So this is …

Christmas, and I hope you ha- oh wait, too late for that. So this was 2018, and what have I done?

I read 82 books, seven of those having been published in 2018 (I want to thank CloudLibrary and Ottawa Library for making these accessible so quickly). And I started and finished a series: The Dark Tower. Best of 2018? First title that pops up is Pachinko, but also Erotic Stories for Punjabi Widows and Eleanor Oliphant is Completely Fine. I read pretty diversely again this year, and continue to try to solely pick female authors.

From the  33 movies I reviewed, twelve were from this year (thanks, Pathé Unlimited pass), and seven were to be found on Netflix. I definitely feel like I watched better movies at the beginning of the year, and the majority of the reviewed ones are more ‘independent’ than blockbuster as well. So if those are your thing, scroll a bit.

I only reviewed eight TV shows, even though those usually get the most hits, so there’s a new year’s resolution for ye. Of those reviewed I’d absolutely recommend Happy Valley.

For the blog I hope to keep up my weekly posts, and maybe hit a record number of followers. Threehunderd? I should first check how many I’ve got. Either way, have a wonderful 2019 full of reading and watching!

 

My Year of Rest and Relaxation

Whenever I woke up, night or day, I’d shuffle through the bright marble foyer of my building and go up the block and around the corner where there was a bodega that never closed.

This novel is an one woman on the ledge balancing act. The ledge here being ‘Is she terribly annoying or horribly sad?’. If it would have been a male protagonist, I would have given up on the book, but it’s not very often that women are allowed to be all of the above.

So what’s going on? The main character decides to sleep a year away, aided by a bucket load of medicine freely provided from possibly the worst psychiatrist in recent history. She seemingly has it all (money, looks), but none of it seem to satisfy or fill her in any way. There’s an ugly relationship with a so called friend, a permanent neglect from a man, orphan-hood. Basically, there’s no positivity and very little light in this life.

So, why read it? Because women can be absolute trash/go through periods of being absolute trash as well, and it’s not shown often enough. Because it’s an almost surreal trip through someone’s mind, and when there’s someone around living through worse things than you do, it definitely lights up your situation. Because it’s just kind of weird in an enthralling way, and that doesn’t happen (to me) often enough.

My Year of Rest and Relaxation, Ottessa Moshfegh, Penguin Press 2018

Patricia

Ik trok de deur van het huis dicht.

Meestal heb ik het gevoel dat verhalen te lang zijn, maar deze had net wel iets langer kunnen zijn. Niet zo zeer omdat het zo aangrijpend of betoverend was, maar vooral door het gevoel dat de auteur er een beetje klaar mee was en het hier maar bij liet.

Patricia gaat over Astrid, die op een dag van huis weg loopt en vervolgens niet meer terug durft. Deel twee gaat over net iemand anders, maar meer vertellen is hier vooral verklappen. Astrid ontsnapt naar de armere kant van de stad, en de ontwikkeling van haar leven en haar omgeving speelt zich dan vooral ook in haar gedachten af. Vragen worden weinig beantwoord, er is alleen Astrid’s ongemak over haar beslissingen (zowel van voor als na haar weglopen).

Met Vlaamse invloeden, wordt het verhaal net iets zachter en tegelijkertijd exotischer dan een Nederlands acteur had kunnen bieden. Je kunt bedenken dat de arme, met migrant-gevulde kant, wel als heel feeëriek wordt afgebeeld, maar als je verder leest, kun je ook wel begrijpen dat dit Astrid is, en misschien niet eens helemaal Astrid(‘s gedachten).

Het is allemaal moeilijk uit te leggen, maar ik zou de novelle toch aanraden voor dat licht koortselijke, onzekere dat Peter Terrin volhoudt tot bijna-het-einde.

Patricia, Peter Terrin, De Bezige Bij 2018

Widows

130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018

 

The Dark Tower

Pere Don Callahan had once been the Catholic Priest of a town – ‘Salem’s Lot had been its name – that no longer existed on any map.

I did it, I finished it – all seven of them. I’ve changed sides and am one of Those that Read Them now (applicably for many other book (series) of course). I’m done, and I feel slightly run over.

I don’t often review series, especially following books, because I feel like you won’t start a series if it’s only the third (etc.) installment that interests you, nor that it’s easy to discuss plot lines without spoiling those still starting. But it’s been five minutes since I’ve finished the last book and I need to get things off my lower ribs (it’s always my lower ribs over my chest).

For a large part of the last novel, I felt impatience and frustration. Because honestly, how much more world-building is necessary, how many pus-filled pimples on villains need to be described. I was still a bit uneasy about the meta twist of things (Stephen King getting involved), and basically felt almost as tired as Ronald to just get to that damn tower.

I’m glad I stuck with it. No novel is supposed to be stale, and even though you could view some decisions as made for shock value, you might realise that the ending motivates all those decisions made. And what an ending.

So this isn’t really a review for a series, it’s for the ending(s) of one.

The Dark Tower, Stephen King, Hodder & Stoughton 2004

The Nutcracker and the Four Realms

100 min.

Ik vond dit een fijnere film dan ik eerder had verwacht. Misschien was het omdat Disney eindelijk iets minder heeft geleund op CGI-gebruik en iets meer op de acteurs. De 3D-optie in de bioscoop is dan zeker ook niet nodig.

nutcracker-posterHet gebruikte verhaal is van het sprookje, van het ballet, en ook hier verrast Disney een beetje door het niet zo op te kuisen dat er nooit een moment van spanning in zit. Ik zou te ver gaan met dit een acteursfilm te noemen, maar iedereen lijkt wel z’n best te doen/op z’n minst er lol in te hebben (in tegenstelling tot ander recent uitgebrachte films). Ook fijn daarin is het evenwicht tussen man en vrouw netjes verdeeld is, en het merendeel van de mannen eigenlijk een stelletje lapzwansen is.

Natuurlijk, het zou allemaal wat korter en kordater kunnen, en zullen de meeste mensen de twist van verre al zien aankomen, maar het is allemaal wel warm en charmant. Grootste vraag is eigenlijk waarom dit niet dichterbij kerstmis is uitgebracht is.

The Nutcracker and the Four Realms, Disney 2018

 

Night Film

Everyone has a Cordova story, whether they like it or not.

Marisha Pessl loves her similes. Every subject and person gets a description added, no wonder that the book is so thick. After a while it gets noticeable, and – in my case – a bit annoying.

The first strike was having a male main character. I read female authors because they usually write female characters, and that thusly I don’t have to worry about a man mishandling/manhandling a woman and her life. Now I still have to read about the grumpy and socially disgraced male detective (oh wait, he’s a journalist).

Scott has a bucketload of issues, with casual sexism possibly the most annoying one. His side characters have the potential to be interesting, but never really get to be on the stage as a person.  Strike two.

The story in itself is pretty amusing, though. There’s a reclusive director with a cult-like following, a thin line between realistic horror and magical, all in a lush noir-light background. If there aren’t any movie/TV-plans yet, I can see them happening. Plenty of the similes can be dropped, the main plot is easily streamlined and there will be less time to navel-gaze for Scott. Everybody wins.

Night Film, Marisha Pessl, Random House 2013