The Luminaries

The twelve men congregated in the smoking room of the Crown Hotel gave the impression of a party accidentally met.

This is over 800 pages, I’m just going to share that before anything else. And the first 300 – 400 are basically just world building and giving you the background of the characters involved. If I wouldn’t know better (Tolkien isn’t a kiwi author), I’d say kiwi authors can’t write short and to the point.

The point here is a detective mystery. Some people show up dead in this nineteenth century gold miners town, some things go missing, some relationships are destroyed and made. Before the reader gets to the conclusion of this mystery, they might be worn down by all the endless details shared leading up to it.

If you start this novel knowing that a very long game is being run here, you might enjoy it in an almost encyclopedic way. I didn’t know before that there was a New Zealand gold rush, I enjoyed the descriptions of nineteenth century New Zealand and the immigrants living there. I can’t remember precisely how the mystery was solved, though.

The Luminaries, Eleanor Catton, Granta 2013

Suicide Squad

137 min.

In de categorie recente DCEU films keek ik zowel Wonder Woman als Suicide Squad. Omdat de eerste voor mij zo tegenvallend mat was, schrijf ik alleen een blog over deze. In Suicide Squad gebeurt er in ieder geval meer, in meerdere kleuren.

suicide-squad-posterDat van die kleuren is bijzonder, omdat een groot deel van de DCEU films iets te maken hebben met Zack Snyder, en Zack Snyder heeft het niet zo op kleuren buiten zestig tinten blauw. Bij Suicide Squad is het nog steeds mat, maar wel in enkele primaire kleuren. Misschien omdat het onderwerp deze keer bad guys zijn.

Als tegenhanger van Superman en dergelijke, wilt een gruizige organisatie graag een team met supersterke, bijzondere mensen; gewone wapens doen niets tegen machtige aliens tenslotte. Hiervoor wordt een stel criminelen verzameld, en om zich te laten gedragen, krijgen ze een explosieve chip geïnjecteerd.

Het vermakelijke zit in hoe enkele acteurs hun rollen invullen. Will Smith is altijd makkelijk om naar te kijken, en zo zijn er nog een paar die je er aan herinneren dat je niet te veel op het plot of de speelomgeving hoeft te letten. De rest zit helaas vast in stereotypes of slecht acteerwerk.

De soundtrack is ook wel leuk, en als je de te lange vechtscènes doorzapt (wat is dat toch voor vervelende trend?), ben je net zo snel door de film als je bak popcorn. Allebei hebben hetzelfde niveau van voedzaamheid.

Suicide Squad, Atlas Entertainment 2016

 

All Our Wrong Todays

So, the thing is, I come from the world we were supposed to have.

If the main character wouldn’t have been female, this book wouldn’t have been published or written of as chick lit and get none of the acclaim this one had. And ‘acclaim’ here is the categories my CloudLibrary put it in, so maybe it’s only Canadian acclaim, but still.

Anyway. I picked All Our Wrongs Today because it was time travel with a bit of The Jetsons and environmentalism sprinkled all over it. What’s not to like about that?

Well, probably the fact that all that is merely a background for half of the book, because protagonist Tom just whines about his life, his family, his actions (and inactivity), his life, his family and how his original surroundings are so much better than where he’s now. Mixed through that the reader gets a few female characters that are clear points to hang the plot on: mother, ex(es), (unattainable) love of his life.

But wait, it’s not just the women in Tom’s life that are merely plot points!

And like that, the reader might start hoping for Tom to time travel into nothingness, rendering this entire disappointing story non-existing. Or at the very least with 80 percent less navel gazing.

All Our Wrongs Today, Elan Mastai, Penguin Random House 2017

Las Chicas del Cable

16 x 50 min.

Ik vind helemaal niets aan soaps. Het acteerwerk is te dik aangezet, er gebeurt veel te veel in één mensenleven, de muziek is ten aller tijden dramatisch (om nog maar eens te onderstrepen hoe erg het allemaal is), kom op met me.
Ik heb het Spaanstalige Las Chicas del Cable (telefoonmeisjes), zeker het tweede seizoen, Las_Chicas_Del_Cable_netflixals een gigantische python in één keer geïnhaleerd.

