming sun-reddened Brits, snapping with clinking luggage.

Een boek vol met vreemde vogels. Ik weet niet waar ik last van heb, maar een deel van de boeken dat ik recent heb uitgenomen, hebben mij flink op het hoofd laten krabben. Of ik nu het gevoel heb dat ik een boodschap miste, heel het boek niet begreep of de personages niet in de vingers kreeg, het was allemaal een beetje raar. Zo ook Cooking with Fernet Branca.

Er zijn twee hoofdpersonen; Gerald en Marta. Gerald (Gerry) is een Britse ghost-writer van biografieën van sporters en hobbyist kok (met pareltjes zoals Kat Tussen Duiven of Vis Cake). Het is een zielig, chagrijnig mannetje die zichzelf heel wat vindt, graag in derde persoonsvorm over zichzelf denkt en vindt dat hij meer verdient in het leven dan wat hij nu heeft.
Marta heeft haar mafia familie in Voynoyvia (Oost Europa – fictief) achtergelaten om een succesvol componist te worden, te beginnen met werk voor een groots Italiaans regisseur. Ze is een naïef warhoofd, wil graag een goede buur zijn en er voor zorgen dat haar vader er niet achterkomt dat ze mogelijk voor een pornofilm aan het schrijven is.
Er volgen situaties in en om hun huizen (beiden waren beloofd door de makelaar dat er geen buur zou zijn, met uitzondering van één maand per jaar), op de filmset, met de mafia familie en de popster waar Gerry een biografie voor gaat schrijven.

Het is een zooitje. Voeg daar James Hamilton-Patterson’s ‘haha ik ben grappig’ schrijfstijl aan toe en je hebt een soms vervelend zooitje. Om de titel er aan de haren bij te trekken: koken met Fernet Branca laat een vreemde nasmaak achter.

Cooking with Fernet Branca, James Hamilton-Patterson, Faber and Faber 2004

Author: vanferdinandus

I'm a copy writer and a journalist, and my life evolves around reading, creating and writing. I watch a lot and read a lot, and sometimes I review it as well.