Isoken

98 min.

Terwijl westerse filmmaatschappijen romcoms en romantische films maar blijven afschuiven op kleine feestdagen (Moedersdag, Valentijnsdag) met een klein budget en D-niveau acteurs, is er een plek waar de liefhebber van zachte, oppervlakkige, (absurd-)grappige romances nog terecht kan: Nigeria.

Isoken posterWant Isoken en The Wedding Party zijn niet de enige films in dit genre: misschien is het zelfs een subgenre: men moet trouwen maar oh jee [x] gebeurt! [x] kan hier vervangen worden door ruziënde families, bittere exen, rampzalige wedding planners of een combinatie van drie.

In het geval van Isoken is het De Liefde. Moet je gaan voor De Liefde of voor zekerheid? En in hoeverre moet je daarbij ook aan je familie denken (die is zéér belangrijk)?

Of het zelfspot van Nigeriaanse filmmakers is, of dit gewoon Nigeriaanse humor is, weet ik niet, maar al de slapstick-achtige situaties en karikaturale personages zorgen voor een lekker melig zooitje tussen de zoete momenten door.

Dus, kijk niet voor de veertiende keer Love Actually of Bridget Jones’ Diary maar zoek het eens zuidelijker.

Isoken, Tribe85 Productions 2017

Frontera verde

8 x 45 min.

Elk jaar neem ik mij voor om vaker TV-series te bloggen, en elk jaar vergeet ik het een beetje. Frontera verde is een Columbiaanse serie die Netflix ‘limited’ noemt dus misschien dat het bij één seizoen blijft. Als je naar het einde van de laatste aflevering kijkt … wie weet.

frontera verde posterMaar waar gaat het over? In den beginne is het een detective: er worden lijken gevonden in de jungle en een detective wordt vanuit Bogota er heen gestuurd om dat even snel op te lossen.

Maar maar dan (spannend trommelgeroffel)! Zijn er bovennatuurlijke elementen of zijn het hallucinerende middelen, kloppen de tijden nog wel, en wie is die vreemde vrouw?

Het is geen heel toegankelijke serie: sommige verhaallijnen meanderen iets te veel en de hoofdpersoon is ook nog makkelijk te waarderen/steunen. Door het heen en weer-gespring van verhaal- en tijdlijnen moet je ook je aandacht er bij houden. Aan de andere kant zorgt dit wel voor een andere ervaring van iets moois en ongemakkelijks en meer groen dan de willekeurige stadsinwoner per maand mee krijgt. Het is – om het heel naar te zeggen – een ervaring.

En wat er nu aan de hand is met die moorden? Och, ondergeschikt aan de rest.

Frontera verde, Netflix 2019

Truly Madly Guilty

This is a story that begins with a barbecue,” said Clementine.

I think I don’t have to summarise this story if I’d tell you that this author is the one behind Big Little Lies as well and that she definitely carved out a spot for herself in the ‘What’s Really Happening Behind the Doors of Seemingly Happy Families’-niche. A niche I very much enjoy, so no negative comments there.

The negative comments here are solely plot related. When my thoughts turn to “this is filler, just give me the twist/clue”, the story is going on just a tad too long. If all that build-up leads to not that much, you need a stronger conclusion. Maybe that’s just the burden of reading so much that surprise is hard to find.

Because there’s nothing otherwise wrong with this story: it doesn’t pretend to provide something more than it offers. It’s entertaining, it fits the bill, it’s escapism.

And it might make you want to visit Sydney.

Truly Madly Guilty, Liane Moriarty, Flatiron Books 2016

Just One Damned Thing After Another

There have been two moments in my life when everything changed.

Time travel! Dinosaurs! Bad guys and unlikely heroes! First book of a series!

Yes, I know, I will forever be overly bitter by the fact that a standalone fantasy novel is hard to find. Sue me (don’t sue me).

On the other hand – I’m a sucker for time travel and will accept a lot for the sheer fact of time travel being involved. It’s just a convenient genre: you get history, adventure, romance (often), sometimes science fiction – all in one book.

Just as in this case. Just One Damned Thing After Another has the scrappy heroine with the dodgy history, very villain-y villains, dinosaurs and mentions enough historical events to make sure you don’t forget the time traveling part. Jodi Taylor provides the majority of this with a bit of tongue-in-cheek, which (might) make(s) the reader more acceptable of the times when things get a bit too trope-y. Is that me complaining about getting everything I wanted from this kind of story? Yes.

If there wouldn’t be sequels, there wouldn’t have been several set-ups that took (a bit) too long to pay off. Without the scrappy heroine-background, there would have been less time spent on moping and self-pity.

So, yes, this is what to expect from the genre. I was just hoping for more.

Just One Damned Thing After Another, Jodi Taylor, Accent Press 2013

To All The Boys

102 min.

It’s easy to judge this on many different levels and scoff a bit, but remember the target audience, and try to find some joy in your heart. I did.

2 all the boys This is the sequel to To All The Boys I loved Before. Mild spoilers for that one follow.

