Fijne familie

Elke mogelijkheid om ons de deur uit te krijgen werd door vader met beide handen aangegrepen.

Wat een zalig boek. Ik kon mij niet herinneren hoe het op mijn Te Lezen Lijst was verschenen en ook de flaptekst was niet iets dat mij verpletterde. Het is niet eens bijzonder, hartverscheurend of wereldstoppend. Het is wel fijn.

Fijne Familie vertelt over Hugo Hoes’ familie en opgroeien. Er zijn in totaal acht kinderen, er is een manusje van alles/docent als vader en manusje van niks als moeder (ze doet weinig, iedereen is het daar mee en over eens). Dit allemaal gedurende de jaren zestig/zeventig, in een (wel) heel klein dorpje waar iedereen de Hoes familie kent.

Ik heb eerder wel gemeld dat het moeilijker is over een dun boekje dan een boekwerk te vertellen. En omdat dit niet meer en minder dan een familieverhaal is, blijft er helemaal weinig over om lof over te zingen. Hugo Hoes schrijft op een aantrekkelijke, gortdroge manier. De situaties zijn absurd zonder geloofwaardigheid te verliezen en de world building – iets waar ik zo blij van word als het goed wordt gedaan, is zalig kneuterig. Dingen zijn bijna herkenbaar terwijl ik nog niet eens bestond in die tijd.

Als ik aan ‘summer reads’ zou doen, zou ik deze aanraden voor luchtig en lekker tussendoor. Daar doe ik niet aan, dus raad ik ‘m maar gewoon aan.

Fijne familie, Hugo Hoes, Rap 2012

Author: vanferdinandus

I'm a copy writer and a journalist, and my life evolves around reading, creating and writing. I watch a lot and read a lot, and sometimes I review it as well.