Break in Case of Emergency

“It’s hard to reproduce those kind of results if — oh, sorry,” Jen said, realizing a beat too late that the rest of the room had gone quiet.

Break in Case of Emergency, Jessica Winter, HarperCollins 2016

Good gods, absolutely everything and everyone about/in this story is/are annoying. I’ll own up to my responsibility though: I borrowed a book described as a satire.

Break in Case of Emergency tries to merge two different stories, which leads to all of that annoyance. One story is about a start-up, probably the satire part. It’s about ‘feeling’, ‘expanding’, ‘dreaming’, but no-one can give the protagonist a clear assignment because that would just be limiting. The lingo used is straight out of every #GIRLBOSS/life coach-pamphlet, so well done on that. But good gods, how annoying.

The other story is the wish for a child and all the hubbub to get one if it doesn’t come naturally. Of course, stress at a weird work place doesn’t help with that, but it’s the language used that’s so confusing that it took me several chapters to even understand what was going on.

On top of all that, the protagonist has such a bad view of herself that is just plain exhausting. As a reader I can’t fight satire and drama without finding support somewhere.

Often in a story, there’s too little plot or it’s spread out too thinly. This could easily have been two novels with plenty of moments to breathe added.

Bombay Rose

137 min.

I watched this because the animation looked lovely, and it turned out to be (it even uses different styles, and none of them the ugly Disney Pixar plastic). Good thing I didn’t watch it for the plot, because it was hard to be found. Maybe it’s a mosaic of different kinds of love? But there’s also the view from a bee?

It just shows that animation isn’t just for children. Here there’s mentions of poverty, abuse, the violence in Kashmir and the escape to a better financial life in Dubai, but also the risks that come with.

I clearly don’t know enough about Bollywood to not have expected this – I thought it was only romances and obvious heroes doing heroic things. I’m done with Indian animation for now (at least I finished this one, opposed to Punyakoti).

I did really like the soundtrack, though.

Oona Out of Order

Oona stopped trusting the mirror years ago.

Oona Out of Order, Margarita Montimore, Flatiron Books 2020

Very like my previously read novel. This review, not the plot. This also felt repetitive and a bit cookie cutter with an element that could have been really weird and eerie.

Oona time travels, but she never knows in which year of her life she’s going to end up in and after a year she’s gone again. She also doesn’t know why this happens, and can’t get used to it.

Which, okay; kind of understandable. But I don’t have to go through that as a reader at the start of every chapter? Whatever happened to Show, Don’t Tell?

At the very least, Margarita Montimore shows New York City very appealingly, and – just as with the previous read novel – leaves you with a tinge of satisfaction because of that one Life Lesson.

De kat en de generaal

Ze keek naar de lucht.

De kat en de generaal, Nino Haratischwili, Meridiaan Uitgevers 2019

Ik geloof dat het andere boek dat ik van deze auteur las op elk “Best of” lijstje kwam dat ik dat jaar heb opgetypt, en door deze zinsopbouw is misschien al duidelijk dat De kat en de generaal niet hetzelfde effect had. Deze keer waren het maar een schamele 700 pagina’s, maar ik denk dat ik langer over De Kat heb gedaan dan Het achtste leven.

Misschien omdat er minder geschiedenis is? De vorige keer kan ik me herinneren dat ik zoveel leerde over de landen rondom de Kaukusus, en dat ik verrast was dat ook daar het gewoon zo’n zooi is/was/was geweest. Deze keer is er minder aandacht voor geschiedenis en meer wat voor impact het op het heden heeft.

Kat is een actrice die wordt ingezet door een duister figuur om nog duistere figuren te vangen die iets naars hebben gedaan in het verleden. Het duurt enkele honderden pagina’s voordat we leren wat dat naars was: daarvoor is het vooral het leven van Kat en de duistere figuren die mogen laten zien hoe ze zich door hedendaags Berlijn bewegen.

