Men in Black: International

114 min.

Oef, wie heeft hier de beslissingen gemaakt? Chris Hemsworth en Tessa Thompson waren een redelijke combinatie in Thor Ragnarock, met Men in Black was er al een duidelijke template om mee te spelen, en het in de zomer parkeren betekent dat het voor iedereen duidelijk is dat verwachtingen niet te hoog moeten zijn, toch? En dan nog zo’n mislukking.

men-in-black-international-posterWant dat is het probleem van deze film: het is saai, en suf, en ongemotiveerd. De ‘grappige’ momenten landen niet, de ‘spannende’ momenten zijn een verzameling van snel-bewegende beelden zonder kop of staart, zelfs de slechteriken lijken niet zeer gemotiveerd? En waar zijn al de cameos, de lopende grap dat verschillende beroemdheden wereldwijd eigenlijk aliens zijn? Zo ploetert het maar door met een conclusie die van mijlenver te herkennen is; als je tussendoor niet afgehaakt bent.

Meestal heb ik suggesties over hoe een film beter had kunnen zijn aan het einde er van; nu had ik het al na de eerste tien minuten. Heel Men in Black: International voelt aan alsof je de restjes van een leukere, vlottere film aan het bekijken bent. Het transport naar verschillende landen is nog wel het leukst gedaan, eigenlijk.

Men in Black: International, Sony 2019

Normal People

Marianne answers the door when Connell rings the bell.

I should have known that an impatient wait would only lead to disappointment, but I guess such repetitious mistakes make you human. This novel got plenty of accolades, but the summary didn’t particularly appeal me. After one review – one I didn’t even recognise the previous summaries read in – I changed my mind. Blow me away, Rooney.

There was no blowing away, only dragging down and wrestling through (negative) emotions. These two people, the main characters Connell and Marianne, are just …incomplete(?) and manage to simultaneously make it worse and better in the other. So much low self-esteem, depression, (mental) self-harm and words that should be said to improve things, but never are.

I finished this an hour ago and still feel that kind of daze of finishing a story that doesn’t let you come up for air. Of course, no story has to be completely happy, or even have happy moments, but every other word is doubted and dissected. The story involves only a few months, making me wish for these poor people involved for it to be decades because surely everyone deserves to have a mental breather.

And underneath all of it, I couldn’t find anything the author wanted to do with this story. Share suffering? Show us that there is no such thing as normal people? Or that no matter what kind of train wreck, people just can’t look away?

Normal People, Sally Rooney, Alfred A. Knopf 2018

Duckbutter

93 min.

Vraag ik nu echt om zoveel als ik eens een film wil zien waarin het lesbische/biseksuele stel lief en vrolijk is en een happy ending krijgt? Er zijn duizenden, zo niet miljoenen romantische comedies met een heteroseksueel stel, maar bij vrouwen die van vrouwen Duck-Butter-posterhouden … moet het schijnbaar altijd weer experimenteel, onaangenaam en bloot.

In Duckbutter (zoek het maar niet op), ontmoeten twee vrouwen elkaar en besluiten een nacht samen door te brengen zonder beloftes en verwachtingen, en met veel seks. De ene is een muzikante en toont al trekjes die drama beloven, maar waarom eens niet ruimte voor een karakter dat high highs en low lows heeft en geen witte man is?

Het ‘vrije liefde’ deel van het experiment slaat dan al gauw om in beschuldigingen en verwachtingen, onderbroken door veel naakt en gescheld. Geen van de karakters hebben enige gunfactor, maar vraag is vooral waarom ze het zichzelf zo aandoen.

Zo wordt Duckbutter een demonstratie van (zelf)vernietiging en mag je je er daarna afvragen of er wel liefhebbende, blije lesbische/biseksuele stellen bestaan. Veel te weinig op film, in ieder geval.

Duckbutter,

 

DNF

I’m still learning not to feel bad when I don’t finish a book. Who am I reading it for, what will change in my life if I do or do not finish it? The majority of my reading is for pleasure, so why carry on doing something that doesn’t provide it?

My recent DNF (did not finish) were:

Red Birds by Mohammed Hanif – honestly, I don’t know why I still borrow books that call themselves comedy, satire, or have blurbs about hilarious they are;
Milkman by Anna Burns – an anonymous stream of conscience with no head or tails. I like PLOT;
The Hundred Lies of Lizzie Lovett by Chelsea Sedoti – okay, maybe you should expect a bit less from YA, but I don’t care for slutshaming from anyone, especially not a Not Like Other People protagonist.
Oh well, I’ve already read 27 books this year, duds must show up.

