The fat sun stalls by the phone masts.

A story about those that want to be more than where they came from and fight for it, and about those that slip into the rut that their ancestors have created for them. Not a history story, but contemporary London.

Keisha (later Natalie) and Leah are the main characters, you’re a fly on the wall at several situations, back and forth through the ages. There is a third character, sandwiched between their story lines, but – with me – he failed to stay upright in the fight for sticking around in my mind. Which is kind of fitting, because he fails to stay upright in life as well.
Keisha is the first in her family to get a thorough education, she wants different surroundings but becomes disappointed when these things don’t bring her pure happiness either.
Leah goes through the paces until she realizes they lead her to a place she doesn’t want to be. To a person she possibly doesn’t want to be.

NW can well be considered as a social commentary, but without any high horses or Loud Messages. These people are the commentary and the part that are commented on. Are they less for having no goals or wanting to escape their backgrounds? Is NW a cesspool or just another place where people try to make a living?

Sometimes the language, the people and the hopelessness of it all frustrated me. But for anyone who looks a peek beneath the hood of “our Western culture” I’d recommend this book.

NW, Zadie Smith, Hamilton 2012


Op het grote passagiersstoomschip dat om middernacht van New York naar Buenos Aires moest vertrekken, heersten de gebruikelijke drukte en bedrijvigheid van het laatste uur.

Een klein boekje dat soepeltjes schaakzetten en de Tweede Wereldoorlog bij elkaar brengt. De rol van hoofdpersoon wisselt snel wanneer de reiziger plaats maakt voor het schaakgenie dat zijn verhaal doet. Alhoewel, ben je wel een genie als je iets hebt geleerd door eindeloze herhaling?

Het boek bestaat uit verschillende schaakmatches. Tegen de aanwezige wereldkampioen (door een blaaskakerige toerist), tegen de wereldkampioen (door een oorlogsslachtoffer), het oorlogsslachtoffer tegen zichzelf en de stilte. Het veroveren van het speelveld wordt meerdere malen als metafoor gebruikt.

Ik las dit boek omdat het onderdeel was van een serie van de Volkskrant – verboden boeken. Na een piepklein beetje research zie ik dat het in ballingschap is geschreven. Daarnaast ging het over de Gestapo. Een onderwerp dat toendertijd voor discussie (of erger dus) zorgde, is nu niet meer dan een klein boekje over hoe de Tweede Wereldoorlog op allerlei manieren sporen op mensen achter liet.

Schaaknovelle, Stefan Zweig, Keesing 1949

solace of the road

I breezed down the line of cars, so cool you’d never know I was looking for a way to board the boat.

This story shows that you don’t need ten thousand words and great gestures to tell an emotional story. The smallness, the futility of it all makes Holly’s story in solace of the road possibly linger longer than a big show would have.

Holly is in a house for unwanted children. She’s been out for a few times, but there never was a click with the adoptive family. There are few adults she trusts, she misses her mother and the past they share and is stuck in a rut. Things happen and she decides to take her life in her own hands. With a blond wig on she isn’t small, deserted Holly any more, she’s cool, crazy Solace. Who’s going to travel from England back to Ireland, back to her mother.

Siobhan Dowd shows with small details what’s life like if you feel like you’re the only one in the world who cares about you, how someone can rewrite their own history and how devastating it can be to discover something outside that story. And all this without any pity, without any Life Lessons in the spotlight. It just happens. Holly has to come through. And you’re left behind, wondering if she will.

solace of the road, Siobhan Dowd, David Fickling Books 2009


Gabčík is zijn naam en hij is een personage dat echt heeft bestaan.

Het is knap hoe er toch, na zoveel tientallen jaren, er nieuwe invalshoeken voor de gebeurtenissen voor, van en na de Tweede Wereldoorlog gevonden kunnen worden. Deze keer gaat het om de aanslag op Reinhard Heydrich, ‘De Beul van Praag’. Maar, zoals Laurent Binet meerdere malen toegeeft, er is geen manier om deze gebeurtenis als een chronologisch, één-lijnig verhaal op te schrijven. Het is eerder een grote knoop.

In het begin van HhhH is de auteur nog erg sterk aanwezig. Hij twijfelt over het gebruik van bronnen, het aanhalen van anekdotes en of dit wel het juiste onderwerp is. Later nemen de gebeurtenissen vaker over, wordt de roman meer een roman in plaats van de aantekeningen van Binet. Een roman met een soepel geschreven verhaal, gevuld met details die de situatie heel dichtbij brengen. Hoeveel mensen weten van de aanslag af? Hoeveel weten de namen van de verzetshelden?

In dit geval is de waarheid vreemder dan fictie. Een actiefilm zou de exterminatie van Heydrich niet kunnen bedenken. Er is een einde dat Hollywood als niet happy genoeg zou afkeuren. En het toont wederom dat de oorlog een aangelegenheid van mensen was. Aan beide kanten.

Himmlers hersenen heten Heydrich, Laurent Binet, Meulenhoff 2010

The Bride That Time Forgot

Hello there!

I’m pretty sure I liked this mix up of senior chick lit times contemporary fantasy times classic fantasy. It was messy, though.

The main story is about Brenda and her small town where supernatural things happen. She’s a senior combination of Buffy and Giles (both of the Vampire Slayer) and – with her friend Effie – makes sure things don’t get too weird. Which happens when her best friend falls in love with a vampire, a cult following from another world shows up and an old friend slash demon hunter returns to Brenda. And all this while Brenda tries to keep her B&B on its feet.

I suspect this is part of a series or at least easier to read when you’ve read something by Magrs before. Because now it was three small novels in one.

Still, lovely world building and silly fun. A (late) Summer read if I ever read one.

The Bride That Time Forgot, Paul Magrs, Headline Review 2011

Communion Town

Do you remember how you came to this city, Ulya?

I could have added nine more first sentences because Communion Town is a collection of (short) stories. Each of those has a different protagonist, but the city is such a strong character that it never gives you the feeling of completely starting over with every new chapter. The people pass by, the city will stay forever, unchanging.

Magic realism doesn’t cover this, it’s somehow more and less than that. The abnormal is added in small details, in an effortless way without it ever being thrust into your face. The stories are fragile, scary, sweet but almost contained. No flowery prose, no Big Messages. Each story was a small peek into another exciting world.

Communion Town is really a world contained between two book covers.

Communion Town – A City in Ten Chapters, Sam Thompson, Fourth Estate 2012