De kat en de generaal

Ze keek naar de lucht.

De kat en de generaal, Nino Haratischwili, Meridiaan Uitgevers 2019

Ik geloof dat het andere boek dat ik van deze auteur las op elk “Best of” lijstje kwam dat ik dat jaar heb opgetypt, en door deze zinsopbouw is misschien al duidelijk dat De kat en de generaal niet hetzelfde effect had. Deze keer waren het maar een schamele 700 pagina’s, maar ik denk dat ik langer over De Kat heb gedaan dan Het achtste leven.

Misschien omdat er minder geschiedenis is? De vorige keer kan ik me herinneren dat ik zoveel leerde over de landen rondom de Kaukusus, en dat ik verrast was dat ook daar het gewoon zo’n zooi is/was/was geweest. Deze keer is er minder aandacht voor geschiedenis en meer wat voor impact het op het heden heeft.

Kat is een actrice die wordt ingezet door een duister figuur om nog duistere figuren te vangen die iets naars hebben gedaan in het verleden. Het duurt enkele honderden pagina’s voordat we leren wat dat naars was: daarvoor is het vooral het leven van Kat en de duistere figuren die mogen laten zien hoe ze zich door hedendaags Berlijn bewegen.

Er waren meerdere momenten dat ik dacht van “laat maar” en alleen doorlas omdat de auteur mij eerder zo’n geweldig boek had gegeven. Helaas kwam De Kat voor mij er nooit bij in de buurt, verre van.

Kumiko, the Treasure Hunter

105 min.

Wat heb ik toch een rothekel aan de term ‘dark comedy’. Het kan twee kanten opgaan: je lacht uit ongemak want oei kunnen we daar wel grappen over maken of er is geen enkele lach; alleen wat absurde elementen die het hele verhaal sneuer maken. Dat is hier het geval.

Kumiko is een 29-jarige kantoorsufferd die graag schatten zoekt. Naar aanleiding van een video van Fargo is ze er van overtuigd dat ze in Minnesota een grote geldschat kan vinden en doet haar best om daar te komen. Soit, we liegen onszelf allemaal wel eens voor om dagelijkse frustraties te ontkennen en ontwijken, maar nergens wordt hier duidelijk wat de onderliggende motivaties zijn. Is Kumiko simpel? Begraaft ze haar eigen schatten om die te vinden? Is haar hele queeste een fantasie (dat zou een geldige reden kunnen zijn voor alleen maar de hulpvaardige mensen die ze tegenkomt)?

Mijn frustratie hier is dat het net iets meer had kunnen zijn: een drama over iemand die klem zit tussen maatschappelijke eisen en dagdromen, of een comedy over iemand die actief, bewust weigert juist mee te doen. In plaats daar van zijn er alleen maar vragen en wat zorgen voor dat meisje, ook al is het in leeftijd een volwassene.

Today Will Be Different

Today will be different.

Today Will Be Different, Maria Semple, Little, Brown & Company 2016

Maria Semple did it before: the frazzle, the alien character in a grand, wealthy world. This time it’s not a side-character, but the main. And that gets a bit exhausting after a while.

Because what’s happening, really? Our protagonist tries to be better, for at least one day. It doesn’t work the way she wants to, but only part of that is because of reasons outside of her control.

Unlike with Bernadette (I’m just going to continue comparing here) – there is no direction here, no pay-off, not even a crooked compass. It’s Ducks with better punctuation, but with even less consideration for the person we have to feel something more than annoyance for. There are crumbs of motivation behind her behaviour, but never enough to create even a biscotti from. Instead, you just don’t care about any of the people involved.

Maybe this is Semple’s thing. Maybe I’m not finely-enough-tuned to a traumatised person’s inner-workings, maybe it was the wrong book at the wrong time.

And just like the author of Today Will Be Different I’ll let the reader decide.

Beschavingen

Er was een vrouw, de dochter van Ketil Platneus, die Aud de Diepzinnige heette en koningin was geweest.