Sucker Punch

110 min.

Met sommige films/boeken (ik houd het meestal niet lang genoeg vol bij een slechte TV-serie) is er gewoon al voorpret over de review. Potverdikkeme, wat is Sucker Punch een sneu zooitje in zeventien tinten groen en grijs.

Sucker-Punch-posterHet maakt me niet eens zo erg uit dat er geen plot is, en dat wat doet alsof het plot is, compleet onlogisch is. Hey, dat gebeurt wel vaker. Maar gewoon helemaal niks van deze film klopt? Meisje gaat door iets traumatisch en wordt door een gemeen familielid naar een gesloten kliniek gebracht (ook al blijkt ze oud genoeg om daar zelf over te kunnen beslissen?). In die kliniek zijn alleen maar mooie, dunne vrouwen van haar leeftijd, en die dansen voor vieze oude rijkelui. Oké? Máár! Tijdens dat dansen hallucineren ze, of volgen we de jonge vrouwen hun hoofden in, en verzamelen ze in kleine, infantiliserende pakjes, voorwerpen waarmee ze kunnen ontsnappen. Het dansen wordt nooit getoond, maar iedereen is er schijnbaar vreselijk van onder de indruk.

Dit alles in enkele tinten groen en grijs, met veel pruillipjes, koosnaampjes en de hele Sexy Halloween-catalogus. Maar maak je geen zorgen, man-in-charge Zack Snyder vond het een zeer feministisch project. Waarom is onduidelijk.

Enige dat enigszins de moeite waard was? De soundtrack, en die is vast online ergens gratis te vinden.

Sucker Punch, Warner Brothers 2011

4 3 2 1

According to family legend, Ferguson’s grandfather departed on foot from his native city of Minsk with one hundred rubles sewn into the lining of his jacket, traveled west to Hamburg through Warsaw and Berlin, and the booked passage on a ship called the Empress of China, which crossed the Atlantic in rough winter storms and sailed into New York Harbor on the first day of the twentieth century.

The amount of times I thought ‘this would have been more interesting with a female protagonist’ was more than ten. The amount of times I wondered if Paul Auster has any kind of editing team or editor is even higher. Seriously mate, if you need fifteen-plus item lists to get to almost 900 pages, consider aiming a bit lower in page number.

Oh, and definitely change that ending.

What did I like about this story about a young Jewish boy growing up in fifties – sixties – seventies’ USA? Well, it’s one big ‘What if’ story. Every chapter starts with a new Ferguson, but some of them die, some of them grow up to be sterile, some have parents that divorce, some get into accidents. And Paul Auster shows the impact of all these internal and external factors on a human life.

But besides that, he shares a visual description of every woman in the boy’s life, and of every sexual encounter and masturbation session. And then there’s the lists.

If I’d be more aggressive about this time wasted, I’d create an abbreviated version of this book; instead I just want more ‘What if’-stories that won’t repeatedly tell me about a boy’s first erection.

4 3 2 1, Paul Auster, Faber & Faber 2017

Legend

122 min.

Natuurlijk is het wel te begrijpen: als regisseur investeer je in een project en je wilt daar alles uithalen wat betreft verhaal, acteurs en omgeving. Misschien legt jouw baas wel op wat er allemaal op het scherm kan komen. Of is de eindredactie gewoon niet streng genoeg? Hoe dan ook, deze film is er weer zo eentje: een te lange.

Legend film posterTerwijl het een onderwerp is waar genoeg van te maken is: real life criminelen, een tweeling, waarvan één mentaal instabiel is (om het netjes te zeggen) en de ander maar een beetje probeert te balanceren tussen legaliteit en illegaliteit. Jaren zestig, Londen, veel herkenbare acteurs – alles zit er in.

Maar waarom dan niet een paar montages om te zien dat dezelfde fouten meerdere keren worden gemaakt? Om aan te tonen dat tijd door blijft gaan, relaties verwelken en mentale instabiliteit steeds erger wordt? Alles wordt uitgekauwd, behalve de teksten van de hoofdpersoon. Tom Hardy toont helaas weer hoe goed hij is in binnensmonds wauwelen, waardoor ondertiteling een must is.

