2019

Last year I made quite a pretty post about the year. This year I’ll … make an attempt.

According to Goodreads I read 75 books; according to my own list I’m on 83 – I don’t review every book but I also like to pace my reviews. I read a lot for school this year as well.

Best book read in 2019? Fictional it’s Het achtste leven (voor Brilka), no doubt. I didn’t read as much as non-fiction as I would have liked; maybe something to turn into a resolution. For 2019 it’s definitely The Woo-Woo, even though I’m always weary about memoirs. Growth!

I reviewed 35 films, I’m sure I watched many more because of Pathé Unlimited and home-work travel. Best of the ones reviewed? Parasite, Roma, Sweet Bean, Can You Ever Forgive Me? and The Favourite.

Then, to telly. I’ve reviewed ten (Netflix)shows, if you include some documentaries. Netflix will probably be an independent category soon. Most impressive documentary/non-series? Hannah Gadsby: Nanette. How comedy can hurt and educate, wow.
Rather stick to binge-able fiction? Derry Girls. Plenty of nineties nostalgia with a sprinkling of Irish history and teen girl madness. Delicious.

So, for 2020? 2019 was a pretty good year in books read: of the 83 I can remember the majority and I didn’t quit on too many of them. To be honest: all of this looks pretty good to me, so I’m just going to keep carrying on. Carry on.

 

Wolf

122 min.

Tering, wat een film. Natuurlijk wisten we al dat Nederlandse films best goed kunnen zijn, en dat wanneer de makers ook onderdeel zijn van het verhaal dat ze vertellen – dat het dan best nog wel eens precair, ongemakkelijk en bloedje spannend kunnen worden.

film poster WolfWant natuurlijk, je zou je af kunnen vragen waarom het verhaal van Noord-Afrikaanse immigranten weer afspeelt in achterbuurten, op de rand van legaal en illegaal en tussen niet-Nederlands en niet-origine-van-de-ouders-genoeg. Maar ja, als we elke vijf jaar een film krijgen over de menselijke kant van (Italiaanse) maffia, waarom dan niet die van Nederlanders met een Noord-Afrikaanse achtergrond? Maffia is maffia toch, onder welke huidskleur dat gouden hart toch zit?

Echter, Wolf is niet een film over maffia en criminaliteit. Het is Majid’s verhaal en acteur Marwan Kenzari draagt dat verhaal heel goed. Misschien is hij een kickboks-talent, maar hij kan altijd wel wat meer geld gebruiken en er zijn altijd wel wat klusjes en dan is er familie om voor te zorgen maar wel op zo’n manier dat het wordt geaccepteerd want anders — er is een hoeveelheid bochten en op een gegeven moment stopt Majid met wringen.

Dat je ondanks dat alles niet denkt “Godverdomme, zak”, maar vooral “Doe nou niet, zak” is helemaal aan Kenzari’s acteerwerk.

Wolf, Habbekrats 2013

 

Een bedroefde God

Toen hij door de Veverístraat liep, moest hij denken aan tante Hrbácková.

Extra tekens niet toegevoegd, excuses aan de Tsjechische taal. Na Het achtste leven (voor Brilka) had ik een honger voor meer Oost-Europese verhalen; natuurlijk is dat een grote paraplu maar het is een nieuwe invalshoek die ik graag invul.

Niks tegen Kratochvil, maar dit was niet de volgende Het achtste leven. Ten eerste was het verhaal stukken korter en waren er minder personages: soort van twee, maar eigenlijk maar eentje. Het draait om familie, maar de familie is vooral een tegenstander; geen onderdeel van het verhaal.

Buitenom het plot van (licht-)criminele familie die de hoofdpersoon vooral wilt ontwijken, is er ruimte voor de stad waar het verhaal zich grotendeels in afspeelt: Brno. Parijs – voor een uitstapje – wordt ook op zo’n manier weggezet dat ze bijna meer de aandacht vragen dan het plot.

