It’s a readathon!

I had much fun doing this last year, and this time around I don’t have any family visits/events getting in my way!

I’ll be reading:
Salman Rushdie’s The Golden House (probably finish it, as I’m already on page 185/380)
Maggie Stiefvater’s The Raven Boys
Leslie Feinberg’s Stone Butch Blues (a pdf of the ebook can be downloaded for free from her website)

For back up I have the weekend newspaper (I don’t look too strictly at the readathon rules for a reason), plus the seven Express Service books I’ve got on hold (among them Son of a TricksterManhattan BeachYou are a Badass). Pretty sure I have these 24 hours covered. Is it weird that I’m a little bit nervous about this?

10.30:
I’ve got tea, a book and silent surroundings. Here we go!

12.30: 

“It is a large apartment and to be alone in it feels like being a fly buzzing inside a bell. I hear the echo of myself and it is not a sound I love.”

The Golden House isn’t such a story you long to read, but binds you in such a way that it’s hard to put down. Still, a laundry break.

14.30:
Page 249 and 250 are just a summary of Trump’s actions pre-election and they just baffle me again. Bubbles, indeed. Like mentioned on Twitter I got distracted by the fancy kitchen I’m house-sitting in, so still on The Golden House, just started the final part. It’s becoming …dense. I might have to take a break after finishing it. Hey, I still have to tomorrow 10.30 anyway, right?

15.30: 
I finished the book, and was right about needing a bit of a break, although I think that could definitely because I’ve just been reading for a few hours in a row. It’s funny how right now there’s absolutely no appeal to checking Facebook, Twitter and the rest of the Internet. I like to stay in this the read – the reader bubble. I think I’m lucky that both of the planned following books are very different (subject wise) from The Golden House, but I don’t know which I feel like right now.

19.30: 

What mattered was that it was the kind of fight that’s so painful it takes the top layer of skin off your heart.

For such a heavy subject (the abuse of the LGQBT community in the past century), Stone Butch Blues is a very quick read. Or maybe just enticing, or both. I’m 145/347 pages in.

22.30: 
And the first twelve hours are gone. I have six chapters left, the endless abuse, pain and emotional distress of Stone Butch Blues is slowing me down a bit. If I’m honest, I also got distracted by two episodes of Brooklyn Nine-Nine. Tomorrow is a new day!

09.00: 
I woke at eight, finished Stone Butch Blues just now. How can one person go through so many things and still survive, but also, possibly — still live? It might not have been the most positive start of the day, but I’m glad I read it. Just no clue yet how I’ll review it.

10.30: 
And here we are again. Maybe reading twelve to eighteen hours (I like sleep) in one go is too much, but the thing I like most about these readathons is how you allow yourself to disappear in a book. As mentioned before, that for hours I don’t care about social media and the internet, and try to add my book to whatever thing I have to do (laundry/cooking). I love to read, and with the right book I can easily read several hours in one go. I wish that feeling upon many (casual) readers.

 

 

Elementen ontraadseld

Toen ik een kind was, begin jaren tachtig, praatte ik vaak met dingen in mijn mond – eten, slangetjes bij de tandarts, ballonnen die anders wegvlogen, noem maar op – en als er niemand in de buurt was, praatte ik gewoon door.

Is dit de eerste non-fictie die ik lees dit jaar? Jeetje! Nou ja, het is in ieder geval weer eentje van mijn To Read list op Goodreads, een lijst die ik met groot genoegen verklein tot ik vind dat ik wel weer een dozijn mag toevoegen.

Hoe dan ook, Elementen ontraadseld. Zoals non-fictie wel vaker de neiging heeft, vertelt de titel gelijk waar het precies overgaat. Ik heb zeer weinig tot helemaal geen connectie met scheikunde (behalve dat de wereld om me heen en ikzelf er uit bestaan), maar het was het ‘passie, gekte en geschiedenis’ deel dat mij wel aansprak. Plus dat ik vind dat je ook buiten je eigen tuintje van interesses moet kijken, zo af en toe.

Er is in ieder geval genoeg scheikunde en natuurkunde. Het scheelt erg per hoofdstuk of passie enzovoorts ook langskomen, waardoor het voor de leek echt een één-hoofdstuk-per-keer-boek is. Ook dan blijf je vast achter met het gevoel over hoe vreemd deze planeet in elkaar zit, en al het leven daarop zeker ook.

Elementen ontraadseld; De verdwijnende lepel & andere verhalen over passie, gekte en de geschiedenis van het periodiek systeem, Sam Kean, Little Brown 2010

Young Jane Young

My dear friend Roz Horowitz met her new husband through online dating and Roz is three years older and fifty pounds heavier than I am, and people have said that she is generally not as well preserved, and so I thought I would try it even though I avoid going online too much.

Someone told me that this was “similar to the Monica Lewinsky story, but from Lewinksy’s point of view”. It is, except you don’t just get the victim’s view, but also her mother’s, her daughters, and of the wife of the cheating politician. This little difference took some time adjusting to.

