The Harder They Fall

139 min.

I wouldn’t have watched this if it hadn’t been this cast; I don’t care for westerns They seem to be the original genre in the category Film’s Too Long.

That’s one of the issues here: dare make it a straight revenge film without the unnecessary straight romance. Don’t bother fleshing out side-characters if you’re only going to do it half-cocked (because it a western, get it?).

The OST manages to carry almost the entire film on its back, but in the end it’s the running time that cripples us all.

Les Contes de la Nuit

83 min.

Ik begrijp dat met een verzameling verhalen er meer ruimte is voor verschillende plotjes en versiering, maar toch vond ik het een beetje afdoen aan de kracht van de animatie van Les Contes.

Is het de eerste ronde nog mooi en mysterieus, zorgt de herhaling (theater crew wilt een nieuwe show, bespreekt deze en speelt het uit) er snel voor dat de aandacht verslapt. Over vijf minuten is er al weer een nieuw sprookje, tenslotte. Alleen is verslapte aandacht lastig als je geen Frans kent in dit geval.

Misschien is het beter om deze film in stukjes te bekijken ergens eens tussendoor zodat het sprookjesgevoel blijft. Want het is wel mooi allemaal.

Bulado

87 min.

Voor een flink deel van de film doet het alsof het niet meer dan een coming of age/verhaal van onthechting is. Kenza pubert (deze keer gebeurt dat op Curacao), alleenstaande vader probeert daar mee om te gaan, terwijl opa haar Dingen leert.

Daarin ligt ook dat mijn mening veranderde van “wow mooie beelden” naar “Jezus, het klopt”. Het is vast een geval ‘juiste film op het juiste moment’, maar dat ik nu – dagen na het kijken ervan – weer dat ‘het is goed zo’-rust voel, is wel heel lekker en komt weinig voor.

Coded Bias

90 min.

Wat zegt het over mij dat ik al veel wist van wat in deze documentaire wordt besproken? Misschien lees ik te veel. Of genoeg, en de rest van de samenleving te weinig.

Want algoritmes beïnvloeden niet alleen wat wij wel doen en kopen, maar ook wat wij goedkeuren en afkeuren. Wat als de norm wordt beschouwd, en die norm wordt vastgelegd door (oude) witte mannen. Daardoor hebben zwarte vrouwen witte maskers nodig om gezichtsherkenning te gebruiken: waarom zou je als witte man de gezichtsherkenning aan zwarte gezichten laten wennen, tenslotte?

Naast die ongelijkheid laat de documentaire ook zien wat er nog meer mis is met het verafgoden van het technische. Mooi vond ik hoe ze zeiden hoe algoritmes in het verleden wortelen. Zij leren tenslotte van data, maar die data is seksistisch, racistisch en meer. We moeten dus nog véél meer kijken naar wat we de ritmes voeren.

Zei zij, op het internet.

Prince of Egypt

99 min.

A shorter animation, also to be found on Netflix, and possibly with an ever better soundtrack than that of my previous watched film, but it would be a close call.

I watched Prince of Egypt before, possibly even in the cinema. I can remember it being an Event and through the years it’s always (online) been a classic or at least the favourite of a generation. To watch it with older eyes is a risk, but I did it.

It still works. The animation is more beautiful than the C+P of today’s productions, the soundtrack is intense, the story is – even for heathens like me – appealing. I honestly don’t understand why the Vatican didn’t finance studios to do many biblical stories like this; I wonder if people turned to Christianity after watching Prince of Egypt.

Anyway, just telling you it won’t disappoint. I’m sure you still know the lines of When You Believe.

De meest besproken man van Nederland

De meest besproken man van Nederland zit om 05.00 uur rechtop in zijn bed.

De meest besproken man van Nederland, Jeroen Pen, Uitgeverij Pluim 2021

Had een vrouw dit ook gepubliceerd gekregen, vraag ik mij af een paar uur na het uitlezen ervan.

