Booksmart

102 min.

What a surprise: female teenagers can be shortsighted, crude and bad decision makers as well! With this film coming from the people behind Superbad and similar material, I was honestly a bit surprised that there weren’t more nudity, body-parts, and/or poop related jokes.

Booksmart posterIn Booksmart two very devoted school-going and study-religious female teenagers and best friends are shocked when they discover that you don’t need to deny yourself a life to achieve the best grades and highest accolades. Even students that *party* turn out to have great grades, which means that the two feel like they’ve wasted their high school years and need to correct it before university. Luckily there are plenty end-of-the-year parties, and a party is what will change everything (they’re still teens, after all).

What follows are American Mr. Bean-like situations that sometimes go on too long, but at the very least gives the young women involved (and one man) room to show that they’re people with flaws and ups and downs and that sometimes you have to do something to discover if it’s someone you are/want to be or not.

That’s also what gives the film its charm: stereotypes are (slightly) dismantled and there are enough believable situations and actions that won’t make you wonder how far away writers are distanced from teenagers and high school.

Booksmart, Annapurna Pictures 2019

Ananas

In mijn herinnering ging het als volgt.

Een non-fictie boek over ananas omdat de auteur liefdesverdriet heeft. Het is dat de recensies zo positief waren.

Want wat weet je nu eigenlijk van ananas en wat zou je willen weten? Hoe vul je er een paar honderd pagina’s mee? Vrij eenvoudig, blijkt. Lex Boon besluit door een ananasplant de wereld rond te gaan reizen, en zo leer je niet alleen over de plant maar ook over verschillende culturen en werkomstandigheden.

Daarnaast passeren zijn romantische avonturen, die enigszins het tempo uit zijn reisverhalen halen. Misschien was de auteur te grondig, en heeft hij alles verteld over ananassen dat er te vertellen is. Dit doet hij wel op een aantrekkelijke manier; er is amper het gevoel van ‘studieboek’ dat nog wel eens met non-fictie kan begonnen.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand echt heel graag alles wilt weten over ananassen, maar voor hen – zoals ikzelf – die van tijd tot tijd graag een toegankelijk non-fictie boek leest, is Ananas een frisse optie.

Ananas, Lex Boon, Meulenhoff 2019

Aladdin

128 min.

Tsja, Disney lijkt nu helemaal enige originaliteit te hebben opgegeven en is nu gewoon haar eigen animatiefilms op een andere manier aan het aanbieden: ‘live action’. In het geval van Aladdin (vrij veel mensen) is dat nog redelijk makkelijk te accepteren: ik ben benieuwd naar de ‘echte dieren’ van Lion King straks.

Aladdin posterAnyway, wie kent het verhaal niet? Met de remake was er meer discussie over de casting (moest dat compleet Midden-Oosters zijn), de aankleding (een combinatie van Midden-Oosten en Aziatisch, kon dat wel gemixt?), de liedjes (moest dat wel?), Will Smith als Genie (waarom probeerde hij het sowieso?) en simpelweg de luiheid van Disney (in de vorige alinea genoemd). En trouwens, de stoere Guy Ritchie voor het keurslijf van Disney?

Dat is ook wel te merken: zelfs voor een Disney-film is Aladdin wel héél licht en luchtig. De slechterik is geen moment indrukwekkend en/of eng, er is geen ruimte voor zielige momenten, en zelfs de meegalmliedjes worden afgekapt of zijn zo bewerkt dat de kracht er uit is. En de romantiek? Nou ja, omdat we het verhaal kennen dan maar. De drie hoofdrolspelers kloppen wel in deze zachtzoete omgeving, en het is duidelijk dat Will Smith er plezier in heeft. En dat is – met de muziek erbij – toch wel aanstekelijk.

Aladdin, Disney 2019

 

Crosstalk

By the time Briddey pulled into the parking garage at Commspan, there were forty-two text messages on her phone.

“You were so busy discovering if you could, that you didn’t spend time wondering if you should”, to paraphrase a certain fictional character involved with dinosaurs. Another subtitle could have been ‘Communication, are you sure it should be endless?’

And all that while I was recommended this novel as good representation of the romance genre. Maybe I should have known better, this author wrote Doomsday Book.

That doesn’t mean there isn’t any romance (although it’s a spectacular slow burn), it just means it’s surrounded by the scientific element of getting an implant that will make you sensitive to the emotions and moods of your loved ones. Sounds like a bad idea, right?

It turns worse when some things happen that shouldn’t and some shouldn’t that should. Willis spends a lot of time on lore, which a bit too often leads to “I can’t tell you that right now!” cop outs. It’s the only frustrating thing about the novel, and the only thing that brings the tempo down.

Honestly, with certain elements going haywire, you could even use this book as an argument for taking internet- and social media use down a tad. The romance, and the lore, are bonuses.

Crosstalk, Connie Willis, Gollancz 2016

 

Internment

I strain to listen for boots on the pavement.

Looking back after having finished this novel I realise how naive and privileged it is of me to have thought “well sometimes she’s exaggerating a bit”. Something about how we are doomed to repeat history if we don’t learn from it, etc.

In this case the lesson is ‘Do not imprison innocent people for the sole reason that their religion, skin colour and/or ancestral background is different from yours’. Shown in the Second World War, the States did it with Japanese Americans, and Samira Ahmed does it a few decades later with American Muslims. Because in Internment a president – very alike of the one the USA has right now – comes in power, and he’s much more effective in getting his racist ideas turned into actions. American Muslims are put into camps on American soil.

