Ever After

121 min.

Van sommige films neem je gewoon aan dat je ze vast wel eens gezien hebt. Voor mij is één daarvan Ever After: A Cinderella Story. Nineties, romantische comedy? Drew Barrymore? Vast! Nou niet dus. Gelukkig is dat nu eindelijk recht gezet.

ever-after-a-cinderella-story-movie-poster-1998Ever After is weer een versie van het Assepoester-sprookje, maar deze keer met extra ruggegraat. Schoonmoeder Anjelica Huston (altijd fijn om te volgen) doet het er maar mee. En daar doet ze haar best voor ook, met dochters/stiefzussen als ammunitie en collateral damage.

Zo valt het heel mee met de mierzoetigheid en wijze levenslessen en is de film niet meer en niet minder dan een aandoenlijk plezier om naar te kijken.

Ever After: A Cinderella Story, Twentieth Century Fox 1998

Slade House

Whatever Mum’s saying’s drowned out by the grimy roar of the bus pulling away, revealing a pub called The Fox and Hounds.

Krijgt die man het toch maar mooi voor elkaar om van één gegeven een boek te maken. Er gebeuren Vreemde Dingen in een Vreemd Huis, door de jaren heen. Elke negen jaar, en de lezer mag mee kijken.

Niet Mitchell’s sterkste (ik ben een fan), maar zijn stijl en controle over dat waar je zo lekker kippenvel/shivers down your spine van krijgt, zorgen er toch voor dat je je niet helemaal bekocht voelt. Er is toch weer mysterie en mythologie en dat wat ik het Kippenvel?! einde noem: is het nu echt goed afgelopen of zijn we in slaap gesust?

Het voelt een beetje als een tussendoortje van de auteur, en kan dan zo ook als het beste beschouwd worden. Niet voor de eerste ontmoeting, maar voor de (passieve) fan.

Slade House, David Mitchell, Alfred A. Knopf 2015


26 afleveringen, 50 min.

Zoals eerder al genoemd: Marvel stopt niet. De samenwerking met Netflix gaat ook lekker en na eindelijk eens een project met een vrouwelijke hoofdrol (AKA Jessica Jones) mag Matt Murdock aka Daredevil alweer voor een tweede seizoen opdagen.

Daredevil_Season_2_netflixEn net zoals in seizoen 1 is de show het vermakelijkst wanneer het titelkarakter niet te veel ruimte krijgt. Charlie Cox is charmant, maar Matt Murdock kan nogal piepen en zeuren, met daar bovenop een martelaarscomplex. Gelukkig zijn er nieuwe toevoegingen Frank Castle en Elektra en doen van de oudgedienden vooral Foggy en Claire hun best. De schrijvers hebben deze keer zelfs aan de invulling van (love interest) Karen gedacht.

Maar toch: het blijft comic book super hero materiaal. Je mist er niks aan, je kunt er best door vermaakt worden. Het is een Netflix Original, dus als het goed is kan iedereen erbij.

Daredevil (Season 2), Marvel 2016

The Tsar of Love and Techno

I am an artist first, a censor second.

Another recommendation from someone I don’t know. Short stories, which I don’t have the best track record on. But, USSR and Russia as the backdrop of all the stories, and stories interlocking in strange (and maybe amazing) ways. Alright, I’ll give it a try.

What had been the biggest draw remained the biggest plus: stories about Lenin and Stalin Soviet have yet to cease to amaze/boggle me.

As the back flap says: ‘Tsar‘ goes from a government censor to mine fields to space, and every sibling, child, friend ends up being connected to the previous one. It’s the family that never moved beneath the Arctic circle, the soldier, the criminal. All just try to live in the smallest matter, but the Soviet, and Russia, aren’t the creatures to allow that.

It’s neatly done, the connections reaching throughout the  chapters, but I couldn’t muster the stranger’s excitement about his book. it’s nice, it baffles, it didn’t change my world.

The Tsar of Love and Techno, Anthony Marra, Random House Canada 2015

The Sapphires

103 min.

My support of The Sapphires was present before even having watched the movie.There was a stupid situation regarding the movie poster. Originally, it has the four girls front and center, it’s their story, they are the movie title. But when the movie was shipped off into the rest of the world (it’s Australian), a secondary character was moved to the main spot. A white man, firmly in front of the four Aboriginal women it was about. How blatant, how stupid. I was ready to fight wars for The Sapphires.

the_sapphires_correct_posterGood thing the movie gave me plenty of ammunition. Based on real people, this story doesn’t has to dramatise any events to land their message. It’s history lesson, family drama and romcom all in one go, and equally balanced out.

The Sapphires are three Aboriginal women in the seventies, and they want to sing. There’s one white man who believes in talent over racial profiling, and with another cousin attached, they go off to Vietnam, to support troops. As Australian law still viewed the indigenous people as ‘flora and fauna’ back then, it’s easy to recognise it didn’t happen without bumps in the road.

It’s a story worth time in history classes around the world, while being funny, sweet and uplifting.

The Sapphires, The Weinstein Company 2012


In the July before school started, Penelope Davis O’Shaunessy, an incoming Harvard freshman of average height and lank hair, filled out a survey about what type of roommate she was looking for.