But when you do, you not only get a ‘behind the scenes’ view of the Jewish community (through the mother and grandmother), but also a take-no-prisoners view on how this relationship and its falling outs should have been handled, opposed to how it had been handled.

Also surprising; none of the characters are dealt softening characteristics and/or circumstances to support their motivations. Women make stupid decisions as well, and do or don’t suffer the consequences. Women can hate and despise each other, men (can) stay assholes.

It’s refreshing in a slightly bitter way.

Young Jane Young, Gabrielle Levin, Viking 2017

Alex, Approximately

He could be any one of these people.

En als je dan even iets lichters nodig hebt, zonder gelijk je haar uit het hoofd te trekken omdat het allemaal zo vreselijk dom is, ga je voor een tienerromance die vanaf het tweede hoofdstuk duidelijk voor je neerzet hoe het af gaat lopen. Niks mis mee.

Hoofdpersoon Bailey is een groot fan van klassieke films, chat daarover met een leuke, slimme, vriendelijke jongeman online (Alex), en verhuist naar zijn dorp zonder het hem te vertellen, zodat ze kan ontdekken of hij in het echt net zo leuk, slim en vriendelijk is. Maar dan ontmoet ze een vervelende maar leuke jongeman op haar nieuwe werk, en wordt de vraag om Alex steeds kleiner. Oh nee, hoe zal dit nu aflopen.

Alex, Approximately voorkomt dertien in een dozijn te worden door een paar scherpe randjes die de motivatie van Bailey goed onderbouwen. Verder is het zalig zwijmelen in een surfersparadijs.

Alex, Approximately, Jenn Bennett, Simon & Schuster 2017

The Hate U Give

I shouldn’t have come to this party.

This one is probably going to be relevant for a long time coming, and that’s why I’m unsure how to go about this. As one of the blurbs on the back of the book says, everyone should read it, maybe especially if it makes you uncomfortable, but how do I put into words why you should read it?

Maybe because it gives a face to Ferguson, to Black Lives Matter, to Flint and all the other cases in which it’s easy to think of an entity, instead of a collection of individuals. Starr is one of the few black people on a very fancy school, which makes her feel like she’s living two versions of herself. When she witnesses a shooting, it’s harder to keep those two apart.

But it’s not just Starr’s story. It’s her family, her community and the endless attempts of being heard and seen as people, instead of thugs, low-lives, useless. Angie Thomas balances that impressively, and even though there are rough patches to get through, you’ll be so attached to the people you’re reading about, that you just take it.

And again, definitely a book I would have rather seen in my YA Literature class than another white boy story.

The Hate U Give, Angie Thomas, HarperCollins 2017

The Painted Boy

The boy had finally fallen asleep.

I’m pretty sure the last time I read a Charles de Lint novel was before I started this blog, but Widdershins impressed me so much that from time to time I’d still check if I could find more of his in my libraries. The Painted Boy is clearly for younger audiences, providing a more accessible but less eerie, dream like and wonderful story (if those aren’t nostalgia goggles).

The Painted Boy from the title is Jay Li, a teenager that has a large dragon on his back (not tattooed) and is sent off to unfamiliar territory to finish his studies. Jay is part dragon, and will have to do something he won’t know until he’ll experience/see/know it.

Good thing (“”) he ends up in a town held hostage by different kinds of gangs. Of course he has to learn to become one with the dragon and his surroundings, but hey, all this was part of the learning curve, after all.

The magical elements add the necessary spice, else it would have been an oatmeal kind of story: okay for everyone, but nobody’s first pick.

The Painted Boy, Charles De Lint, Viking 2010

Other People

97 min.

Vaagjes kon ik me herinneren dat meerdere mensen op verschillende mensen deze film had aangeraden, alleen niet precies meer waarom. Maar er was een Siberische beer buiten, dit leek op een familie saga (het soort verhaal waar ik altijd een zwak voor heb) en ik had tijd te vullen dus ja hoor – geef maar.

Other People posterBeste mensen, blijkt de moeder van de familie dus dodelijk ziek te zijn. Hoofdpersoon doet zijn best om succesvol te zijn als schrijver, maar komt als lichte faalhaas terug naar huis om voor zijn familie te zorgen. Waar zijn vader nog steeds zijn homoseksualiteit niet heeft geaccepteerd en zijn zusjes niet echt weten hoe contact met hem te leggen. En moeder maar haar best doen om te doen alsof.

Alsnog is het niet alleen maar tranendal, waardoor de kleine pijntjes misschien juist vaker in de roos landen. Want wat doe je als je samen met je moeder begraven versus cremeren moet bespreken terwijl je net chocolade milkshakes hebt besteld bij de man die je op Tinder hebt gespot?

Bitterzoet noemen ze dat, geloof ik, maar ik nam er vooral van mee dat je blij moet zijn met de mensen die je hebt, voor je ze verliest. En verdorie, wat speelt Molly Shannon een vrouw die je niet wilt verliezen.

Other People, Park Pictures 2016