Groot voordeel van het taalverschil – mijn Spaans is lager dan middelbare-schoolniveau – is dat je niet full time kunt focussen op het acteerwerk; je bent tenslotte aan het meelezen. En als je niet meeleest, zijn er genoeg mooie mensen om naar te kijken, wat ook weer afleidt.

De serie draait om een groepje vrouwen in jaren twintig Madrid, en hun worstelingen met meer zelfstandigheid, ouderwetse ideeën, relaties, werk (vinden) en in het geval van het hoofdpersoon – een complete identiteit overeind houden. Zoals iedereen dat wel eens gebeurt. Geen idee hoe historisch correct het allemaal is, maar wel mooi, allemaal.

En vermakelijk, dus ook.

Las Chicas del Cable, Netflix 2017

Erotic Stories for Punjabi Widows

Why did Mindi want an arranged marriage?

And yes, the erotic stories are shared.  Just because of the title, I expected comedy, some coming of age and Learning Life’s Lessons, but I got much more. It’s a credit to Jaswal’s writing that I wasn’t disappointed by that, sooner the opposite.

Yes, there’s definitely comedy, and main character Nikki (Mindi’s sister) needs to discover what she wants to do in live and how she’ll do that without hurting her Punjabi family (and surroundings, in a way). This is definitely a story about the two lives immigrants/children of immigrants live, but it’s never just that. Nikki thinks she’s going to teach the widows Creative Writing, the widows prefer to share their creativity in another way.

Alongside that is a plot line that at first might feel tacked on. Missing girls, bitter feuds, really? But then it all starts to connect and this isn’t just a comedy any more, this is an all too realistic calling card to look at misogyny. Suddenly the tempo is picked up and the reader has to juggle several plot lines colliding.

But as mentioned before, Balli Kaur Jaswal does it well. Making this novel all-round entertaining and informing.

Erotic Stories for Punjabi Widows, Balli Kaur Jaswal, Harper Collins 2017

Exit West

In a city swollen by refugees but still mostly at peace, or at least not yet openly at war, a young man met a young woman in a classroom and did not speak to her.

This is an author of which I like his stories, and usually his detached way of writing, yet find it hard to put into words what I precisely like about both things mentioned.

This time he manages to make the refugee story (people fleeing versus people accepting and or fighting their addition to their familiar surroundings) slightly magical and/yet apocalyptic. Because the main characters are refugees, but they manage to leave their country through a door, a black hole, that can appear behind any door. This means that people from all around the world appear all around the world without the lethal trips and troubles.

But after that, there’s still acceptance to fight for. The book is pretty evenly divided between before, during and after the migratory moves and changes. This way you don’t have to think about the ever after, Hamid provides.

In the end, it’s kind of a hopeful story with plenty of realism to make you feel better about the subject.

Exit West, Mohsin Hamid, Hamish Hamilton 2017

The Hollow

10 x 24 min.

Ja, wat is dit dan nu weer? Om de zoveel tijd probeer ik een geanimeerde serie, omdat ik daar mee ben opgegroeid en fijne herinneringen aan heb terwijl ik tegelijkertijd niet die nostalgische meut met ‘vroeger was alles beter’ wil zijn. Om die reden is veel anime niet the hollow netflixaan mij besteed, maar er is meer animatie dan anime.

Onderdeel daarvan is The Hollow, een Canadese serie die nu op Netflix te vinden is. Het zijn dan wel tieners die in een vreemde wereld wakker worden zonder dat ze weten wie en waar ze zijn, het is zeker geen kinderachtige serie. Na een ietwat log begin, ontvouwt de serie in iets dat Dali-light genoemd zou kunnen worden; minotaurussen, poorten naar andere werelden, het zieke paard van de Dood en zo verder. Het is vreemd en soms een beetje eng, tot één van de hoofdrolspelers weer zijn rol als comedic relief invult.

Het unheimliche gevoel verdwijnt snel wanneer de clue bereikt is, en de serie wordt weer standaard zaterdagochtend-kindertelevisiemateriaal. Misschien hoef je de laatste aflevering niet eens te bekijken. Maar daarvoor … daarvoor is het best allemaal vermakelijk met een vreemd randje.

The Hollow, Netflix 2018