The Secrets We Kept

We typed a hundred words per minute and never missed a syllable.

While I’m absolutely lukewarm about stories that use the World Wars as their background, the Cold War or anything involving the USSR/Russia has easily my interest (peeked). The Secrets We Kept ads love for literature to that. Ace in the hole, you’d say.

I can’t pinpoint why it isn’t one. It’s an appealing, enticing story; easy to read, pretty easy to follow (several chapters keep you in the dark about who’s the protagonist now — at least for a page and a half) and voices could have differed a bit more from each other. But that’s details I discover looking back, not necessarily crippling me during reading the story.

The secrets kept the title mentioned are from both The Agency (American security) as from Russian individuals that dare do things The State doesn’t agree with. Of course, there’s secrets on other levels as well, and this isn’t  a Cold War story in the way of ‘pick a side and follow through’. These women and typists carry more responsibility than their detailed-described looks entail.

It’s a fun novel to read, easily calling up images and with no frills when not necessary. I’m honestly surprised that I’m not more excited about it.

The Secrets We Kept, Lara Prescott, Bond Street Books 2019

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019

 

Lincoln in the Bardo

On our wedding day I was forty-six, she was eighteen.

Don’t judge a book by its title. Or maybe don’t expect to know what is going to happen by a book’s title. I thought Lincoln – like the American president. I thought Bardo – a kind of Buddhist limbo, add those and you get something eerie, cool, spooky about mourning, the afterlife and discussing religion.

Instead I got a collection of (fictional) citations and quotations about Abraham Lincoln, his dead son and a lot of people I’ve never heard of before.

It took some time to adjust.

Both Lincolns are very little part of this story. It is about the Bardo and how people of all walks of life experience it while avoiding the reality of having died. As mentioned before – this doesn’t happen in continuous prose, you seem to be paging through an encyclopedia of Americans that have died in the time before Abraham Lincoln. Why? Because some of them look out for Willie Lincoln, and are impressed that Abraham continues to visit his son and mourn him.

So it’s not a story about the American president, it’s a little bit about mourning, it’s a too little bit about what the Bardo is, how it works and what it looks like, and the rest of it is – I guess – about the skills of one George Saunders in bringing a lot of character sheets together and passing them off as novel.

2020 isn’t a great year for books, just yet.

Lincoln in the Bardo, George Saunders, Bloomsbury 2017

2019

Last year I made quite a pretty post about the year. This year I’ll … make an attempt.

According to Goodreads I read 75 books; according to my own list I’m on 83 – I don’t review every book but I also like to pace my reviews. I read a lot for school this year as well.

Best book read in 2019? Fictional it’s Het achtste leven (voor Brilka), no doubt. I didn’t read as much as non-fiction as I would have liked; maybe something to turn into a resolution. For 2019 it’s definitely The Woo-Woo, even though I’m always weary about memoirs. Growth!

I reviewed 35 films, I’m sure I watched many more because of Pathé Unlimited and home-work travel. Best of the ones reviewed? Parasite, Roma, Sweet Bean, Can You Ever Forgive Me? and The Favourite.

Then, to telly. I’ve reviewed ten (Netflix)shows, if you include some documentaries. Netflix will probably be an independent category soon. Most impressive documentary/non-series? Hannah Gadsby: Nanette. How comedy can hurt and educate, wow.
Rather stick to binge-able fiction? Derry Girls. Plenty of nineties nostalgia with a sprinkling of Irish history and teen girl madness. Delicious.

So, for 2020? 2019 was a pretty good year in books read: of the 83 I can remember the majority and I didn’t quit on too many of them. To be honest: all of this looks pretty good to me, so I’m just going to keep carrying on. Carry on.

 

Wolf

122 min.

Tering, wat een film. Natuurlijk wisten we al dat Nederlandse films best goed kunnen zijn, en dat wanneer de makers ook onderdeel zijn van het verhaal dat ze vertellen – dat het dan best nog wel eens precair, ongemakkelijk en bloedje spannend kunnen worden.

film poster WolfWant natuurlijk, je zou je af kunnen vragen waarom het verhaal van Noord-Afrikaanse immigranten weer afspeelt in achterbuurten, op de rand van legaal en illegaal en tussen niet-Nederlands en niet-origine-van-de-ouders-genoeg. Maar ja, als we elke vijf jaar een film krijgen over de menselijke kant van (Italiaanse) maffia, waarom dan niet die van Nederlanders met een Noord-Afrikaanse achtergrond? Maffia is maffia toch, onder welke huidskleur dat gouden hart toch zit?

Echter, Wolf is niet een film over maffia en criminaliteit. Het is Majid’s verhaal en acteur Marwan Kenzari draagt dat verhaal heel goed. Misschien is hij een kickboks-talent, maar hij kan altijd wel wat meer geld gebruiken en er zijn altijd wel wat klusjes en dan is er familie om voor te zorgen maar wel op zo’n manier dat het wordt geaccepteerd want anders — er is een hoeveelheid bochten en op een gegeven moment stopt Majid met wringen.

