One of Us

95 min.

Waarom haten mannen vrouwen toch zo en zetten ze er zo vaak godsdienst voor in? Nu is de orthodoxe invulling van een geloof gelukkig (nog) de minderheid binnen een samenleving, maar toch. Zoals One of Us laat zien, geven deze mensen niet om de samenleving, alleen om hun controle er op. En ieder die niet toegeeft aan die controle, wordt bevochten.

One-of-us-posterOne of Us is een documentaire over orthodoxe Hadisic Joden in het New Yorkse Brooklyn, en dan vooral de mensen die geen onderdeel meer van ze uit willen maken. En vooral in het geval van vrouwen, kan deze orthodoxe gemeenschap hun verlies slecht nemen. Bij de afvallige mannen is er nog enige vorm van communicatie; men kijkt de andere kant uit wanneer ze heidens gedrag vertonen. Vrouwen worden bedreigd. Rechtszaken worden ingezet (op die manier mag de heidense samenleving schijnbaar wel gebruikt worden).

De documentaire geeft geen oplossingen, alleen maar een kijkje in een wereld die zo succesvol gesloten is en veel doet om dat ook vol te houden. Dat dan slachtoffers maakt, heeft een lagere prioriteit.

One of Us, Netflix 2017

The Talented Ribkins

He only came back because Melvin said he would kill him if he didn’t pay off his debt by the end of the week.

Now how to talk about this one. There’s a fantastical element in this story (several, if you consider all the individuals involved), but I definitely wouldn’t call it a story from the fantasy genre. Maybe more magic realistic? Anyway, these talents can come in quite handy, but brought ruin to almost every owner – every member of the Ribkins family.

The Ribkins are a black family, with one generation starting out as activists (during the Civil Rights Movement) but seeming to have ended up in crime. Each of their stories rub against historical facts, which makes the people with extraordinary powers trope so much more realistic, and keeps the focus on those people, instead of what they do with their powers.

This is combined with a playground (Florida) that somehow manages to make all of it more surreal and real at the same time. Of course the main character needs to dig up money he hid around the state, of course their last name has a wonderful background. Ladee Hubbard bakes all of it together, and it tastes strange, but good.

The Talented Ribkins, Ladee Hubbard, Melville House 2017

Normal People

Marianne answers the door when Connell rings the bell.

I should have known that an impatient wait would only lead to disappointment, but I guess such repetitious mistakes make you human. This novel got plenty of accolades, but the summary didn’t particularly appeal me. After one review – one I didn’t even recognise the previous summaries read in – I changed my mind. Blow me away, Rooney.

There was no blowing away, only dragging down and wrestling through (negative) emotions. These two people, the main characters Connell and Marianne, are just …incomplete(?) and manage to simultaneously make it worse and better in the other. So much low self-esteem, depression, (mental) self-harm and words that should be said to improve things, but never are.

I finished this an hour ago and still feel that kind of daze of finishing a story that doesn’t let you come up for air. Of course, no story has to be completely happy, or even have happy moments, but every other word is doubted and dissected. The story involves only a few months, making me wish for these poor people involved for it to be decades because surely everyone deserves to have a mental breather.

And underneath all of it, I couldn’t find anything the author wanted to do with this story. Share suffering? Show us that there is no such thing as normal people? Or that no matter what kind of train wreck, people just can’t look away?

Normal People, Sally Rooney, Alfred A. Knopf 2018

Roma

135 min.

Die ene Netflix-film die een Oscar kreeg, en vergeet niet dat ‘ie in het zwart/wit is. Al is de cinematografie soms zo goed en mooi dat het wel lijkt of er kleur tussen zit (of komt dat door de luxe televisie waar ik het op keek?). In ieder geval, díe film.

Roma film posterNiet schrikken, je hebt er nog ondertiteling voor nodig ook – behalve als je Spaans en een Mexicaans dialect spreekt. Nog niet afgeschrikt? Goed zo, want de film is je tijd waard – ook al weet je er na misschien niet eens precies waarom.

Het verhaal is klein; Mexico in de jaren zeventig en de kijker volgt huishouding/oppas van een rijke familie met veel kinderen en weinig tijd en aandacht (voor hen). Het leven van Cleo wordt ook gevolgd wanneer ze dit huis verlaat, waardoor het minder Upstairs/Downstairs wordt en meer haar verhaal.

Ondanks, of dankzij dat alles, en zeker de actrice die Cleo speelt, is er een aantrekkingskracht waardoor ik het zelfs vervelend om te pauzeren voor het toilet. Er is geen vlot tempo, weinig actie noch een soundtrack die je lang bij zal blijven. Het is juist het complete pakket, en dat is (ook) indrukwekkend.

Roma, Netflix 2018

A Beautiful Work in Progress

I sat on the king bed at the Best Western Mountain View in East Ellijay, Georgia, the night before the Double Tap 50K race at Fort Mountain State Park in the Cohutta Mountains.

I expected much more pages being about running, training, exercise and the judgment people reserve for fat people doing sports. Which is kind of sloppy of me, because it says right there in the title: a memoir. And no person came out of the womb with running shoes on.

So, after my initial lack of excitement about learning about this woman I’ve never heard before and didn’t know why I should have, I kind of got over it. I’m interested in what she had to say about her (long distance) runs, we’ll take the rest as it comes.

With Mirna Valerio being a fat collection of minorities in contemporary USA, there’s so much more to her stories about running and exercising than the regular blood, sweet, and tears (although they do show up). This might make you a bit impatient about the next story about a trial run, but it also shows you that nothing happens in a vacuum; not even exercising and sports.

So, for that, you could read this memoir. And, honestly, there’s definitely different kinds of motivation in it. You just have to work a bit harder for it. If not – there’s plenty of ‘regular’ running stories to be found.

A Beautiful Work in Progress; A Memoir, Mirna Valerio, Grand Harbor Press 2017