De schrijfstijl is stug en de hoofdpersoon lijkt ook niet enthousiast om zijn leven en gedachtes te delen. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat het een koud boekje is, een kort verhaal uit een bundel die alle Tsjechische verhalen bevat, maar ik die net kwijt ben geraakt.

De begeleidende tekst vertelt dat de auteur graag op verschillende niveaus verwart. Dat is hem in ieder geval gelukt.

Een bedroefde God, Jirí Kratochvil, Uitgeverij Kleine Uil 2019

Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Otherhood

100 min.

Depending on when you read this: just in time for Mother’s Day. It’s very loosely tied around that day: mothers feel neglected by their sons because of a lack of Mother’s Day attention and therefore decide to go find them. The so-called hijinks follow.

otherhood film posterWith one of the mothers mentioned being played by Angela Bassett the game is immediately upped: when’s the last time her presence pulled a project down? So okay, Patricia Arquette is here to play a young Frankie-rip off and Felicity Huffman still thought she could buy universities, but they’ve got Angela Bassett.

With such a title and these actresses involved it of course isn’t about the sons in this story, but they do manage to keep up.

New York city gets to be the city where it all happens and everyone has room for personal development – including the small-town-mums who I guess stayed at home for so long that they need a city to remember that they’re individuals whom had been young once.

You could just watch this for the make-over Angela Bassett gets, but it might leave you with some appreciation for both your mother and your personal space as well.

Otherhood, Netflix 2019

Moord op de moestuin

De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.

Misschien wel vreemdste en meest-vermakelijke niet-detective van het jaar. Ik bedoel: meerdere verdwijningen en schedels, maar toch vooral focus op volkstuintjes en wat je daar allemaal in tegenkomt, inclusief de vreemde vogels (menselijke versie).

Judith is een pasgetrouwde auteur waarvan haar schrijven verdwenen is en haar man recent aan zijn hart geopereerd. Haar zus nodigt hen uit voor een zomer weg, naar blijkt bij jeugdvriendinnen, en met daar zeer dichtbij in de buurt tuinen/tuintjes.

Zo kabbelt het allemaal rustig door tot een ‘gruwelijke vondst’ (quote van de flaptekst) voorzichtig een tipje van de sluier die over de gezapige tuintjes hangt oplicht. Maar zelfs dan verandert het tempo van het verhaal niet, wat voor enige vervreemding zorgt. Een vervreemding die ikzelf zeer kon waarderen: de detective met urgentie, flash-backs en eendimensionale monologen zijn er genoeg.

Daarnaast levert Nicolien Mizee in een niet al te dik boek een verhaal dat indikt op verschillende menselijke verhalen op een manier die bijna mythologisch aandoet. Misschien is de moestuin wel een hel, of op zijn minst een limbo. Het zorgt in ieder geval voor een goed verhaal.

Moord op de moestuin, Nicolien Mizee, Nijgh & Van Ditmar 2019

Falling Inn Love

98 min.

Well done, New Zealand Tourism Bureau. I mean, how else did Netflix international come up with a story in which an American woman from San Francisco (plenty of scenery there!) ends up in a small town in New Zealand, where she doesn’t just find a defunct inn but also love (now you understand the title as well!)?

falling inn love posterI was ready to be disappointed. Even though romance projects are pretty much allowed to be a collection of clichés, it doesn’t mean that the clichés are used correctly or too often. As a born kiwi I was ready to support the language and surroundings shown and zone out for the rest of it.

Was I pleasantly surprised! Yes, both characters and plot are made of cardboard, and maybe it’s solely the accent that makes things sound more heartfelt and less superficial. But Christina Milan is adorable without going overboard into Manic Pixie Quirky Girl, while her love-interest has enough appeal to make him believable as one (opposed to some romances Netflix tries to sell).

So no, nothing life-saving here, but quite right for your short, dark day-needs without feeling nauseous about saccharine sweetness.

Falling Inn Love, Netflix 2019

Albatross

“Would you mind if I measured your extremities?”

Never thought that I’d be disgruntled by a happy ever after, but here we are.

