Dollface

20 x 25 min.

Very American, but short and charming enough to ignore that most of the time. Jules is the dollface who realises when her relationship ends (without her agreement) that she’s been neglecting all of her female friends. Her way back to them is a large part of the show. The rest of it is about life as a twenty-something, finding your way, feminism, sexuality, goals — a friendlier and less brazen Sex and the City.

What was cute in the first season – Jules has a fairy godmother in the shape of a snarky cat lady (literally a woman with a cat head), sees visions of all the ways in which she is a bad female friend – sometimes goes on for too long in the second season. In the second season her friends get a bit more room for development, and it definitely shows that Jules ..doesn’t have much of that.

Maybe the third season, which I’m sure will happen because Americans can just never leave a (good) thing alone.

Ace of Spades

First-day-back assemblies are the most pointless practice ever.

Ace of Spades, Faridah Abíké-Íyímídé, MacMillan 2021

YA closer to The Hate You Give than Gossip Girl, even though it starts out as the latter. And points for originality in the reason behind British terms being used at an American school.

Anyway, two students with no other connection than their skin colour are targeted by anonymous texts. Not just some light cyber bullying (read sarcasm here), but subjects shared that could ruin their health and futures.

It’s all so much that the Life Lessons don’t even club you over the head in usual YA-style, but slowly choke you instead. A demonstration of what YA can be.

Light Perpetual

The light is grey and sullen, a smoulder, a flare choking on the soot of its own burning, and leaking only a little of its power into the visible spectrum.

Light Perpetual, Francis Spufford, Faber 2021

Sounds pretty dystopian, doesn’t it?

What if four children – who died in a WW2 bombardment – didn’t? The children aren’t extraordinary, they’re simply ‘allowed to’ play out their lives. What follows are slices of life of post-war England.

The characters make the novel, especially when the writing lacks a bit. It’s a history novel as history should be looked at: through the eyes of regular humans.

Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Hytti nro 6

108 min.

Absurd, lief doch vervreemdend? Of herhaal ik dan mijzelf?

Het komt nooit voor (zeg ik zo uit mijn hoofd) dat ik me ongemakkelijk voel (vanaf het begin) door het kijken van een bepaalde film. Hytti nro 6 (dat is Fins) kreeg het voor elkaar: een Fins/Russische film in tijden van de oorlog in Oekraïne.

In compartement nummer zes (zoals de titel te vertalen is) zitten twee zeer verschillende mensen voor verschillende redenen. Ze hebben dezelfde bestemming en moeten hier meerdere dagen voor zitten. Zij is Finse student, bereisd en met allerlei meningen; hij is een Russische arbeider die nu al weet dat dit de rest van zijn leven is.

Als dit een Amerikaanse film was geweest, was het natuurlijk een romantische film geworden, misschien zelfs een romcom. Gelukkig hebben Europese films meestal meer ideeën over hoe vreemdelingen een connectie kunnen opbouwen. Zowel Laura als Ljoha hebben hun kop in het zand voor verschillende redenen, en trein en omgeving trekken ze daar langzaam uit. Op soms enigszins absurde manieren, ja.