Night Film

Everyone has a Cordova story, whether they like it or not.

Marisha Pessl loves her similes. Every subject and person gets a description added, no wonder that the book is so thick. After a while it gets noticeable, and – in my case – a bit annoying.

The first strike was having a male main character. I read female authors because they usually write female characters, and that thusly I don’t have to worry about a man mishandling/manhandling a woman and her life. Now I still have to read about the grumpy and socially disgraced male detective (oh wait, he’s a journalist).

Scott has a bucketload of issues, with casual sexism possibly the most annoying one. His side characters have the potential to be interesting, but never really get to be on the stage as a person.  Strike two.

The story in itself is pretty amusing, though. There’s a reclusive director with a cult-like following, a thin line between realistic horror and magical, all in a lush noir-light background. If there aren’t any movie/TV-plans yet, I can see them happening. Plenty of the similes can be dropped, the main plot is easily streamlined and there will be less time to navel-gaze for Scott. Everybody wins.

Night Film, Marisha Pessl, Random House 2013

Robin Hood

116 min.

Want het was natuurlijk al een hele vijf minuten geleden sinds er een mediaproduct van het Robin Hood-verhaal werd gemaakt. Deze blog zal mogelijk enigszins sarcastisch overkomen.

Robin Hood 2018Als je op zoek bent naar plotloos vermaak met wat redelijk aantrekkelijke scènes, is dit best een redelijke film voor je. De leidende acteur is van tijd tot tijd best charmant en probeert het in ieder geval met de af en toe compleet onzinnige opmerkingen. Dan is er een kleiner karakter (Huck) die in zijn eentje full time zijn best lijkt te doen, en och – de montage van diefstallen is voor het oog ook wat.

Maar de film is te lang, zo’n vijftien – twintig minuten. Niemand van de acteurs schijnen er erg enthousiast over te zijn, behalve de enige vrouwelijke – maar die krijgt dan weer niets te doen. Zelfs bekende slechterik acteur Ben Mendelsohn dobbert maar een beetje rond.

Dus ondanks de introductie van ‘Oh wow, dit is echt niet het verhaal dat je denkt te kennen’ en het super voor de hand liggende open einde met de hoop op een sequel is het dus allemaal vooral (net) niet(s).  Ga dan voor Guy Ritchie’s King Arthur van een paar jaar geleden: zelfde onzinnige toontje, maar zonder die zinloze poging om zichzelf serieus te nemen.

Robin Hood, Summit Entertainment 2018

The Girl in the Spider’s Web

117 min.

I don’t really know what this movie wanted to be. Is it about Lisbeth and how trauma makes for dysfunctional people? A hacker thriller? Family saga? Complaint about evil authorities?  Because it might have been all of that, but the movie as it was, didn’t even manage to dip below the surface of any of it.

The-Girl-in-the-Spiders-WebThis is my first Lisbeth Salander-experience, so I can’t say how it works in comparison with the books or the other movies. I know a bit about the character, but only saw the flaws people have written about. She’s one-dimensional, and even when emotions are finally shown, it’s the soundtrack and close ups that show the importance of it. And why is she half naked so much?

This time a job of hers goes wrong, making her hunted by authorities and hardened criminals and maybe also by someone from her past as well. Lisbeth only seems to work with men, and except for ‘the American’ they’re all white as well. Will her name be cleared and the criminals get what they deserve? Will we care?

If Sony wanted to use this as an introduction, there should have been more introductions. If they want to James Bond this thing (who cares who plays Lisbeth), they should have trusted the character and not add extra fibs to round her out (and fail).

It’s just not all that, and a bit too long as well.

The Girl in the Spider’s Web, Sony 2018

Bad Times at The El Royale

141 min.

Wat is het toch met films die niet weten wanneer ze moeten stoppen? Bad Times at The El Royale is heel lang vermakelijk (op een vervreemdende en absurde manier, verwacht geen haha-comedy), maar dan blijven scènes naar het einde toe ineens maar duren en duren. Zet die schaar er toch eens in.

Bad Times at the El RoyaleEen hotel in de jaren zestig met wat vreemde trekjes en nog vreemdere gasten. Klinkt als horror en is het ook een klein beetje, maar doordat elke gast zijn/haar moment krijgt, is het te fragmentarisch om echt spanning op te bouwen. En wanneer de slechterik er is, duurt het dus allemaal net iets te lang (zie vorige alinea).