Beschavingen, Laurent Binet, Meulenhoff 2020

Ik ben een grote fan van ‘wat-als’-verhalen, en Binet’s vorige was mij ook zeer positief blij gebleven, maar in dit geval leverden beiden niet wat ik verwachtte: een boek dat je niet opzij kunt leggen.

Deze keer gaat het om kolonisatie en dan vooral van Midden- en Zuid-Amerika. Wat als Europeanen dat niet was gelukt, en de Inka’s deze kant op waren gekomen? Een flinke ‘wat-als’, en op deze manier eens de bekende geschiedenis bekijken: prima ja graag.

Het eerste dat mij stoorde was de aanwezigheid van de auteur, die heb ik er nooit graag bij. Daarna zwalkte de toon soms naar geschiedenisdocent in plaats van roman; encyclopendieën lezen nu eenmaal minder lekker weg.

Tot slot, al is dit zeer persoonlijk, vind ik het jammer dat er maar een klein tijdbestek is ingezet. Hoe had dit impact op gouden eeuwen, de VOC, Noord-Amerika en andere continenten? Wanneer ging het mis, als het mis zou gaan?

Dit voelde vooral als een opzetje dat Michael Bay of Mel Gibson gaat gebruiken voor een verfilming in weinig meer dan naam zodat er veel bloed kan vloeien. Amalfi (Italië) zal ze vast verwelkomen voor mooie plaatjes.

Trust Exercise

Neither can drive.

Trust Exercise, Susan Choi, Henry Holt and Company 2019

What an utter load of twatwaffle no doubt disguised as High Literature because there is a load of teens fucking in it, it described in all kind of visuals and all this done by a female author.

What a disappointment. This is one of those titles that drew my eye, lost my attention because of the summary, only to regain it because of a solid review – I think (I can’t even remember). This isn’t just a love story between different worlds, there is A Twist and boy – hold onto your panties for that one! When does the twist happen? In the last forty pages out of the 250. Is it satisfying and/or satisfyingly explained? No. Are there any explanations for the behaviour of these Cool Guys and Girls? Barely. Is all this written in such a way that you understand that this is DEEP? Sadly, yes.

Boo, I hate such a severe disappointment. The twist could have done something, but I was browbeaten into absolutely passive not-caring long before that. Yes, I’m going to make a bad pun to finish this off: this trust exercise failed massively.

De paradox van geluk

Voorjaarssneeuw, holten in de grond verstild tot witporseleinen kommen.

De paradox van geluk, Aminatta Forna, Nieuw Amsterdam 2018

Van sommige boeken is het makkelijk onthouden dat je ze hebt uitgekozen door een recensie, zeker als dat recent is gebeurd. Jammere in dit geval is dat ik niet weet wat mij aanstond in die recensie om dit boek te kiezen, en dat ik na het lezen van het boek nog steeds niet weet waarom die recensie schijnbaar zo positief was.

Het flauwste is dat dit boek niet slecht is: het is niet slecht geschreven, naar of saai. Er zijn elementen die het echt op hadden kunnen trekken naar een boek dat je de adem beneemt en je helemaal toegewijd maakt aan de levens van de hoofdpersonen. In plaats daarvan is de stijl zo koeltjes, de karakters zo passief dat het allemaal maar kabbelt.

En dat met een Amerikaanse die in Londen is gaan wonen om stadsvossen te onderzoeken. Een man die jarenlang in oorlogsgebieden heeft gewerkt met psyche en nu in Londen verschillende draden probeert op te pakken en aan andere eindjes te knopen. Een vermist kind, de verschillende klassen in de stad en de angst van de mens van ‘wilde natuur’. Er zijn verschillende onderwerpen en vraagstukken die interessant zijn en tot denken aanzetten, maar dan alweer uit beeld worden geschoven of halfhartig worden afgehandeld.

Niet elke auteur kan meerdere plots even succesvol jongleren en overeind houden. Als Aminatta Forna (of haar redacteur) wat duidelijker keuzes had gemaakt, hadden we de diepte in gekund. Nu is er alleen gedobber, met wat schouderophalen.

