De geniale vriendin

Vanochtend belde Rino.

Naar mijn idee is de meeste hype over Elena Ferrante (wie is het echt?) en haar boeken alweer voorbij, maar zoals wel vaker gezegd: soms lees ik het liefst gehypete media ver na de hype, zodat ik ze neutraal kan ervaren. Voordeel met boeken is dat ze dan ook makkelijker in de bieb verkrijgbaar zijn.

Ik ben nog steeds vrij van mijn TRL, en De Geniale Vriendin leek licht genoeg tussen wat ik net had gelezen en nog ging lezen. Plus dat het gewoon een titel was waarvan ik net genoeg wist om het te herkennen in de bibliotheekkasten.

Enfin, dit is pas het eerste boek uit een serie, maar ik vermoed dat de anonimiteit van de auteur flink heeft bijgedragen aan de hype. Want ja, men krijgt een eerlijk kijkje in naoorlogs Napels, armoe versus rijkdom, de rol van meisjes en vrouwen en hoe sommigen daar uit proberen te klimmen. De levens van Elena en Lila in fijn detail, met Napels als heel de wereld. Een variatie van afwijkende karakters komt langs, en het is allemaal makkelijk weg te lezen. Maar wat wordt er gelezen?

Met een mannelijke auteur was dit alles waarschijnlijk een Groots Literair Werk genoemd, waar deze boeken weer als pulp en vakantieverhalen worden genoemd. Er is weinig meer dan het opgroeien van de twee meiden, en in hun opgroeien zit protest tegen de rol van vrouwen, het gezin als bouwsteen van de samenleving, hoe (gebrek aan) geld verschillende soorten rijkdom in de weg zit. Het is een interessante en frustrerende blik op recente geschiedenis, maar het eindeloos meeslepende en verslavende heb ik niet ervaren. Voor wie dat wel doet: er zijn nog drie andere boeken.

De geniale vriendin,  Elena Ferrante, Wereldbibliotheek 2013

Gentlemen prefer blondes

A gentleman friend and I were dining at The Ritz last evening and he said that if I took a pencil and paper and put down all my thoughts it would make a book.

I didn’t know there was a book before there was a movie, but the title is such a solid part of entertainment (history) that when I saw the book in the library, I was sure it was related to the Marilyn Monroe’s movie. I was right.

I haven’t watched the movie (yet), but if it’s as much as cheeky fun as the book, I’ve cut my next movie night planned. The only thing you might have to get to used to is the grammar and spelling used. This is from another time after all, and Lorelei doesn’t sound like the kind of woman whom cares about language. So no, it’s not like there was never an editor involved. Heck, after a while it becomes almost as charming as Lorelei herself.

Anyway, we move through the USA and Europe in a time when two women could without a worry in the world, and plenty of men would rain gifts, money and attention on them, without (really) knowing them. Lorelei knows which one to play best, while Dorothy sometimes makes the silly mistake of getting a crush of them. London doesn’t do much to them, but Paris does, and French really isn’t that hard (is that the last time an American felt like that?)!

It’s a tiny ball of silly fun with a world so far away from our reality, that it might well be a fantasy novel.

Gentlemen prefer blondes, Anita Loos, Liveright 1925

Spiderman Homecoming

133 min.

Ik had niet echt haast om deze te zien, want Marvel biedt toch elke zoveel maanden hetzelfde ‘nieuws’ aan. En dan ook nog een derde nieuwe Spiderman binnen vijftien jaar? Moh. Andermans enthousiasme wat betreft Marvel had me naar Ant-Man geleid, dus dat was ook weinig motiverend.

Spider-Man_Homecoming_posterMaar dan wil je high school comedy en oké Tom Holland (de derde Spiderman) doet het zo leuk en het is zaterdag, dus vooruit. Genoeg excuses.

Gelukkig slaan ze deze keer de spinnenbeet etc over, en mag Peter Parker in zijn eigen wijk bewegen en spelen. Want hoe tof dat superheld-zijn ook is, hij is een tiener. En deze keer is dat echt duidelijk: schoolreisjes, populariteitsstrijd, gala, huiswerk!

Ander pluspunt is de schurk. Geen cartoonish nick name en dubieuze motivatie, maar ‘gewone’ criminaliteit met een alien tintje door de (noodzakelijke) verbinding met eerdere Marvelfilms. En ook daar scoort deze film op, dat die verbinding eens niet door de strot wordt geduwd.

Alles waar ik zin in had dus, en dat voor een Marvelfilm.

Spiderman Homecoming, Marvel 2017

Son of a Trickster

His tiny, tightly permed maternal grandmother, Anita Moody, had never liked him.

This was such a much weirder story than I expected. I expected a YA novel about a dark and moody male teenager that throws in some (Norse) mythology to make it urban fantasy. Instead I got ..what did I precisely get?

