Widows

130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018

 

The Dark Tower

Pere Don Callahan had once been the Catholic Priest of a town – ‘Salem’s Lot had been its name – that no longer existed on any map.

I did it, I finished it – all seven of them. I’ve changed sides and am one of Those that Read Them now (applicably for many other book (series) of course). I’m done, and I feel slightly run over.

I don’t often review series, especially following books, because I feel like you won’t start a series if it’s only the third (etc.) installment that interests you, nor that it’s easy to discuss plot lines without spoiling those still starting. But it’s been five minutes since I’ve finished the last book and I need to get things off my lower ribs (it’s always my lower ribs over my chest).

For a large part of the last novel, I felt impatience and frustration. Because honestly, how much more world-building is necessary, how many pus-filled pimples on villains need to be described. I was still a bit uneasy about the meta twist of things (Stephen King getting involved), and basically felt almost as tired as Ronald to just get to that damn tower.

I’m glad I stuck with it. No novel is supposed to be stale, and even though you could view some decisions as made for shock value, you might realise that the ending motivates all those decisions made. And what an ending.

So this isn’t really a review for a series, it’s for the ending(s) of one.

The Dark Tower, Stephen King, Hodder & Stoughton 2004

The Nutcracker and the Four Realms

100 min.

Ik vond dit een fijnere film dan ik eerder had verwacht. Misschien was het omdat Disney eindelijk iets minder heeft geleund op CGI-gebruik en iets meer op de acteurs. De 3D-optie in de bioscoop is dan zeker ook niet nodig.

nutcracker-posterHet gebruikte verhaal is van het sprookje, van het ballet, en ook hier verrast Disney een beetje door het niet zo op te kuisen dat er nooit een moment van spanning in zit. Ik zou te ver gaan met dit een acteursfilm te noemen, maar iedereen lijkt wel z’n best te doen/op z’n minst er lol in te hebben (in tegenstelling tot ander recent uitgebrachte films). Ook fijn daarin is het evenwicht tussen man en vrouw netjes verdeeld is, en het merendeel van de mannen eigenlijk een stelletje lapzwansen is.

Natuurlijk, het zou allemaal wat korter en kordater kunnen, en zullen de meeste mensen de twist van verre al zien aankomen, maar het is allemaal wel warm en charmant. Grootste vraag is eigenlijk waarom dit niet dichterbij kerstmis is uitgebracht is.

The Nutcracker and the Four Realms, Disney 2018

 

Night Film

Everyone has a Cordova story, whether they like it or not.

Marisha Pessl loves her similes. Every subject and person gets a description added, no wonder that the book is so thick. After a while it gets noticeable, and – in my case – a bit annoying.

The first strike was having a male main character. I read female authors because they usually write female characters, and that thusly I don’t have to worry about a man mishandling/manhandling a woman and her life. Now I still have to read about the grumpy and socially disgraced male detective (oh wait, he’s a journalist).

Scott has a bucketload of issues, with casual sexism possibly the most annoying one. His side characters have the potential to be interesting, but never really get to be on the stage as a person.  Strike two.

The story in itself is pretty amusing, though. There’s a reclusive director with a cult-like following, a thin line between realistic horror and magical, all in a lush noir-light background. If there aren’t any movie/TV-plans yet, I can see them happening. Plenty of the similes can be dropped, the main plot is easily streamlined and there will be less time to navel-gaze for Scott. Everybody wins.

Night Film, Marisha Pessl, Random House 2013