Ons soort Amerika

Ik heb de verkeerde kinderwagen gekocht.

Pfwa, maar weer bewijs dat je niet altijd de recensies moet geloven. Aan de andere kant: props voor de recensie die dit boek zo aantrekkelijk maakte. Net alsof niet iedereen het kan (ij .red).

Nu is elke recensie persoonlijk, hoe professioneel dan ook. Misschien was het niet meeslepend voor mij omdat ik geen witte man en vader ben, en zelf ook onderdeel van het Amerikaans dagelijks leven ben geweest. Misschien heb ik over de delen heen gelezen die ik verwachtte (lekker Amerikaanse aapjes kijken) omdat ik op den duur een beetje ‘zoned out’ raakte door weer een hoofdstuk dat begon met hem achter de kinderwagen.

Aan het einde van het boek vraagt Anton zich niet af waarom hij niet meer heeft gedaan, en ik ook. Met twee jonge kinderen is er niet de vrijheid om á la Leaving Las Vegas los te gaan in de VS, maar deze man is niet verder gekomen dan de koffiezaak.

Ik vermoed dat de ‘ons’ uit de titel de witte bevolking van Cambridge is. Wat zij van Amerika vinden – op wat wegwerpzinnen na – is na 200 pagina’s niet bepaald uitgediept.

Ons soort Amerika, Anton Stolwijk, Prometheus 2018

Ask Again, Yes

Francis Gleeson, tall and thin in his powder blue policeman’s uniform, stepped out of the sun and into the shadow of the stocky stone building that was the station house of the Forty-First Precinct.

I enjoy family stories. I’m quite the sucker for generational stories that sometimes are big and grand enough to be called family epics. It’s character based, sometimes with time and surroundings being an extra character, but simply about all the people involved (or some of them).

Ask Again, Yes shouldn’t be called epic. Maybe not even a family story. It somehow feels like it has picked the least exciting characters to hang the story up on, and then seems to just shrug about how they can’t carry whatever plot (points) they pass. Why not more information about the previous generation, their immigration, the world they moved into? Instead the reader gets childish stubbornness that never really gives any reason to warm up to it.

So, if you want the story of a family, and all of it, go for The Woo-Woo, or Run, Hide, Repeat or The Locals. They’ll give you something more enticing.

Ask Again, Yes, Mary Beth Keane, Scribner 2019

The Maid

Red flowers were blooming in the front yard, but Nanase had no idea what they were: the names of the flowers did not interest her.

Well, the summary of this novel is going to be short and clear. Young Japanese woman is telepathic and listens in on the households in which she does maid-work. Any questions?

Nanase doesn’t really manage to hold on to a job for long, which could be quite understandable when you can hear everyone’s thoughts. It turns the novel into a collection of short stories: ever so often a new household. It also makes it quite repetitive: everyone only seems to think about status, money and sex.

So, yes, maybe that’s all what people think about when they think no-one else can hear them, but couldn’t there have been some kind of addition to prevent feeling like you’ve read this already the previous chapter? Sadly not. There’s no descriptions of surroundings and Nanase herself doesn’t seem to spend too much thought on herself and her future. It sadly turns The Maid into a creative writing exercise that went on for too long.

The Maid, Yasutaka Tsutsui, Alma Books 2010

Men in Black: International

114 min.

Oef, wie heeft hier de beslissingen gemaakt? Chris Hemsworth en Tessa Thompson waren een redelijke combinatie in Thor Ragnarock, met Men in Black was er al een duidelijke template om mee te spelen, en het in de zomer parkeren betekent dat het voor iedereen duidelijk is dat verwachtingen niet te hoog moeten zijn, toch? En dan nog zo’n mislukking.

men-in-black-international-posterWant dat is het probleem van deze film: het is saai, en suf, en ongemotiveerd. De ‘grappige’ momenten landen niet, de ‘spannende’ momenten zijn een verzameling van snel-bewegende beelden zonder kop of staart, zelfs de slechteriken lijken niet zeer gemotiveerd? En waar zijn al de cameos, de lopende grap dat verschillende beroemdheden wereldwijd eigenlijk aliens zijn? Zo ploetert het maar door met een conclusie die van mijlenver te herkennen is; als je tussendoor niet afgehaakt bent.