Who recommended this to me? When? Where and how did I find it and felt like I absolutely had to read this? Yes, this is another one of the To Read list. And while I’m pretty sure I enjoyed it, I wouldn’t know if I would recommend it.

You see, everyone involved in this story is annoying, awkward, embarrassing, cloyingly sweet, a fool or all of the above at the same time. It was full of recognizable thoughts and situations, and it probably depends on the age and mindset of the reader to motherhen-ish cluck over these poor fools or grow incredibly frustrated by them. I swapped between both on quite a regular basis.

Penelope is a freshman, an asocial one with no clue about her place in the world, how social interaction and other people work. She tries, because her mother wants it and because she doesn’t understand how it can be so tasking if so many manage. But even when trying, she floats, she stumbles, she’s a wallflower of existence.

That makes the story weird and uncomfortable and sometimes really funny. Does Penelope need a kick in the ass, a hug, or both? Will she grow out of it or do adults like her exist? It’s like fairytale on humanity: these oddballs are here.

Penelope, Rebecca Harrington, Vintage Books 2012


Memory Mambo

I’ve always thought of memory as a distinct, individual thing.

For me it’s always tougher to argument why I didn’t like a book, especially when I felt like I should. I’m always up for more female, not-white, not heterosexual stories, and the lives of (first generation) immigrants interest me as well.

So what’s lacking with Memory Mambo? From the start it’s unclear who the main character is, what she does and why the reader has to root for her or dislike her. Juani is an extra in her own life, but is so incredibly passive that we don’t know if it’s willingly or because it’s the easiest.

And which story is the reader following: her lamenting her ex, or the happenings of her family? Why does it all fade into each other (okay, that’s daily life, always a challenge to make that look appealing) until A Real Big Thing less than twenty pages from the ending? Was it supposed to be a longer story but cut off for some reason?
Reading is someone’s effort, and this time it didn’t pay off.

Memory Mambo, Achy Obejas, Cleis Press 1996

When She Woke

When she woke, she was red.

Soms lees je een review op het precies verkeerde moment. Ik kon me herinneren echt naar When She Woke uit te kijken, en toen die review. Iets met katten en nieuwsgierigheid.

Hoofdrolspeelster Hannah leeft in een streng-christelijke omgeving, en wordt, door haar abortus, als crimineel gezien. En in haar wereld wordt je als crimineel met een pigment geinjecteerd. Nu is ze alleen nog maar ‘een Red’.

Hillary Jordan toont de wereld die dit toelaat zonder enige moeite, gewoon op de achtergrond van het plot. En Hannah is ja, ze is wat zeurderig en naief maar dat is ook wat de samenleving van haar heeft gemaakt.

Wat was dan de teleurstelling? Religie. Ondanks de situatie en gebeurtenissen in haar boek die erg tegen georganiseerde religie (en zeker voor scheiding van kerk en staat) spreken, wordt er met elk deel meer God is Goed rondgesprinkeld. Het wordt een spagaat tussen verhaal en boodschap, eentje waardoor ik enige opluchting voelde toen het boek uit was. Christendom hoeft niet verketterd te worden, maar de whiplash van goed-slecht-perfect was op zijn minst ongemakkelijk.

When She Woke, Hillary Jordan, Harper Collings 2011

Jim Henson: the biography

Jim Henson slowly folded himself into a couch inside Reeves Teletape Studio, sliding down, as he often did, until he was nearly horizontal, his shaggy head against the back cushions and his long legs stretched out in front of him.

This isn’t the last mention of Jim Henson’s hair or length.

One of my reading resolutions was more non-fiction, and biographies are a large part of that genre (in my head). Jim Henson: the biography was recommended to me, put on the To Read List and hey, I like the Muppets, I grew up with Sesame Street, why not.

Because it’s still an one man’s story (I should look for a woman’s (auto)biography next). And for over five hundred pages, that’s a lot. Even with someone who did so much, lived such an adventurous and bizarre life. Combine that with sometimes too woolly prose and a lot of repetition and foreshadowing and suddenly you’re going “yeah sure” about a lot of things.

So don’t read this in one go. Maybe per one or two chapters because there is a lot to learn about the history of (children’s) television, puppets and how much of a game changer Henson and his company was.

Jim Henson: the biography, Brian Jay Jones, Ballantine Books 2013

Far From The Madding Crowd

119 min. 

It’s the end of the nineteenth century (1870) and a woman keeps being proposed to, that’s how you could summarize this story. I know that might make things sound a bit slapstick, but Far From The Madding Crowd is more of a gentle hug than a tickle attack.

far_from_the_madding_crowd_bbcMain character Bathsheba comes again with the drastic notion of women being persons/characters, trying to carve out her own path in a strict patriarchal society, succeeding and failing pretty evenly. It’s Carey Mulligan’s stealthy little smiles and rolling eyes (this is the film, not the book) that make you root for he.

What happens in the story (besides those proposals)? Bathsheba inherits a farm. Suddenly that makes her a point of interest for (rich) bachelors. Add little side plots about personnel and farm life and you have a neat little camp fire of a movie. It may not last you through the night, but for the moment it’s warm and appreciated.

Far From The Madding Crowd, BBC Films 2015