Internment

I strain to listen for boots on the pavement.

Looking back after having finished this novel I realise how naive and privileged it is of me to have thought “well sometimes she’s exaggerating a bit”. Something about how we are doomed to repeat history if we don’t learn from it, etc.

In this case the lesson is ‘Do not imprison innocent people for the sole reason that their religion, skin colour and/or ancestral background is different from yours’. Shown in the Second World War, the States did it with Japanese Americans, and Samira Ahmed does it a few decades later with American Muslims. Because in Internment a president – very alike of the one the USA has right now – comes in power, and he’s much more effective in getting his racist ideas turned into actions. American Muslims are put into camps on American soil.

And just like before, there are plenty euphemisms going around. None can cover up that the camp is surrounded by barb wire, that every guard has a weapon and that any sign or sound of protest is violently taken down. Here comes my conclusion from the first paragraph in: isn’t this put down all a bit too extremely? I should know better. We all should.

It’s good that the novel is less than 300 pages, because there’s no escaping the terror the characters are put through. Not just the mental and physical torture; also the shock of seeing how fast people get used to it. Again, as we should know.

All this makes for a bitter pill that as many as possible of us should swallow.

Internment, Samira Ahmed, Little, Brown & Company 2019

Jinn

5 x 30 min.

Licht vermaak nodig in een omgeving waar het hoe dan ook altijd warmer is dan hier, zelfs tijdens een hittegolf? Open voor een mythologie die eens niet Noors is? Met net tweeëneenhalf uur in totaal is Jinn waarschijnlijk de zomersnack voor u!

Jinn posterNou ja, er zijn ook argumenten tegen. De tieners hebben zeer tienerige problemen en het acteerwerk daarin is niet van je van het. De folklore komt er een beetje bekaaid van af, en het tempo ligt zo hoog dat er geen ruimte of zin is om zowel folklore als de karakters die er onder lijden, enige diepgang te geven. Ik noem het een snack voor een reden.

Jordaanse tieners (jawel, de voertaal van deze serie is Arabisch) gaan op schoolreisje naar Petra, maar daar gaan dingen Mis. Goede en kwade jinn beginnen zich met hen te bemoeien, en natuurlijk moet dat recht getrokken worden. Of het de leeftijd of de origine is, maar dit wordt redelijk horror-vrij gedaan, waardoor de show nog makkelijker (door) te kijken is.

Wel eindigt ze met een cliffhanger – was het budget op of wilt men zo graag een tweede seizoen? Hopelijk wordt daarin de folklore verder uitgediept: anders is er weinig om de aandacht vast te houden voor nog tweeëneenhalf uur.

Jinn, Netflix 2019

The Woo-Woo

“Miss Wong, you’re seriously ill,” the neurologist in a midtown office said, preparing to offer me a sympathy tissue.

Has it been more since a month since my last use of ‘truth is stranger than fiction’? Because Lindsay Wong’s truth is far stranger than fiction. A Chinese-Canadian woman that grows up in a family that is rife with mental illnesses and superstition, but completely refuses to acknowledge the first one and follows the second one in (self)destructive ways.

It’s always interesting to have a look behind someone else’s door, and I always try to learn more about contemporary Asians (immigrant or not). In this case, I felt like I was just gaping a lot at the page, because is this how it goes? Or is this solely the impact of the denial about mental illnesses? And is it bad that I laughed (in disbelief) so often?

Because there’s drug dealing neighbours that pay their neighbour’s children to hang out with theirs, disgusting-sounding meals, insults viewed as different level of endearments and barely a plain, ordinary family member with an ordinary, healthy life around. Lindsay isn’t easy to love either, but gosh darn it, no-one should grow up in such an environment. And I don’t ask for it often, but: I’d definitely read a sequel.

The Woo-Woo, Lindsay Wong, Arsenal Pulp 2018

Men in Black: International

114 min.

