Lincoln in the Bardo

On our wedding day I was forty-six, she was eighteen.

Don’t judge a book by its title. Or maybe don’t expect to know what is going to happen by a book’s title. I thought Lincoln – like the American president. I thought Bardo – a kind of Buddhist limbo, add those and you get something eerie, cool, spooky about mourning, the afterlife and discussing religion.

Instead I got a collection of (fictional) citations and quotations about Abraham Lincoln, his dead son and a lot of people I’ve never heard of before.

It took some time to adjust.

Both Lincolns are very little part of this story. It is about the Bardo and how people of all walks of life experience it while avoiding the reality of having died. As mentioned before – this doesn’t happen in continuous prose, you seem to be paging through an encyclopedia of Americans that have died in the time before Abraham Lincoln. Why? Because some of them look out for Willie Lincoln, and are impressed that Abraham continues to visit his son and mourn him.

So it’s not a story about the American president, it’s a little bit about mourning, it’s a too little bit about what the Bardo is, how it works and what it looks like, and the rest of it is – I guess – about the skills of one George Saunders in bringing a lot of character sheets together and passing them off as novel.

2020 isn’t a great year for books, just yet.

Lincoln in the Bardo, George Saunders, Bloomsbury 2017

Albatross

“Would you mind if I measured your extremities?”

Never thought that I’d be disgruntled by a happy ever after, but here we are.

The nice things about this story: a love for fountain pens, writing, language and for the majority of the time a very grounded few of oneself of the protagonist. It starts out as a fun, coming-of-age story with a weird quirk. No, I don’t give a toss about golf, but thankfully the protagonist recognises that and doesn’t bother the reader too long with descriptions of the game. One of the side-characters is completely annoying and would never get the function he has in real life with such behaviour, but soit. Fiction.

The albatross of the story is Adam. His teacher takes his measurements and – by calculating them through a random study by annoying side-character – discovers that he is a golf talent. Golf success follows, even though Adam doesn’t care about the game at all. The money doesn’t hurt though, and that’s largely his motivation for making the decisions he makes.

At first Adam is baffled by all of it, but he all too soon and smoothly takes it all in, and from that part on – there’s just not much to the story. He gets everything he wants, life moves in the direction he wants, his love story finishes the way he wants to … it’s all quite dull.

And this is just partially coming from a place of jealousy.

Albatross, Terry Fallis, McClelland & Stewart 2019

Toni Erdmann

162 min.

162 minuten van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen. Was het zo erg? Ach, niet helemaal, maar wel genoeg om er spijt van te hebben.

toni erdmann posterDe tijd moet vast gebruikt worden om vast te leggen dat de relatie tussen vader en dochter niet normaal zijn. Vader is een vreemde vogel met grappen die lang niet altijd grappig zijn, dochter is een zakenvrouw. Waarom ze echter een licht-sociaal-onhandige vrouw is – buiten zo’n vader om – wordt niet uitgelegd. Zij mag sowieso de motivatie en inspiratie zijn van vader, maar krijgt zelf niet veel verder de ruimte dan ‘denkt alleen aan werk’.

Oké, misschien is dat omdat het zijn film is, misschien zoek ik balans waar die niet is. Maar ook Winfried (de film legt het wel uit) laat weinig zien waardoor de kijker sympathie voor hem kan voelen, of op z’n minst begrijpen waarom hij op deze manier door het leven gaat. Nu is hij weinig meer dan de clown die hij uithangt, en clowns worden snel vervelend.

Ik hoop dat die arme Ines de controle over haar leven weer terug heeft gekregen.

Toni Erdmann, Missing Link Films 2016

 

I Am Mother

113 min.

When you first critique lands about ten minutes in, it’s hard to not view a film without bias. Why is everyone involved white, even the people in the ‘old-timey’ videos the main character views?