Er waren meerdere momenten dat ik dacht van “laat maar” en alleen doorlas omdat de auteur mij eerder zo’n geweldig boek had gegeven. Helaas kwam De Kat voor mij er nooit bij in de buurt, verre van.

Kumiko, the Treasure Hunter

105 min.

Wat heb ik toch een rothekel aan de term ‘dark comedy’. Het kan twee kanten opgaan: je lacht uit ongemak want oei kunnen we daar wel grappen over maken of er is geen enkele lach; alleen wat absurde elementen die het hele verhaal sneuer maken. Dat is hier het geval.

Kumiko is een 29-jarige kantoorsufferd die graag schatten zoekt. Naar aanleiding van een video van Fargo is ze er van overtuigd dat ze in Minnesota een grote geldschat kan vinden en doet haar best om daar te komen. Soit, we liegen onszelf allemaal wel eens voor om dagelijkse frustraties te ontkennen en ontwijken, maar nergens wordt hier duidelijk wat de onderliggende motivaties zijn. Is Kumiko simpel? Begraaft ze haar eigen schatten om die te vinden? Is haar hele queeste een fantasie (dat zou een geldige reden kunnen zijn voor alleen maar de hulpvaardige mensen die ze tegenkomt)?

Mijn frustratie hier is dat het net iets meer had kunnen zijn: een drama over iemand die klem zit tussen maatschappelijke eisen en dagdromen, of een comedy over iemand die actief, bewust weigert juist mee te doen. In plaats daar van zijn er alleen maar vragen en wat zorgen voor dat meisje, ook al is het in leeftijd een volwassene.

Today Will Be Different

Today will be different.

Today Will Be Different, Maria Semple, Little, Brown & Company 2016

Maria Semple did it before: the frazzle, the alien character in a grand, wealthy world. This time it’s not a side-character, but the main. And that gets a bit exhausting after a while.

Because what’s happening, really? Our protagonist tries to be better, for at least one day. It doesn’t work the way she wants to, but only part of that is because of reasons outside of her control.

Unlike with Bernadette (I’m just going to continue comparing here) – there is no direction here, no pay-off, not even a crooked compass. It’s Ducks with better punctuation, but with even less consideration for the person we have to feel something more than annoyance for. There are crumbs of motivation behind her behaviour, but never enough to create even a biscotti from. Instead, you just don’t care about any of the people involved.

Maybe this is Semple’s thing. Maybe I’m not finely-enough-tuned to a traumatised person’s inner-workings, maybe it was the wrong book at the wrong time.

And just like the author of Today Will Be Different I’ll let the reader decide.

Beschavingen

Er was een vrouw, de dochter van Ketil Platneus, die Aud de Diepzinnige heette en koningin was geweest.

Beschavingen, Laurent Binet, Meulenhoff 2020

Ik ben een grote fan van ‘wat-als’-verhalen, en Binet’s vorige was mij ook zeer positief blij gebleven, maar in dit geval leverden beiden niet wat ik verwachtte: een boek dat je niet opzij kunt leggen.

Deze keer gaat het om kolonisatie en dan vooral van Midden- en Zuid-Amerika. Wat als Europeanen dat niet was gelukt, en de Inka’s deze kant op waren gekomen? Een flinke ‘wat-als’, en op deze manier eens de bekende geschiedenis bekijken: prima ja graag.

Het eerste dat mij stoorde was de aanwezigheid van de auteur, die heb ik er nooit graag bij. Daarna zwalkte de toon soms naar geschiedenisdocent in plaats van roman; encyclopendie├źn lezen nu eenmaal minder lekker weg.

Tot slot, al is dit zeer persoonlijk, vind ik het jammer dat er maar een klein tijdbestek is ingezet. Hoe had dit impact op gouden eeuwen, de VOC, Noord-Amerika en andere continenten? Wanneer ging het mis, als het mis zou gaan?