Oef, wie heeft hier de beslissingen gemaakt? Chris Hemsworth en Tessa Thompson waren een redelijke combinatie in Thor Ragnarock, met Men in Black was er al een duidelijke template om mee te spelen, en het in de zomer parkeren betekent dat het voor iedereen duidelijk is dat verwachtingen niet te hoog moeten zijn, toch? En dan nog zo’n mislukking.

men-in-black-international-posterWant dat is het probleem van deze film: het is saai, en suf, en ongemotiveerd. De ‘grappige’ momenten landen niet, de ‘spannende’ momenten zijn een verzameling van snel-bewegende beelden zonder kop of staart, zelfs de slechteriken lijken niet zeer gemotiveerd? En waar zijn al de cameos, de lopende grap dat verschillende beroemdheden wereldwijd eigenlijk aliens zijn? Zo ploetert het maar door met een conclusie die van mijlenver te herkennen is; als je tussendoor niet afgehaakt bent.

Meestal heb ik suggesties over hoe een film beter had kunnen zijn aan het einde er van; nu had ik het al na de eerste tien minuten. Heel Men in Black: International voelt aan alsof je de restjes van een leukere, vlottere film aan het bekijken bent. Het transport naar verschillende landen is nog wel het leukst gedaan, eigenlijk.

Men in Black: International, Sony 2019

Once & Future

Ari was hiding out in the Middle Ages.

This is a retelling of the King Arthur myth, but a lot more queer for everyone involved. It’s also a Young Adult novel, and Arthur in this case is a teenage girl (and this isn’t the only thing that’s flipped). Just in case you thought you couldn’t be surprised by that myth any more.

Capetta and McCarthy keep up the tempo, until they suddenly don’t. The evil overlords, dubious witch and wizard, the romances and family-relationships are so abruptly put on hold that I almost felt like I shouldn’t bother with the rest of the short novel. But before all that you get an entertainment park-like novel with a lot of roller-coasters and themed exhibitions.

This combined with the gender-flip, the amount of queer characters without it being turned into a fuss and/or characterisation, makes Once & Future appealing to both the fantasy/sci-fi crowd as those that will vacuum up everything related to the King Arthur myth.

Once & Future, Amy Rose Capetta & Cori McCarthy, Little, Brown, and Company 2019

The Lonely Hearts Hotel

On that day in 1914, a young girl banged on the door of the Hôpital de la Miséricorde in Montreal.

Boy, does this author love her metaphors like a dog likes a bone. Don’t use them as a drinking game, you will end up in the hospital. Even though it’s becoming quite noticeable after a while, I have to admit that they add to the fairy-tale like feeling this story already has. The development and rise of orphans in Great Depression North America, involving clowns and mobsters, maybe they deserve a metaphor every other sentence.

Main characters are Pierrot and Rose and share the chapters whenever they are together or apart. They’ve got very different views on life and what they want from it; making the fairy-tale like feeling disappear before it can give a (happy) end.

Besides that, there’s the surroundings this plays out in. Montreal with its alive snow, New York with the buildings full of possibilities and risks. It’s all written very visually, which neatly distracts from the small plot holes or just hiccups it provides. This story is pretty and enticing; everything else is subordinate to it.

The Lonely Hearts Hotel, Heather O’Neill, Riverhead Books 2018

Knock down the House

87 min.

Aan de ene kant helemaal geweldig hoe rah-rah! je wordt van deze documentaire want potverdorie wat zijn deze mensen goed bezig om de (politieke) wereld te veranderen. Aan de andere kant pijnlijk in hoeverre dat nog nodig is, omdat de bestaande politici vastgegroeid zitten tussen lobby en eigen belang.

Knock down the House posterDeze documentaire is niet alleen over Alexandria Ocasio-Cortez, ook al wordt haar naam en beeltenis gebruikt om de aandacht te trekken. Het gaat hier om grass-roots, om de mensen (meestal vrouwen) die er helemaal genoeg van hebben dat zij op geen enkele manier vertegenwoordigd worden in de politiek. Er zitten karakters tussen die zo verdomde inspirerend bent dat je je afvraagt waarom ze niet al [x aantal] jaar in een functie zitten waar ze de wereld ook kunnen verbeteren. Nou, dat legt de documentaire ook fijntjes uit.

Je hoeft heel weinig van Amerikaanse politiek te snappen of interessant te vinden om deze documentaire te waarderen; het gaat hier om verandering vanaf de bodem. Hier in Nederland heeft men de mond vol van elite – deze docu laat zien op welke manier dat woord wél vies kan zijn. Dan mag Netflix volgend jaar over de mensen van Stem Op Een Vrouw documenteren.

Knock down the House, Netflix 2019