Jared is a weed cookie maker, problem finder, care taker for his dad and stepsister, mother and senior neighbours. He almost can’t help himself, taking care while he should be getting some. For a long time this just seems to be it, a story of a screw up screwing up, surrounded by losers and failures. Until it isn’t, and there’s talking ravens and people-eating otters and things you can’t keep blaming on eating mushrooms. Mythology is added, but not in the cookie cutter Marvel way. No Norseman to be found either, because we’re in Canada, and their First Nation People have got some different stories to build on.

Even though the reader knows this isn’t just mushrooms any more, it’s tempting to blame them; the weirdness just builds up with left and right some violence thrown in. Where is this story going, why is main character Jared still at the unlikely part of the trope ‘unlikely hero’? Is this because it’s the first book in a trilogy? Either way, this might be the first YA that leaves you completely bewildered by what you’ve just been put through. And yet I don’t know how I should change anything if I could.

Son of a Trickster, Eden Robinson, Knopf 2017

Grace & Frankie

52 x 30 min.

Ik schrijf deze review vooral om de paar mensen die deze show nog niet hebben gezien te laten weten dat het écht niet alleen ‘voor de (oude) vrouwtjes’ (en daarom suf en tuttig) is. Vooral omdat het niet in die hoek was geschoven als de rollen waren omgedraaid, en het twee oude mannen als hoofdpersoon waren. Grace_and_Frankie

Enfin, Grace & Frankie begint met twee bejaarde vrouwen die er achter komen dat hun mannen niet alleen homoseksueel zijn, maar ook al jarenlang in een affaire met elkaar zijn. Ze zijn te verschillend om al die jaren ook bevriend te zijn geweest, maar bij wie moet je dan terecht in zo’n situatie?

Het begint dus zo, maar door de seizoenen heen (vier), gaat het vooral over nooit te oud om te leren, vriendschappen, zelfstandigheid en familie. Eerst is dat comedy over hoe vreemd Frankie’s familie en hoe gevoelloos Grace’s familie is, maar daar blijft de show dus niet in hangen. Ontwikkelingen links en rechts, voor iedereen. Wat heel makkelijk tweedimensionaal had kunnen zijn en blijven, groeit zo’n groot hart dat je je er bijna zorgen om gaat maken (het blijven bejaarden, tenslotte).

Dus ja, dit is ook leuk en lief om te kijken zonder bij je ouders te scoren.

Grace & Frankie, Netflix 2015

 

The Seven Husbands of Evelyn Hugo

Film legend and ’60s It Girl Evelyn Hugo has just announced that she will auction off 12 of her most memorable gowns through Christie’s to raise money for breast cancer research.

No-one is (very) likeable in this story. Not that that is a requirement for a story (in my opinion), nor that it means that The Seven Husbands of Evelyn Hugo is less accessible and/or entertaining because of it. I’m just saying there isn’t much people to root for.

The stories are entertaining enough, old Hollywood glam with a woman who will do many things to get where she wants to go. Evelyn Hugo is the embodiment of self-made, and now, close to her death, she wants someone to write a biography of her. Journalist Monique doesn’t know why Evelyn picked her all of people to do so but don’t worry: you Will Find Out (dramatic soundtrack).

Per husband, Evelyn explains her life decisions and shares the saucy anecdotes freely. It’s a novel for those that like pretty things; romance and likeability is sacrificed for it. Is it too early to call this a proper beach read?

The Seven Husbands of Evelyn Hugo, Taylor Jenkins Reid, Simon & Schuster 2017

Young Adult

94 min.

Diablo Cody/Charlize Theron sandwich! Waar Tully juist meer dan verwacht was, had ik hier wél ‘Juno voor volwassenen’ verwacht. Maar deze keer was het weer stukken menselijker in plaats van een bingokaart van superscherpe leuke opmerkingen. Sommige schrijvers kunnen dus wel groeien. young-adult-poster

‘Volwassen’ is in is het geval van hoofdpersoon Mavis zeer ruim toe te passen. Ze vond haar middelbare schooltijd haar hoogtepunt en verdient genoeg geld om niet aangepast mee te draaien in de ‘gewone’ samenleving. Door een uitnodiging komt ze weer terecht in het dorp van het jeugd en gedraagt zich daar dan ook naar. Inclusief het claimen van een vriendje, dat tegenwoordig wel een getrouwde vader is.

Mavis is vervelend, maar altijd net op het randje van meelijwekkend. Kan iemand d’r een tik geven, kan iemand haar helpen.

Dus deze keer ook weer geen wahahaha-comedy, maar een wijze les die met veel ongemak je onder de neus gewreven wordt. Hoop nu maar dat dat hoogtepunt nog komt, echt waar.

Young Adult, Paramount Pictures 2011