Weinig verder aan te merken op deze ‘we doen alsof het een roman is’-roman, maar een man zonder journalistieke opleiding krijgt kansen die de vrouwelijke journalistieke student nooit zal ervaren omdat ze al na x aantal minuten uit gebrek aan betalend werk maar de communicatie in gaat. Ja, ik spreek uit ervaring en ben nog steeds bitter. Enfin.

Jeroen Pen schrijft over freelance/flexibele schil/vaste-contractenterreur in de mediamwereld. Over de dinosauriërs die wel de komeet aan zien komen, maar niet weten hoe er mee om te gaan. Allemaal – als mededertiger – veels te herkenbaar. Bek houden over de staat van de werkomgeving en doorbuffelen – dat ook.

Zo is dit een zeer milleniaanse klacht over media, de vorige generatie, de economie en hoe er tegen werk aan gekeken wordt. Vlot geschreven en zonder enige verdieping of oplossingen dus een lekkere aderlating.

Aan te merken? Het ouderwetse, seksistische gedrag van de vaste-contracters had vast wel alleen benoemd kunnen worden om Otto’s innerlijke feminist/one of the boys-strijd te tonen, in plaats van in detail te benaderen. Maar hier spreekt dan ook een sneeuwvlokje.

Princess Mononoke

133 min.

Princess Mononoke has it all: horror, fantasy, beautiful shots, an epic quest and a sincere romance. Why didn’t I watch this sooner? I mean – I could have: it’s from 1997.

Probably because – and I know it’s risky to admit this – I like the idea of Studio Ghibli films more than the products. Sometimes it’s just too long, too vague, beauty over substance. It’s probably telling that one of the more kiddie ones caught my fancy most.

But Princess Mononoke pulls out of the stops: a cursed prince has to save his village (probably the world) from human evilry influencing nature and turning animals into demons. There’s a wolf princess but human, talking swines and weird little forest creatures that are simultaneously adorable and terrifying. The Life Lessons come at you fast, but not in the sanctimonious Hollywood way: what kind of person would you be if you weren’t touched by the fight of nature versus destruction?

I’ll admit that I still took a few short breaks, but this time it was more about being overwhelmed than suffering my short attention span.

Monster Hunter: Legends of the Guild

58 min.

I almost definitely picked this film because it was just two minutes short of an hour. Okay, I’m always up for trying something animated, but a film that’s called Monster Hunter and created by CAPCOM (so probably based on a game)? Let’s not expect too much.

It turns out to be a very sanitised version of a Hollywood fantasy (no blood, dancing around violence and maiming, no naked boobs). Except for the statistician monster hunter. And a talking cat, and fun looking monsters – whom I rooted harder for than any human character.

It’s clear that I out-aged the demographic for this, but the potential is there. Right now it’s just cheap (looking) Saturday morning entertainment for cool kiddos, but imagine if the people behind Witcher ran with it. Or a young Tim Burton. You might have to see to see it.

Crip Camp

100 min.

First documentary of the month. An uncomfortable one because really; did anything change in how society handles disabled people in the past fifty years?

Crip Camp is about Camp Jened, but so much more. About the American government lacking in viewing disableds as citizens instead of their disability. They fight (for) laws, but first and foremost for the right of a multi-dimensional life.

The documentary is completely American focused, connecting to civil rights, racism and sexism. That also makes it easy to pretend it’s a local thing, but of course we know better.

That leaves Crip Camp as a reminder of how much change still has to happen to give disabled citizens the room in society they deserve.

Her Royal Highness

“There’s a unicorn on this.”

Her Royal Highness, Rachel Hawkins, Penguin Random House 2019

I find some time to read in between the films. Although you don’t need much time for this 200 page YA novel that is a wish-fulfillment fantasy involving Scottish castles, royalty and a Cool Girl. It’s YA, very obviously. That I didn’t pull out any hair in frustration about dumb teenage actions is a compliment to the author.

Millie likes geology and doesn’t care about her looks. Because of Reasons she decides to do her final year of high school in Scotland. There, she becomes the room mate of a princess. A snooty, tiresome princess but oh no – are those feelings?

It all works: the surroundings, the side characters, the absolutely wonderful love interest. While struggling to get through The Shadow King and seemingly to only pick serious films or duds – this was a breath of fresh air.