Meestal heb ik suggesties over hoe een film beter had kunnen zijn aan het einde er van; nu had ik het al na de eerste tien minuten. Heel Men in Black: International voelt aan alsof je de restjes van een leukere, vlottere film aan het bekijken bent. Het transport naar verschillende landen is nog wel het leukst gedaan, eigenlijk.

Men in Black: International, Sony 2019

Normal People

Marianne answers the door when Connell rings the bell.

I should have known that an impatient wait would only lead to disappointment, but I guess such repetitious mistakes make you human. This novel got plenty of accolades, but the summary didn’t particularly appeal me. After one review – one I didn’t even recognise the previous summaries read in – I changed my mind. Blow me away, Rooney.

There was no blowing away, only dragging down and wrestling through (negative) emotions. These two people, the main characters Connell and Marianne, are just …incomplete(?) and manage to simultaneously make it worse and better in the other. So much low self-esteem, depression, (mental) self-harm and words that should be said to improve things, but never are.

I finished this an hour ago and still feel that kind of daze of finishing a story that doesn’t let you come up for air. Of course, no story has to be completely happy, or even have happy moments, but every other word is doubted and dissected. The story involves only a few months, making me wish for these poor people involved for it to be decades because surely everyone deserves to have a mental breather.

And underneath all of it, I couldn’t find anything the author wanted to do with this story. Share suffering? Show us that there is no such thing as normal people? Or that no matter what kind of train wreck, people just can’t look away?

Normal People, Sally Rooney, Alfred A. Knopf 2018

Duckbutter

93 min.

Vraag ik nu echt om zoveel als ik eens een film wil zien waarin het lesbische/biseksuele stel lief en vrolijk is en een happy ending krijgt? Er zijn duizenden, zo niet miljoenen romantische comedies met een heteroseksueel stel, maar bij vrouwen die van vrouwen Duck-Butter-posterhouden … moet het schijnbaar altijd weer experimenteel, onaangenaam en bloot.

In Duckbutter (zoek het maar niet op), ontmoeten twee vrouwen elkaar en besluiten een nacht samen door te brengen zonder beloftes en verwachtingen, en met veel seks. De ene is een muzikante en toont al trekjes die drama beloven, maar waarom eens niet ruimte voor een karakter dat high highs en low lows heeft en geen witte man is?

Het ‘vrije liefde’ deel van het experiment slaat dan al gauw om in beschuldigingen en verwachtingen, onderbroken door veel naakt en gescheld. Geen van de karakters hebben enige gunfactor, maar vraag is vooral waarom ze het zichzelf zo aandoen.

Zo wordt Duckbutter een demonstratie van (zelf)vernietiging en mag je je er daarna afvragen of er wel liefhebbende, blije lesbische/biseksuele stellen bestaan. Veel te weinig op film, in ieder geval.

Duckbutter,

 

DNF

I’m still learning not to feel bad when I don’t finish a book. Who am I reading it for, what will change in my life if I do or do not finish it? The majority of my reading is for pleasure, so why carry on doing something that doesn’t provide it?

My recent DNF (did not finish) were:

Red Birds by Mohammed Hanif – honestly, I don’t know why I still borrow books that call themselves comedy, satire, or have blurbs about hilarious they are;
Milkman by Anna Burns – an anonymous stream of conscience with no head or tails. I like PLOT;
The Hundred Lies of Lizzie Lovett by Chelsea Sedoti – okay, maybe you should expect a bit less from YA, but I don’t care for slutshaming from anyone, especially not a Not Like Other People protagonist.
Oh well, I’ve already read 27 books this year, duds must show up.

Sucker Punch

110 min.

Met sommige films/boeken (ik houd het meestal niet lang genoeg vol bij een slechte TV-serie) is er gewoon al voorpret over de review. Potverdikkeme, wat is Sucker Punch een sneu zooitje in zeventien tinten groen en grijs.