I Am Mother posterThen there’s the non-nuanced use of the soundtrack. A good soundtrack builds upon the scene, sharpens the emotions you are already feeling. In this case we got THINGS ARE SCARY pressed upon you while things weren’t all that scary. Or emotional. And lights flickering with no reason don’t mean that we’re worried either, just that we want an explanation about wiring suddenly being faulty when we’re looking for someone.

Is there anything nice to be said about this film? Not really – maybe that with small tweaks it could at least be a commentary on sovereign AI and its relationship with humanity, but that’s been done before – and better – as well. Even the explanation of the things happening is extremely unclear – did I nod off somewhere along the almost two hour ride?

So all in all, it’s just not much of anything. If someone’s mid-parting is the thing I’m irked about most, it doesn’t say any good about the plot. You can’t replace it with music bits either, nor flickering lights.

Good thing about all this is that at least it’s an utterly disbelieving dystopia: more sensible humans would have given up before any AI could get involved.

I Am Mother, Netflix 2019

 

Ons soort Amerika

Ik heb de verkeerde kinderwagen gekocht.

Pfwa, maar weer bewijs dat je niet altijd de recensies moet geloven. Aan de andere kant: props voor de recensie die dit boek zo aantrekkelijk maakte. Net alsof niet iedereen het kan (ij .red).

Nu is elke recensie persoonlijk, hoe professioneel dan ook. Misschien was het niet meeslepend voor mij omdat ik geen witte man en vader ben, en zelf ook onderdeel van het Amerikaans dagelijks leven ben geweest. Misschien heb ik over de delen heen gelezen die ik verwachtte (lekker Amerikaanse aapjes kijken) omdat ik op den duur een beetje ‘zoned out’ raakte door weer een hoofdstuk dat begon met hem achter de kinderwagen.

Aan het einde van het boek vraagt Anton zich niet af waarom hij niet meer heeft gedaan, en ik ook. Met twee jonge kinderen is er niet de vrijheid om á la Leaving Las Vegas los te gaan in de VS, maar deze man is niet verder gekomen dan de koffiezaak.

Ik vermoed dat de ‘ons’ uit de titel de witte bevolking van Cambridge is. Wat zij van Amerika vinden – op wat wegwerpzinnen na – is na 200 pagina’s niet bepaald uitgediept.

Ons soort Amerika, Anton Stolwijk, Prometheus 2018

Ask Again, Yes

Francis Gleeson, tall and thin in his powder blue policeman’s uniform, stepped out of the sun and into the shadow of the stocky stone building that was the station house of the Forty-First Precinct.

I enjoy family stories. I’m quite the sucker for generational stories that sometimes are big and grand enough to be called family epics. It’s character based, sometimes with time and surroundings being an extra character, but simply about all the people involved (or some of them).

Ask Again, Yes shouldn’t be called epic. Maybe not even a family story. It somehow feels like it has picked the least exciting characters to hang the story up on, and then seems to just shrug about how they can’t carry whatever plot (points) they pass. Why not more information about the previous generation, their immigration, the world they moved into? Instead the reader gets childish stubbornness that never really gives any reason to warm up to it.

So, if you want the story of a family, and all of it, go for The Woo-Woo, or Run, Hide, Repeat or The Locals. They’ll give you something more enticing.

Ask Again, Yes, Mary Beth Keane, Scribner 2019

The Maid

Red flowers were blooming in the front yard, but Nanase had no idea what they were: the names of the flowers did not interest her.

Well, the summary of this novel is going to be short and clear. Young Japanese woman is telepathic and listens in on the households in which she does maid-work. Any questions?

Nanase doesn’t really manage to hold on to a job for long, which could be quite understandable when you can hear everyone’s thoughts. It turns the novel into a collection of short stories: ever so often a new household. It also makes it quite repetitive: everyone only seems to think about status, money and sex.

So, yes, maybe that’s all what people think about when they think no-one else can hear them, but couldn’t there have been some kind of addition to prevent feeling like you’ve read this already the previous chapter? Sadly not. There’s no descriptions of surroundings and Nanase herself doesn’t seem to spend too much thought on herself and her future. It sadly turns The Maid into a creative writing exercise that went on for too long.