Dit voelde vooral als een opzetje dat Michael Bay of Mel Gibson gaat gebruiken voor een verfilming in weinig meer dan naam zodat er veel bloed kan vloeien. Amalfi (Itali├ź) zal ze vast verwelkomen voor mooie plaatjes.

Trust Exercise

Neither can drive.

Trust Exercise, Susan Choi, Henry Holt and Company 2019

What an utter load of twatwaffle no doubt disguised as High Literature because there is a load of teens fucking in it, it described in all kind of visuals and all this done by a female author.

What a disappointment. This is one of those titles that drew my eye, lost my attention because of the summary, only to regain it because of a solid review – I think (I can’t even remember). This isn’t just a love story between different worlds, there is A Twist and boy – hold onto your panties for that one! When does the twist happen? In the last forty pages out of the 250. Is it satisfying and/or satisfyingly explained? No. Are there any explanations for the behaviour of these Cool Guys and Girls? Barely. Is all this written in such a way that you understand that this is DEEP? Sadly, yes.

Boo, I hate such a severe disappointment. The twist could have done something, but I was browbeaten into absolutely passive not-caring long before that. Yes, I’m going to make a bad pun to finish this off: this trust exercise failed massively.

De paradox van geluk

Voorjaarssneeuw, holten in de grond verstild tot witporseleinen kommen.

De paradox van geluk, Aminatta Forna, Nieuw Amsterdam 2018

Van sommige boeken is het makkelijk onthouden dat je ze hebt uitgekozen door een recensie, zeker als dat recent is gebeurd. Jammere in dit geval is dat ik niet weet wat mij aanstond in die recensie om dit boek te kiezen, en dat ik na het lezen van het boek nog steeds niet weet waarom die recensie schijnbaar zo positief was.

Het flauwste is dat dit boek niet slecht is: het is niet slecht geschreven, naar of saai. Er zijn elementen die het echt op hadden kunnen trekken naar een boek dat je de adem beneemt en je helemaal toegewijd maakt aan de levens van de hoofdpersonen. In plaats daarvan is de stijl zo koeltjes, de karakters zo passief dat het allemaal maar kabbelt.

En dat met een Amerikaanse die in Londen is gaan wonen om stadsvossen te onderzoeken. Een man die jarenlang in oorlogsgebieden heeft gewerkt met psyche en nu in Londen verschillende draden probeert op te pakken en aan andere eindjes te knopen. Een vermist kind, de verschillende klassen in de stad en de angst van de mens van ‘wilde natuur’. Er zijn verschillende onderwerpen en vraagstukken die interessant zijn en tot denken aanzetten, maar dan alweer uit beeld worden geschoven of halfhartig worden afgehandeld.

Niet elke auteur kan meerdere plots even succesvol jongleren en overeind houden. Als Aminatta Forna (of haar redacteur) wat duidelijker keuzes had gemaakt, hadden we de diepte in gekund. Nu is er alleen gedobber, met wat schouderophalen.

The Body in Question

“When that door opens, sign out.

Sometimes I feel like I subconsciously read in trends. Recently I seem to be on the “Oh, the ending is already here?”-kick. Definitely not a conscious decision: I don’t like those kind of stories.

This novel is pretty two-dimensional, anyway. Not necessary because of the characters or the plot, just the feel of it. Nothing touched me, it’s just there. Maybe that’s the right fit for the protagonist, maybe that’s why it has such an ending as well, but instead I felt like even the small investment I had was a waste of it.

Should I have gotten insights on the American law system? On how women can feel rudderless and make bad decisions? Or is the story just there to make the reader slightly uncomfortable and feeling defeated?

The body in question is probably not the one in the probable murder case the protagonist is in a jury for. Maybe it’s hers, maybe it’s her husband’s, maybe it’s her body of work? I don’t care enough to ponder it.

The Body in Question, Jill Ciment, Pantheon Books by Penguin Random House LLC 2019