Sucker-Punch-posterHet maakt me niet eens zo erg uit dat er geen plot is, en dat wat doet alsof het plot is, compleet onlogisch is. Hey, dat gebeurt wel vaker. Maar gewoon helemaal niks van deze film klopt? Meisje gaat door iets traumatisch en wordt door een gemeen familielid naar een gesloten kliniek gebracht (ook al blijkt ze oud genoeg om daar zelf over te kunnen beslissen?). In die kliniek zijn alleen maar mooie, dunne vrouwen van haar leeftijd, en die dansen voor vieze oude rijkelui. Oké? Máár! Tijdens dat dansen hallucineren ze, of volgen we de jonge vrouwen hun hoofden in, en verzamelen ze in kleine, infantiliserende pakjes, voorwerpen waarmee ze kunnen ontsnappen. Het dansen wordt nooit getoond, maar iedereen is er schijnbaar vreselijk van onder de indruk.

Dit alles in enkele tinten groen en grijs, met veel pruillipjes, koosnaampjes en de hele Sexy Halloween-catalogus. Maar maak je geen zorgen, man-in-charge Zack Snyder vond het een zeer feministisch project. Waarom is onduidelijk.

Enige dat enigszins de moeite waard was? De soundtrack, en die is vast online ergens gratis te vinden.

Sucker Punch, Warner Brothers 2011

4 3 2 1

According to family legend, Ferguson’s grandfather departed on foot from his native city of Minsk with one hundred rubles sewn into the lining of his jacket, traveled west to Hamburg through Warsaw and Berlin, and the booked passage on a ship called the Empress of China, which crossed the Atlantic in rough winter storms and sailed into New York Harbor on the first day of the twentieth century.

The amount of times I thought ‘this would have been more interesting with a female protagonist’ was more than ten. The amount of times I wondered if Paul Auster has any kind of editing team or editor is even higher. Seriously mate, if you need fifteen-plus item lists to get to almost 900 pages, consider aiming a bit lower in page number.

Oh, and definitely change that ending.

What did I like about this story about a young Jewish boy growing up in fifties – sixties – seventies’ USA? Well, it’s one big ‘What if’ story. Every chapter starts with a new Ferguson, but some of them die, some of them grow up to be sterile, some have parents that divorce, some get into accidents. And Paul Auster shows the impact of all these internal and external factors on a human life.

But besides that, he shares a visual description of every woman in the boy’s life, and of every sexual encounter and masturbation session. And then there’s the lists.

If I’d be more aggressive about this time wasted, I’d create an abbreviated version of this book; instead I just want more ‘What if’-stories that won’t repeatedly tell me about a boy’s first erection.

4 3 2 1, Paul Auster, Faber & Faber 2017

Legend

122 min.

Natuurlijk is het wel te begrijpen: als regisseur investeer je in een project en je wilt daar alles uithalen wat betreft verhaal, acteurs en omgeving. Misschien legt jouw baas wel op wat er allemaal op het scherm kan komen. Of is de eindredactie gewoon niet streng genoeg? Hoe dan ook, deze film is er weer zo eentje: een te lange.

Legend film posterTerwijl het een onderwerp is waar genoeg van te maken is: real life criminelen, een tweeling, waarvan één mentaal instabiel is (om het netjes te zeggen) en de ander maar een beetje probeert te balanceren tussen legaliteit en illegaliteit. Jaren zestig, Londen, veel herkenbare acteurs – alles zit er in.

Maar waarom dan niet een paar montages om te zien dat dezelfde fouten meerdere keren worden gemaakt? Om aan te tonen dat tijd door blijft gaan, relaties verwelken en mentale instabiliteit steeds erger wordt? Alles wordt uitgekauwd, behalve de teksten van de hoofdpersoon. Tom Hardy toont helaas weer hoe goed hij is in binnensmonds wauwelen, waardoor ondertiteling een must is.

Er is vast wel een boek over deze Kray tweeling te vinden, als je meer van ze wilt weten/een true crime liefhebber bent. Dan kun je tenminste ook zelf inplannen hoeveel tijd je aan hun verhaal kwijt bent.

Legend, Working Title 2015