The Maid, Yasutaka Tsutsui, Alma Books 2010

Men in Black: International

114 min.

Oef, wie heeft hier de beslissingen gemaakt? Chris Hemsworth en Tessa Thompson waren een redelijke combinatie in Thor Ragnarock, met Men in Black was er al een duidelijke template om mee te spelen, en het in de zomer parkeren betekent dat het voor iedereen duidelijk is dat verwachtingen niet te hoog moeten zijn, toch? En dan nog zo’n mislukking.

men-in-black-international-posterWant dat is het probleem van deze film: het is saai, en suf, en ongemotiveerd. De ‘grappige’ momenten landen niet, de ‘spannende’ momenten zijn een verzameling van snel-bewegende beelden zonder kop of staart, zelfs de slechteriken lijken niet zeer gemotiveerd? En waar zijn al de cameos, de lopende grap dat verschillende beroemdheden wereldwijd eigenlijk aliens zijn? Zo ploetert het maar door met een conclusie die van mijlenver te herkennen is; als je tussendoor niet afgehaakt bent.

Meestal heb ik suggesties over hoe een film beter had kunnen zijn aan het einde er van; nu had ik het al na de eerste tien minuten. Heel Men in Black: International voelt aan alsof je de restjes van een leukere, vlottere film aan het bekijken bent. Het transport naar verschillende landen is nog wel het leukst gedaan, eigenlijk.

Men in Black: International, Sony 2019

Normal People

Marianne answers the door when Connell rings the bell.

I should have known that an impatient wait would only lead to disappointment, but I guess such repetitious mistakes make you human. This novel got plenty of accolades, but the summary didn’t particularly appeal me. After one review – one I didn’t even recognise the previous summaries read in – I changed my mind. Blow me away, Rooney.

There was no blowing away, only dragging down and wrestling through (negative) emotions. These two people, the main characters Connell and Marianne, are just …incomplete(?) and manage to simultaneously make it worse and better in the other. So much low self-esteem, depression, (mental) self-harm and words that should be said to improve things, but never are.

I finished this an hour ago and still feel that kind of daze of finishing a story that doesn’t let you come up for air. Of course, no story has to be completely happy, or even have happy moments, but every other word is doubted and dissected. The story involves only a few months, making me wish for these poor people involved for it to be decades because surely everyone deserves to have a mental breather.

And underneath all of it, I couldn’t find anything the author wanted to do with this story. Share suffering? Show us that there is no such thing as normal people? Or that no matter what kind of train wreck, people just can’t look away?

Normal People, Sally Rooney, Alfred A. Knopf 2018

Duckbutter

93 min.

Vraag ik nu echt om zoveel als ik eens een film wil zien waarin het lesbische/biseksuele stel lief en vrolijk is en een happy ending krijgt? Er zijn duizenden, zo niet miljoenen romantische comedies met een heteroseksueel stel, maar bij vrouwen die van vrouwen Duck-Butter-posterhouden … moet het schijnbaar altijd weer experimenteel, onaangenaam en bloot.

In Duckbutter (zoek het maar niet op), ontmoeten twee vrouwen elkaar en besluiten een nacht samen door te brengen zonder beloftes en verwachtingen, en met veel seks. De ene is een muzikante en toont al trekjes die drama beloven, maar waarom eens niet ruimte voor een karakter dat high highs en low lows heeft en geen witte man is?

Het ‘vrije liefde’ deel van het experiment slaat dan al gauw om in beschuldigingen en verwachtingen, onderbroken door veel naakt en gescheld. Geen van de karakters hebben enige gunfactor, maar vraag is vooral waarom ze het zichzelf zo aandoen.

Zo wordt Duckbutter een demonstratie van (zelf)vernietiging en mag je je er daarna afvragen of er wel liefhebbende, blije lesbische/biseksuele stellen bestaan. Veel te weinig op film, in ieder geval.

Duckbutter,