And just like before, there are plenty euphemisms going around. None can cover up that the camp is surrounded by barb wire, that every guard has a weapon and that any sign or sound of protest is violently taken down. Here comes my conclusion from the first paragraph in: isn’t this put down all a bit too extremely? I should know better. We all should.

It’s good that the novel is less than 300 pages, because there’s no escaping the terror the characters are put through. Not just the mental and physical torture; also the shock of seeing how fast people get used to it. Again, as we should know.

All this makes for a bitter pill that as many as possible of us should swallow.

Internment, Samira Ahmed, Little, Brown & Company 2019

Jinn

5 x 30 min.

Licht vermaak nodig in een omgeving waar het hoe dan ook altijd warmer is dan hier, zelfs tijdens een hittegolf? Open voor een mythologie die eens niet Noors is? Met net tweeëneenhalf uur in totaal is Jinn waarschijnlijk de zomersnack voor u!

Jinn posterNou ja, er zijn ook argumenten tegen. De tieners hebben zeer tienerige problemen en het acteerwerk daarin is niet van je van het. De folklore komt er een beetje bekaaid van af, en het tempo ligt zo hoog dat er geen ruimte of zin is om zowel folklore als de karakters die er onder lijden, enige diepgang te geven. Ik noem het een snack voor een reden.

Jordaanse tieners (jawel, de voertaal van deze serie is Arabisch) gaan op schoolreisje naar Petra, maar daar gaan dingen Mis. Goede en kwade jinn beginnen zich met hen te bemoeien, en natuurlijk moet dat recht getrokken worden. Of het de leeftijd of de origine is, maar dit wordt redelijk horror-vrij gedaan, waardoor de show nog makkelijker (door) te kijken is.

Wel eindigt ze met een cliffhanger – was het budget op of wilt men zo graag een tweede seizoen? Hopelijk wordt daarin de folklore verder uitgediept: anders is er weinig om de aandacht vast te houden voor nog tweeëneenhalf uur.

Jinn, Netflix 2019

The Woo-Woo

“Miss Wong, you’re seriously ill,” the neurologist in a midtown office said, preparing to offer me a sympathy tissue.

Has it been more since a month since my last use of ‘truth is stranger than fiction’? Because Lindsay Wong’s truth is far stranger than fiction. A Chinese-Canadian woman that grows up in a family that is rife with mental illnesses and superstition, but completely refuses to acknowledge the first one and follows the second one in (self)destructive ways.

It’s always interesting to have a look behind someone else’s door, and I always try to learn more about contemporary Asians (immigrant or not). In this case, I felt like I was just gaping a lot at the page, because is this how it goes? Or is this solely the impact of the denial about mental illnesses? And is it bad that I laughed (in disbelief) so often?

Because there’s drug dealing neighbours that pay their neighbour’s children to hang out with theirs, disgusting-sounding meals, insults viewed as different level of endearments and barely a plain, ordinary family member with an ordinary, healthy life around. Lindsay isn’t easy to love either, but gosh darn it, no-one should grow up in such an environment. And I don’t ask for it often, but: I’d definitely read a sequel.

The Woo-Woo, Lindsay Wong, Arsenal Pulp 2018

Men in Black: International

114 min.

Oef, wie heeft hier de beslissingen gemaakt? Chris Hemsworth en Tessa Thompson waren een redelijke combinatie in Thor Ragnarock, met Men in Black was er al een duidelijke template om mee te spelen, en het in de zomer parkeren betekent dat het voor iedereen duidelijk is dat verwachtingen niet te hoog moeten zijn, toch? En dan nog zo’n mislukking.

men-in-black-international-posterWant dat is het probleem van deze film: het is saai, en suf, en ongemotiveerd. De ‘grappige’ momenten landen niet, de ‘spannende’ momenten zijn een verzameling van snel-bewegende beelden zonder kop of staart, zelfs de slechteriken lijken niet zeer gemotiveerd? En waar zijn al de cameos, de lopende grap dat verschillende beroemdheden wereldwijd eigenlijk aliens zijn? Zo ploetert het maar door met een conclusie die van mijlenver te herkennen is; als je tussendoor niet afgehaakt bent.

Meestal heb ik suggesties over hoe een film beter had kunnen zijn aan het einde er van; nu had ik het al na de eerste tien minuten. Heel Men in Black: International voelt aan alsof je de restjes van een leukere, vlottere film aan het bekijken bent. Het transport naar verschillende landen is nog wel het leukst gedaan, eigenlijk.

Men in Black: International, Sony 2019

Once & Future

Ari was hiding out in the Middle Ages.

This is a retelling of the King Arthur myth, but a lot more queer for everyone involved. It’s also a Young Adult novel, and Arthur in this case is a teenage girl (and this isn’t the only thing that’s flipped). Just in case you thought you couldn’t be surprised by that myth any more.

Capetta and McCarthy keep up the tempo, until they suddenly don’t. The evil overlords, dubious witch and wizard, the romances and family-relationships are so abruptly put on hold that I almost felt like I shouldn’t bother with the rest of the short novel. But before all that you get an entertainment park-like novel with a lot of roller-coasters and themed exhibitions.

This combined with the gender-flip, the amount of queer characters without it being turned into a fuss and/or characterisation, makes Once & Future appealing to both the fantasy/sci-fi crowd as those that will vacuum up everything related to the King Arthur myth.

Once & Future, Amy Rose Capetta & Cori McCarthy, Little, Brown, and Company 2019