The nice things about this story: a love for fountain pens, writing, language and for the majority of the time a very grounded few of oneself of the protagonist. It starts out as a fun, coming-of-age story with a weird quirk. No, I don’t give a toss about golf, but thankfully the protagonist recognises that and doesn’t bother the reader too long with descriptions of the game. One of the side-characters is completely annoying and would never get the function he has in real life with such behaviour, but soit. Fiction.

The albatross of the story is Adam. His teacher takes his measurements and – by calculating them through a random study by annoying side-character – discovers that he is a golf talent. Golf success follows, even though Adam doesn’t care about the game at all. The money doesn’t hurt though, and that’s largely his motivation for making the decisions he makes.

At first Adam is baffled by all of it, but he all too soon and smoothly takes it all in, and from that part on – there’s just not much to the story. He gets everything he wants, life moves in the direction he wants, his love story finishes the way he wants to … it’s all quite dull.

And this is just partially coming from a place of jealousy.

Albatross, Terry Fallis, McClelland & Stewart 2019

Kerst op de Nederlandse Netflix

Het aanbod is groot genoeg, de kwaliteit ..lager. Een selectie:

🎄

Home for Christmas: enige TV-show op de lijst. Ook van het hoogste niveau, met charmante boodschap. Wel met ondertitels, want Noors.

A Cinderella Story: Christmas Wish: Deze keer komt Hilary Duff (dat was zij toch?) niet opdagen en wordt er stukken meer gezongen. De beste vriendin steelt de film.

Holiday Rush: Ja ja, soms zijn kerstfilms niet wit! Deze film zou aan elke dag of seizoen opgehangen kunnen worden, en dat lijkt het ook wel een beetje te weten. Af en toe aftellen naar kerst en opmerkingen over cadeaus, maar het gaat eigenlijk vooral over Wijze Levenslessen over waarderen wat je hebt, in plaats van het materiële.

Klaus: enige animatiefilm op de lijst. De stijl is even wennen, maar het verhaal is lief en een andere stijl betekent tenminste ook eens niet dat nare plastic gevoel.

A Bad Moms Christmas: net zoals het origineel stiekem leuker dan verwacht, maar wel minder leuk dan het origineel.

Christmas Wedding Planner: gebaseerd op een Harlequin-roman, dan weet je het wel natuurlijk. Vooral hard gelachen op de momenten dat het niet bedoeld was, en volg alsjeblieft niet haar voorbeeld.

Let it Snow: gebaseerd op een boek van John Green, dus dan snap je misschien wel dat het alleen tieners zijn die hun verhaal mogen doen. Van de drie verhaallijnen zijn er twee goed te doen, en een groot deel er van is ook te accepteren als mogelijk in plaats van ~SO CUTE, SO DREAMY~.

🎄

Fijne kerst!

Mermaid

Je bent er nog niet klaar voor, mijn kind.

Ik ben een sucker voor mythologie en zeker hervertellingen er van. Deze keer duldde ik er zelfs een vertaling voor. En het stelde niet eens teleur.

Mermaid (waarom is de titel half in het Nederlands en half in het Engels?) is een variatie op het verhaal van de kleine zeemeermin, en dan dichter bij het origineel (veel pijn, veel verdriet) dan dat van Disney, en dan ook nog met een boel inzichten.

Omdat dit een realistische (ja, ondanks de meerminnen) variatie is, zijn die inzichten niet al te luchtig en fijn. Hoofdpersoon Gaia mag dan pas vijftien zijn, de schellen vallen haar wel heel snel van de ogen, en dan was ze om te beginnen al niet zo naïef.

Hierdoor is Mermaid een sprookje zoals ze vroeger werden gemaakt – om van te leren. In dit geval met zeer pijnlijke voeten en een bittere conclusie, maar desalniettemin een Wijze Les die zeker voor deze doelgroep zeer nuttig kan zijn. En dan was de er omheen-gebouwde wereld nog aantrekkelijk ook.

Mermaid – Dromen van het onmogelijke, Louise O’Neill, Young & Awesome 2018