The Body in Question

“When that door opens, sign out.

Sometimes I feel like I subconsciously read in trends. Recently I seem to be on the “Oh, the ending is already here?”-kick. Definitely not a conscious decision: I don’t like those kind of stories.

This novel is pretty two-dimensional, anyway. Not necessary because of the characters or the plot, just the feel of it. Nothing touched me, it’s just there. Maybe that’s the right fit for the protagonist, maybe that’s why it has such an ending as well, but instead I felt like even the small investment I had was a waste of it.

Should I have gotten insights on the American law system? On how women can feel rudderless and make bad decisions? Or is the story just there to make the reader slightly uncomfortable and feeling defeated?

The body in question is probably not the one in the probable murder case the protagonist is in a jury for. Maybe it’s hers, maybe it’s her husband’s, maybe it’s her body of work? I don’t care enough to ponder it.

The Body in Question, Jill Ciment, Pantheon Books by Penguin Random House LLC 2019

Vinegar Girl

Kate Battista was gardening out back when she heard the telephone ring in the kitchen.

What a gross disappointment, ew. Sometimes a book just doesn’t fit you right from the start. In this retelling of Shakespeare’s The Taming of the Shrew it starts with the introduction of characters that are quite impossible to love or even like.

This is followed by the plot (quite logical), a situation which main character balks at for approximately five chapters before completely giving into it without any clear motivation. If this novel set out to depress about how some women don’t have any outlook on life and what they want to do with it, it succeeds.

Something extra to grind my gears is that – after it has been shown that this guy she needs to help out might not be so ugly and annoying after all – there’s a demonstration of verbal abuse and aggression. And Kate just … takes it.

Combine this with an epilogue that is about as plausible as the Harry Potter’s one and it leaves a lot to be desired. Ten Things I Hate About You did this much more entertainingly.

Vinegar Girl, Anne Tyler, Hogarth 2016

Heartburn

6 hours (approx.)

Read by Meryl Streep, so yes, another audio book! Good gravy, does the woman has a recognisable voice. No need to get into her acting skills here, but her reading fits this story very well.

Kind of well-off woman on her second marriage and second pregnancy gets cheated on. A lot of love for New York and little for other parts of the USA, she writes cook books, he’s involved with media and/or politics, a lot of dinner parties.

It’s juicy, rich people problems with sometimes a recipe added. Meryl Streep’s voice makes it sound like you’re listening on the traumas of a rich, eccentric aunt who – when she’s isn’t full of self-pity – has some snarky oneliners and a nice eye for details (this audio book definitely painted a lot of pictures in my mind). Here, the addition of the right reader, definitely elevated quite a common (but entertainingly written) story.

So, if you want to enjoy an Ephron-production just a little bit more, try an audio book.

Heartburn, Nora Ephron, Penguin Random House 1983 (first edition)

Nothing to See Here

In the late spring of 1995, just a few weeks after I’d turned twenty-eight, I got a letter from my friend Madison Roberts.

I don’t mind unlikable protagonists, but in this case I very much wondered if the dislike was from knowing that a male author was writing a female character, that this female character just was too spineless, or that I just can’t handle aggressive passivity. Maybe all of the above. This, combined with the shortness of this novel, made my final amount of stars (the ones I don’t use) end up much lower than I expected when I read the summary of Nothing to See Here.

What is that summary, you ask? Well – screw up is asked to nanny two children that start burning at random moments. Bodies turning into flames without the kids hurting in any way. She is asked this by an old acquaintance she herself calls a friend and it all has to be on the down-low because the children are a politician’s.

This could have turned into scientific sci-fi, something with (a whiff off) magic realism or have this fire turn into something metaphorical, and make the entire story a commentary on class and the gap between haves and have-nots. Instead, there’s just ..situations. If Kevin Wilson solely wanted to communicate how sabotaging poverty and being directionless is, he succeeded. If he wanted me curious about his characters and the world they move around in – not so much.

Nothing to see here, Kevin Wilson, Ecco 2019