How long can a happy ending last? As everyone involved here are teenagers, the question might be a rhetorical one. Another crush shows up, and he seems much more nicer and attentive than Lara Jean’s boyfriend, oh no!

When not dating, worrying about dating and thinking of how to keep her boyfriend happy, Lara Jean has to deal with friendship, family and school as well. Actress Lana Condor makes sure she carries it well, even with those eye-rolling moments in which you just want to shake every teenager involved.

All of it is very cute and bright and sometimes very quirky, and all of it completely fits the bill and the people this has been made for. And – I admit almost with shame – for me as well.

To All The Boys: P.S. I Still Love You, Netflix 2020

There Will Come a Darkness

In the moonlit room overlooking the city of faith, a priest knelt before Ephyra and begged for his life.

Am I going to say it? I’m going to say it. This is another ‘I thought this would be a stand-alone fantasy YA’ failure on my part. Of COURSE it’s part of a series, rookie mistake!

The nice thing is that you don’t really notice until it’s too late. The question of ‘how is this going to be cleanly rolled up in so little pages left’ doesn’t show up until 3/4 into the book, and even then Katy Rose Pool doesn’t use neon-light warnings to guide you to the open ending. The ending isn’t even that open, which to me – avid hater of open endings – is a relief.

Except for the ages of the protagonists, it’s not very YA either (little romance, little teen-specific issues) and the fantasy part delivers. Scary cult, people with gifts, threatening apocalypse, royals et cetera. The world-building makes you wonder if this is supposed to be our past or our distance future: just look at the map used.

With five protagonists it sometimes feels a bit like some get more time in the spotlight than others; it also makes it easy to quickly get a preference. Maybe in the next book(s) the attention will shifts and you might feel more for other characters.

All in all, a nothing-wrong-with fantasy. If I’d see the sequel in the library, I wouldn’t ignore it.

There Will Come a Darkness, Katy Rose Pool, MacMillan 2019

Elisa & Marcela

118 min.

De film is in zwart/wit, en straks moet ik daar nog een aparte categorie voor maken. Er zijn tenslotte vast wel mensen die daar een film op afkeuren.

Elisa Marcela filmEnfin. Om het nog meer niche te maken: het is een verhaal gebaseerd op feiten en de hoofdrolspeelsters zijn twee lesbiennes waarvan eentje zich als man verkleed om zo toch samen te kunnen leven. En de film is grotendeels in Spaans (met een heel klein beetje Portugees). Ga er maar aan staan.

Is dit allemaal de moeite waard? Als je op zoek bent naar iets anders-dan-anders, met aandacht voor cinematografie en tussendoor ook nog een vrouwelijke regisseur steunen: ja. Het is een mooie, zachte film die gelukkig niet een zacht filtertje over homofobie en hysterie schuift.

En, voor hen die daar altijd hard op zoek naar zijn: er is nog een happy ending voor de vrouwen ook.

Elisa & Marcela, Netflix 2019

Ducks, Newburyport

I can’t give you the first sentence of this book, because that sentence takes approximately 35 pages to finish. Does it even ever finish, or is it just paused by another story line that does use other punctuation than commas?

I didn’t finish this book either. I read a lot of the pages, I read the last few but I didn’t read the majority of the almost 1000 pages.

The majority of those 1000 pages are a stream of conscious about an American housewife that bakes pies. After about two-third of the book there are layers added, issues, maybe even traumas that can help you understand the endless circling of her thoughts, but by then I had long checked out. The blurb on the cover ‘Ulysses got nothing on this’ should have warned me; I thought it was just about the size of the book. No, it was about the run-on-sentence.

I appreciate how the author and the publisher (there’s a page in the back explaining things and how they want to support original stories) wanted to offer something different, and maybe I’m just too anxious and too much of a control freak to appreciate this.

So, if someone read it or will read it, I’d love to get a summary about what’s going on, because I gave up the fight.

Ducks, Newburyport, Lucy Ellman 2019

Suburbicon

105 min.

Net zoals bij boeken, ben ik bij films altijd een beetje huiverig wanneer ze claimen een comedy te zijn, of nog erger: satire of “donkere komedie”. Hmhm, maar gaat je dat ook lukken zonder racistische en seksistische grappen?

suburbicon filmDat lukt Suburbicon wel. Ik kan Matt Damon niet echt uitstaan, maar ik heb een zwak voor het cliché ‘Het is helemaal niet zo idyllisch in dit idyllische plaatsje’ dus ik klikte ‘m toch maar aan op Netflix.

Het niet-zo-idyllische is tweezijdig: buitenwijk in de jaren zestig verandert in racistisch monster wanneer een zwarte familie er komt wonen, terwijl achter de nette gordijntjes van de buren wat onfrisse dingen gebeuren. Hypocrisie ten top, en regisseur George Clooney wrijft dat er flink in.

De aankleding is heel fijn, dat alle hoofdpersonen schaamteloos naar zijn ook. Je wordt niet afgeleid door tientallen bijplotjes en er is weinig ruimte om je af te vragen hoe lang de film nog duurt.

Is het allemaal subtiel? Verre van, maar wel vermakelijk.

Suburbicon, Paramount Pictures 2017