The Power

Dear Naomi,

I’ve finished the bloody book.

And Dud Read in February goes to The Power. If there wouldn’t have been some well timed critiques read, I would have walked headfirst into disappointment, because so many people were so_positive about this one.

I mean, Margaret Atwood supported the author in this (at least, that’s what’s mentioned in the acknowledgments), critics mentioned a science fiction story that would make you question patriarchy, the poison of the male fragility, how power corrupts and so on. All that, and teenage girls managing to shoot electricity from their hands.

But then there’s the execution, and the execution is crummy. There’s no fiber, no rhythm, no connection between the characters, the chapters, the paragraphs. It’s an idea dump, sketches of world building that are deserted before you can imagine the image. There’s no push to care about these characters, the worlds they (try to) destroy or build up. It’s not refined enough to add men(‘s right activists) without making it feel like the story is excusing them, and the conclusion of Power Corrupts is clear from early on.

Just don’t bother; I’m sure there are books out there with similar themes that do manage to come out more balanced.

The Power, Naomi Alderman, Hachette 2016

 

Regen

De regen op Mars was zacht en welkom.

Ik weet niet of ik eerder zowel ‘think about it’ als ‘laat maar links liggen’ heb aangevinkt als categorie, maar hier zijn we dan. Elke dag kan een nieuwe ervaring brengen. Maar, waarom deze combinatie dan?

Vooral omdat de auteur van zeer brede geschiedenis, ruim de tweede helft van het boek inzoomt op de VS en Groot Brittannië, en daar op blijft inzoomen voor de rest van het boek. Ja, natuurlijk zijn feitjes over Thomas Jefferson en de eerste weermannen interessant, maar na een meer globale invalshoek valt het nogal rauw op het dak. Was de rest van de wereld wel genoeg bekeken?

Daarnaast verandert de toon in het laatste hoofdstukken van wetenschappelijk naar sprookjesachtig met een flinke dot toeristenheiligheid (oftewel; ‘gelukkig mag ik zoveel van deze inboorlingen leren’).

Beiden laten helaas een vervelende nasmaak achter bij een verhaal waar ik zeer enthousiast aan begon. Houd het anders bij de eerste helft.

Regen: Een natuur- en cultuurgeschiedenis, Cynthia Barnett,

House of Names

I have been acquainted with the smell of death.

Like a Creative Writing exercise someone gave up on after a few hundred pages. Or fanfiction, but where’s the line between those two anyway?

Anyway. House of Names is about the characters in Agamennon’s story. His wife Clytemnestra, his daughters Electra and Iphigenia and son Orestes. The sacrifice of one of them leads to mayhem and disaster, and everyone but Iphigenia get to give their point of view on the aftermath of it.

And they do so, and it feels like the build up to regular fiction build on mythological and/or historical figures. But then it’s done. Turns out it’s a slice of life, a collection of character sheets, instead of the creation of a story.

Maybe I should have known seeing that it only had little over 100 pages (in my e-reader). You can pass this one in your search for historical fiction with familiar names.

House of Names, Colm Tóibín, Penguin Random House 2017

Hex

Stefan de Graaf kwam juist op tijd om de hoek van het parkeerterrein achter de Nico de Witt-supermarkt gerend om te zien hoe Katharina van Wijler werd overreden door een antiek draaiorgel.

Net zoals bij The Library at Mount Char is dit verhaal helemaal klaar voor televisie of film. En ook hier zou het best flink minder kunnen wat betreft geweld, deze keer bijna exclusief gericht op vrouwen.

Beek is geen dorp zoals andere Nederlandse dorpen, Beek heeft een eeuwenoude heks. In het dagelijks leven is ze redelijk rustig, zolang je haar maar met rust laat en het dorp niet te lang verlaat. Natuurlijk gebeuren er meerdere dingen waardoor de rust helemaal en compleet vernietigd wordt.

Maar de weg daar naar toe is vol in detail beschreven geweld en horror. Ja, daar is het dan ook een boek voor uit het horrorgenre. Maar moet het zo van-dik-hout-zaagt-men-planken? De conclusie wordt er ook met dikke spijkers ingeslagen, waardoor je makkelijk hoofdstukken kunt overslaan: het zal later toch nog eens allemaal verteld worden.

Dus ja, spannend materiaal, maar er kan nog wel een (televisieschrijvende) redacteur over heen.

Hex, Thomas Olde Heuvelt, Luitingh-Sijthoff 2013

The Library at Mount Char

Carolyn, blood-drenched and barefoot, walked alone down the two-lane stretch of blacktop that the Americans called Highway 78.

This is one book that could do with the cleaning up of of TV-script writer. There’s so much violence, described in detail, that could be put away behind an (atmospheric) description or implication instead.

While the plot’s got plenty of things going for it. Mysterious not-alien, godlike but not gods creatures that look like humans, call themselves librarians but are able to do about anything? International mythic elements used to show these skills and knowledge, and something going on underneath the surface to spur things into action? Yes, yes, and yes.

But then there’s a conclusion that can elicit little more than a ‘mwoh’, possibly also because you’ve been beaten into a pulp by all the abuse, rape, murder and torture.  So maybe Scott Hawkins can release his notes about the world he build, and give someone else a chance with it. That way we get more of the story behind the librarians, and less of the blood and pain that made them the way they are.

The Library at Mount Char, Scott Hawkins, Crown Publishers 2015

The Chimes

I’ve been standing here forever.

Maybe just another case of bad timing, but this time I didn’t even bother finishing the book. Of course I feel slightly bad about that.

Maybe if I wouldn’t have had read Homegoing before, the difference wouldn’t have been so big. I was ready to be swept off my feet again, instead I had to push myself through unrecognisable clunks of ..probably what was supposed to have been plot.

The Chimes are a thing that turned England, or maybe the entirety of the UK, or the world – a thing that uses music to control people and make it unable for people to remember. Some manage to put their memories into objects, but it’s still hard to have a past.

So, there is a nice element to built a world upon, but why does it feel like the author was paid per word? Several times I felt like I was close to a clue, only to have the story going into another direction again. None of the characters had any pull on me, to cheer them on or dislike them. For a story littered with music related terms, the rhythm was completely off.

The Chimes, Anna Small, Sceptre 2015

The Dark Tower

95 min.

Tsja. Het had heel veel kunnen zijn, een film over de fantasy scifi van-alles boekenserie van Stephen King. In plaats daarvan probeerde het vooral even van alles aan te stippen, zonder al te veel op te letten op wat het bronmateriaal aanbood.

the dark tower movie posterDus wordt er een jongen toegevoegd, en details van zo’n zes boeken rond gesprenkeld. Hij heeft visioenen van een andere wereld met daarin een donkere toren, maar dan blijkt hij nodig voor de doelen van de slechterik, dus mag hij ook die andere wereld in. Gelukkig is er een held, de laatste van zijn soort, en daardoor emotioneel op de standaard Remi-manier.

Idris Elba (de held) doet nog wel zijn best, en je gunt hem een spin off of op zijn minst een mini-serie waarin we meer van zijn achtergrond leren. De slechterik lijkt vooral een donkere outfit genoeg motivatie te vinden om slecht te zijn. Er wordt niet genoeg gedeeld, en moeten we ons echt wel zorgen maken als de toren valt?

Men zou bezig zijn met een televisieserie voor de boeken. Geef Elba nog een keer een kans, en laten we de rest vergeten.

The Dark Tower, Sony 2017