Er is vast wel een boek over deze Kray tweeling te vinden, als je meer van ze wilt weten/een true crime liefhebber bent. Dan kun je tenminste ook zelf inplannen hoeveel tijd je aan hun verhaal kwijt bent.

Legend, Working Title 2015

Isn’t It Romantic?

89 min.

Waarom wordt het nooit meer dan een plaagstootje, films die commentaar leveren op genres? Ook hier begint men met een monoloog over wat er allemaal mis mee is, om het vervolgens te tonen en verder niet te bespreken en/of te veranderen. Het lijkt wel erg makkelijk scoren zo, maar vooral ook een slappe afwenteling van commentaar: we horen het wel, maar we luisteren niet.

220px-Isn't_It_Romantic_(2019_poster)Natalie heeft een hekel aan romcoms (voor heel redelijke redenen) en komt na een ongeluk in eentje terecht – zo gaat dat. Op af en toe corrigerende punten die er wel erg dik bovenop liggen na, wordt de film vervolgens een romcom. Eentje die zo cliché is dat de hoofdpersoon – ondanks haar hekel er aan – vlekkeloos alle haltes op weg naar het happy ending afloopt.

Eentje waar weinig mis mee is (alles is vrolijk gekleurd, de karakters soms best leuk), maar de paar plaagstootjes die nog worden uitgedeeld, landen op barre aarde.Als je iets aanbiedt als commentaar, moet er meer gebeuren dan alleen wijzen. Deel die mep ook echt uit. Nu is Isn’t It Romantic? gewoon weer één van de dertien in een dozijn, en dan zelfs nog één van de zwakkeren. Misschien kan Netflix zelf de film bekijken en zien waar het mis is gegaan.

Isn’t It Romantic? Netflix 2019

Night Film

Everyone has a Cordova story, whether they like it or not.

Marisha Pessl loves her similes. Every subject and person gets a description added, no wonder that the book is so thick. After a while it gets noticeable, and – in my case – a bit annoying.

The first strike was having a male main character. I read female authors because they usually write female characters, and that thusly I don’t have to worry about a man mishandling/manhandling a woman and her life. Now I still have to read about the grumpy and socially disgraced male detective (oh wait, he’s a journalist).

Scott has a bucketload of issues, with casual sexism possibly the most annoying one. His side characters have the potential to be interesting, but never really get to be on the stage as a person.  Strike two.

The story in itself is pretty amusing, though. There’s a reclusive director with a cult-like following, a thin line between realistic horror and magical, all in a lush noir-light background. If there aren’t any movie/TV-plans yet, I can see them happening. Plenty of the similes can be dropped, the main plot is easily streamlined and there will be less time to navel-gaze for Scott. Everybody wins.

Night Film, Marisha Pessl, Random House 2013

Robin Hood

116 min.

Want het was natuurlijk al een hele vijf minuten geleden sinds er een mediaproduct van het Robin Hood-verhaal werd gemaakt. Deze blog zal mogelijk enigszins sarcastisch overkomen.

Robin Hood 2018Als je op zoek bent naar plotloos vermaak met wat redelijk aantrekkelijke scènes, is dit best een redelijke film voor je. De leidende acteur is van tijd tot tijd best charmant en probeert het in ieder geval met de af en toe compleet onzinnige opmerkingen. Dan is er een kleiner karakter (Huck) die in zijn eentje full time zijn best lijkt te doen, en och – de montage van diefstallen is voor het oog ook wat.

Maar de film is te lang, zo’n vijftien – twintig minuten. Niemand van de acteurs schijnen er erg enthousiast over te zijn, behalve de enige vrouwelijke – maar die krijgt dan weer niets te doen. Zelfs bekende slechterik acteur Ben Mendelsohn dobbert maar een beetje rond.

Dus ondanks de introductie van ‘Oh wow, dit is echt niet het verhaal dat je denkt te kennen’ en het super voor de hand liggende open einde met de hoop op een sequel is het dus allemaal vooral (net) niet(s).  Ga dan voor Guy Ritchie’s King Arthur van een paar jaar geleden: zelfde onzinnige toontje, maar zonder die zinloze poging om zichzelf serieus te nemen.

Robin Hood, Summit Entertainment 2018