Had de film iets meer verschoven naar de achtergrond van het hotel dan naar de kartonnen slechterik die te weinig verbinding heeft met de andere gasten. Gaat dit over de onschuldigen die hoe dan ook gewond zullen raken? Hoe ziek de wereld is? Of was er helemaal geen les, en alleen de six pack van Chris Hemsworth?

Bad Times at The El Royale, Twentieth Century Fox 2018

Suicide Squad

137 min.

In de categorie recente DCEU films keek ik zowel Wonder Woman als Suicide Squad. Omdat de eerste voor mij zo tegenvallend mat was, schrijf ik alleen een blog over deze. In Suicide Squad gebeurt er in ieder geval meer, in meerdere kleuren.

suicide-squad-posterDat van die kleuren is bijzonder, omdat een groot deel van de DCEU films iets te maken hebben met Zack Snyder, en Zack Snyder heeft het niet zo op kleuren buiten zestig tinten blauw. Bij Suicide Squad is het nog steeds mat, maar wel in enkele primaire kleuren. Misschien omdat het onderwerp deze keer bad guys zijn.

Als tegenhanger van Superman en dergelijke, wilt een gruizige organisatie graag een team met supersterke, bijzondere mensen; gewone wapens doen niets tegen machtige aliens tenslotte. Hiervoor wordt een stel criminelen verzameld, en om zich te laten gedragen, krijgen ze een explosieve chip geïnjecteerd.

Het vermakelijke zit in hoe enkele acteurs hun rollen invullen. Will Smith is altijd makkelijk om naar te kijken, en zo zijn er nog een paar die je er aan herinneren dat je niet te veel op het plot of de speelomgeving hoeft te letten. De rest zit helaas vast in stereotypes of slecht acteerwerk.

De soundtrack is ook wel leuk, en als je de te lange vechtscènes doorzapt (wat is dat toch voor vervelende trend?), ben je net zo snel door de film als je bak popcorn. Allebei hebben hetzelfde niveau van voedzaamheid.

Suicide Squad, Atlas Entertainment 2016

 

All Our Wrong Todays

So, the thing is, I come from the world we were supposed to have.

If the main character wouldn’t have been female, this book wouldn’t have been published or written of as chick lit and get none of the acclaim this one had. And ‘acclaim’ here is the categories my CloudLibrary put it in, so maybe it’s only Canadian acclaim, but still.

Anyway. I picked All Our Wrongs Today because it was time travel with a bit of The Jetsons and environmentalism sprinkled all over it. What’s not to like about that?

Well, probably the fact that all that is merely a background for half of the book, because protagonist Tom just whines about his life, his family, his actions (and inactivity), his life, his family and how his original surroundings are so much better than where he’s now. Mixed through that the reader gets a few female characters that are clear points to hang the plot on: mother, ex(es), (unattainable) love of his life.

But wait, it’s not just the women in Tom’s life that are merely plot points!

And like that, the reader might start hoping for Tom to time travel into nothingness, rendering this entire disappointing story non-existing. Or at the very least with 80 percent less navel gazing.

All Our Wrongs Today, Elan Mastai, Penguin Random House 2017

Career of Evil

He had not managed to scrub off all of her blood.

This is going to be a grumpy review, with some (mild) spoilers.

First of all, why did I expect things to be much less misogynistic because of a female author (Galbraith is J.K. Rowling)? Was that a very stupid idea? Don’t we know already from the serial killer’s actions that he really doesn’t like women? And I know she isn’t the most original writer, but really, we had to put rape in a woman’s background?

Okay, to the story. Cormoran Strike is still a big, ungainly, ugly private detective that can barely keep his agency upright. Robin, intelligent, smart, fun and kind of attractive, is still his partner/employee/potential love-interest. This time the case seems to be quite personal, because Robin gets sent a severed leg, at the office! This seems to be the gateway to learning a bit more about her, but sadly there isn’t much cheer to be had about this. And all the while is just misogyny left and right, oh – with some romance sprinkled in.

Because in the previous books, and about the previous books, there had been plenty of comments about how Robin and Cormoran should start something, but Robin’s engagement (to someone without any visible redeeming feature) always kept that off. So when that changes, both people involved seem to fall back to something instinctual that means you suddenly have to get romantic feelings about the people close to you. It feels so shoehorned in that I wonder if Galbraith wasn’t writing some romance on the side and swapped documents from time to time.

There’s plenty of good detectives out there, and J.K. Rowling writes enough if that’s the shot you were looking for. But you can dodge this one.

Career of Evil, Robert Galbraith, Sphere 2015