Dat je ondanks dat alles niet denkt “Godverdomme, zak”, maar vooral “Doe nou niet, zak” is helemaal aan Kenzari’s acteerwerk.

Wolf, Habbekrats 2013

 

Een bedroefde God

Toen hij door de Veverístraat liep, moest hij denken aan tante Hrbácková.

Extra tekens niet toegevoegd, excuses aan de Tsjechische taal. Na Het achtste leven (voor Brilka) had ik een honger voor meer Oost-Europese verhalen; natuurlijk is dat een grote paraplu maar het is een nieuwe invalshoek die ik graag invul.

Niks tegen Kratochvil, maar dit was niet de volgende Het achtste leven. Ten eerste was het verhaal stukken korter en waren er minder personages: soort van twee, maar eigenlijk maar eentje. Het draait om familie, maar de familie is vooral een tegenstander; geen onderdeel van het verhaal.

Buitenom het plot van (licht-)criminele familie die de hoofdpersoon vooral wilt ontwijken, is er ruimte voor de stad waar het verhaal zich grotendeels in afspeelt: Brno. Parijs – voor een uitstapje – wordt ook op zo’n manier weggezet dat ze bijna meer de aandacht vragen dan het plot.

De schrijfstijl is stug en de hoofdpersoon lijkt ook niet enthousiast om zijn leven en gedachtes te delen. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat het een koud boekje is, een kort verhaal uit een bundel die alle Tsjechische verhalen bevat, maar ik die net kwijt ben geraakt.

De begeleidende tekst vertelt dat de auteur graag op verschillende niveaus verwart. Dat is hem in ieder geval gelukt.

Een bedroefde God, Jirí Kratochvil, Uitgeverij Kleine Uil 2019

Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Otherhood

100 min.

Depending on when you read this: just in time for Mother’s Day. It’s very loosely tied around that day: mothers feel neglected by their sons because of a lack of Mother’s Day attention and therefore decide to go find them. The so-called hijinks follow.

otherhood film posterWith one of the mothers mentioned being played by Angela Bassett the game is immediately upped: when’s the last time her presence pulled a project down? So okay, Patricia Arquette is here to play a young Frankie-rip off and Felicity Huffman still thought she could buy universities, but they’ve got Angela Bassett.

With such a title and these actresses involved it of course isn’t about the sons in this story, but they do manage to keep up.

New York city gets to be the city where it all happens and everyone has room for personal development – including the small-town-mums who I guess stayed at home for so long that they need a city to remember that they’re individuals whom had been young once.

You could just watch this for the make-over Angela Bassett gets, but it might leave you with some appreciation for both your mother and your personal space as well.

Otherhood, Netflix 2019

Moord op de moestuin

De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.

Misschien wel vreemdste en meest-vermakelijke niet-detective van het jaar. Ik bedoel: meerdere verdwijningen en schedels, maar toch vooral focus op volkstuintjes en wat je daar allemaal in tegenkomt, inclusief de vreemde vogels (menselijke versie).

Judith is een pasgetrouwde auteur waarvan haar schrijven verdwenen is en haar man recent aan zijn hart geopereerd. Haar zus nodigt hen uit voor een zomer weg, naar blijkt bij jeugdvriendinnen, en met daar zeer dichtbij in de buurt tuinen/tuintjes.

Zo kabbelt het allemaal rustig door tot een ‘gruwelijke vondst’ (quote van de flaptekst) voorzichtig een tipje van de sluier die over de gezapige tuintjes hangt oplicht. Maar zelfs dan verandert het tempo van het verhaal niet, wat voor enige vervreemding zorgt. Een vervreemding die ikzelf zeer kon waarderen: de detective met urgentie, flash-backs en eendimensionale monologen zijn er genoeg.

Daarnaast levert Nicolien Mizee in een niet al te dik boek een verhaal dat indikt op verschillende menselijke verhalen op een manier die bijna mythologisch aandoet. Misschien is de moestuin wel een hel, of op zijn minst een limbo. Het zorgt in ieder geval voor een goed verhaal.

Moord op de moestuin, Nicolien Mizee, Nijgh & Van Ditmar 2019

Falling Inn Love

98 min.

Well done, New Zealand Tourism Bureau. I mean, how else did Netflix international come up with a story in which an American woman from San Francisco (plenty of scenery there!) ends up in a small town in New Zealand, where she doesn’t just find a defunct inn but also love (now you understand the title as well!)?

falling inn love posterI was ready to be disappointed. Even though romance projects are pretty much allowed to be a collection of clichés, it doesn’t mean that the clichés are used correctly or too often. As a born kiwi I was ready to support the language and surroundings shown and zone out for the rest of it.

Was I pleasantly surprised! Yes, both characters and plot are made of cardboard, and maybe it’s solely the accent that makes things sound more heartfelt and less superficial. But Christina Milan is adorable without going overboard into Manic Pixie Quirky Girl, while her love-interest has enough appeal to make him believable as one (opposed to some romances Netflix tries to sell).

So no, nothing life-saving here, but quite right for your short, dark day-needs without feeling nauseous about saccharine sweetness.

Falling Inn Love, Netflix 2019