Tully

96 min.

Diablo Cody is zo’n auteur waarvan men (degene die haar werk kent) erg voor of tegen is. Juno is misschien haar meest bekende film, en je vond de dialogen hartstikke tof leuk grappig of vreselijk irritant. Dat Tully dan ook netjes op de poster zegt ‘Van de schrijver van Juno’ kan een risico zijn, maar ik wilde de film vooral zien voor de vrouwelijke acteurs. En Cody zou volwassenen toch niet net zo lollig en bijdehand als tieners laten praten?
tully-movie-poster
Ook deze keer is er weer het moederschap, maar verder zijn de overeenkomsten klein (mannen zijn redelijk passieve sukkels, dat wel). Moeder Marlo heeft al twee kinderen, en is zwanger van de niet-geplande derde. Na de bevalling geeft haar broer haar een night nanny, zodat ze kan proberen haar leven terug te krijgen. Tully is vreemd, maar oh zo behulpzaam, en lijkt dingen echt beter te maken voor Marlo.

Ik gebruik hier natuurlijk ‘lijkt’ voor een goede reden, maar of het nu wel of niet zo is, Marlo komt weer in de buurt van haarzelf, haar leven en haar familie. Dit alles op een veel lievere manier dan ik had verwacht. En wow, wat is het moederschap stuntelen, met of zonder externe hulp.

Tully is voorlopig nog in de bios te zien.

Tully, Bron Studios 2018

The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

Who’s That Girl?

Life through a phone is a lie.
It always feels a bit like betrayal, when I call chick lit/romance smart because it so easily implies that all books in this genre are dumb, drab or both. I don’t like the term chick lit for starters anyway, why is it called ‘slice of life’ or ‘coming of age’ for men but for us again cut down to ‘chick’ and ‘lit’? I’ve never met a woman that called herself (unironically) chick. But this is a side note.
Who’s That Girl? has a premise that made groan a bit; the main character allows the groom to kiss her on his wedding day and she flees the absolute mayhem that follows. All that, and it needs almost 500 pages? Honestly, I can’t even remember why I took this book from the library, but I’m glad I did. Because Mhairi McFarlane shows oh so realistically how the victim is blamed, how bullying isn’t just something for (high) school and that it’s easy to outrace yourself and your needs without really noticing it. So Who’s That Girl? is definitely a coming of age, lessons learned book for the thirty-something woman.
Besides all that, it’s fun. It’s heartfelt, whatever Edie does and tries, especially when she starts adjusting to being back in Nottingham (having fled there), connecting with her family and neighbours (in a way), and finding satisfaction from work (ghostwriting the biography of an actor). She tries and she stumbles but it never looks like it happens For The Plot or as filler. Okay, of course there’s some stuff that will make you harumpf in (embarrassed) disbelief, but none of it feels quirky because it has to be quirky. Honestly, if this can happen when you’re half way into your thirties, I’m looking forward to it.
Who’s That Girl?, Mhairi McFarlane, Harper Collins 2016

Fitness Junkie

“I can’t believe you ordered that.”

This gives you much more to think about than you might expect looking at the cover and summary. All that, and some fun and heart!

Main character Janey is told by her friend and business partner Beau that she’s getting fat and that he can’t have that. Because of their toxic relationship, she just doesn’t laugh in his face, but attempts to change her “fat” body. Probably also because he doesn’t want her in the office until things change; it’s that kind of toxic relationship.

What follows is all kinds of exercise someone with less free time on their hands probably couldn’t come up with. This happening in New York City makes the divide between satire and reality quite thin sometimes.

But the best part is probably how much Janey discovers about herself, her body and how society views it. How she starts to have fun with food, dating and exercise (all is that one based on dodgy ground). Maybe you’ll be motivated to start exercising, but have at least your take away from this novel be that it’s your body and your decisions.

Fitness Junkie, Lucy Sykes & Jo Piazza, Doubleday 2017

Alex, Approximately

He could be any one of these people.

En als je dan even iets lichters nodig hebt, zonder gelijk je haar uit het hoofd te trekken omdat het allemaal zo vreselijk dom is, ga je voor een tienerromance die vanaf het tweede hoofdstuk duidelijk voor je neerzet hoe het af gaat lopen. Niks mis mee.

Hoofdpersoon Bailey is een groot fan van klassieke films, chat daarover met een leuke, slimme, vriendelijke jongeman online (Alex), en verhuist naar zijn dorp zonder het hem te vertellen, zodat ze kan ontdekken of hij in het echt net zo leuk, slim en vriendelijk is. Maar dan ontmoet ze een vervelende maar leuke jongeman op haar nieuwe werk, en wordt de vraag om Alex steeds kleiner. Oh nee, hoe zal dit nu aflopen.

Alex, Approximately voorkomt dertien in een dozijn te worden door een paar scherpe randjes die de motivatie van Bailey goed onderbouwen. Verder is het zalig zwijmelen in een surfersparadijs.

Alex, Approximately, Jenn Bennett, Simon & Schuster 2017

The Painted Boy

The boy had finally fallen asleep.

I’m pretty sure the last time I read a Charles de Lint novel was before I started this blog, but Widdershins impressed me so much that from time to time I’d still check if I could find more of his in my libraries. The Painted Boy is clearly for younger audiences, providing a more accessible but less eerie, dream like and wonderful story (if those aren’t nostalgia goggles).

The Painted Boy from the title is Jay Li, a teenager that has a large dragon on his back (not tattooed) and is sent off to unfamiliar territory to finish his studies. Jay is part dragon, and will have to do something he won’t know until he’ll experience/see/know it.

Good thing (“”) he ends up in a town held hostage by different kinds of gangs. Of course he has to learn to become one with the dragon and his surroundings, but hey, all this was part of the learning curve, after all.

The magical elements add the necessary spice, else it would have been an oatmeal kind of story: okay for everyone, but nobody’s first pick.

The Painted Boy, Charles De Lint, Viking 2010

The Wedding Date

Alexa Monroe walked into the Fairmont hotel in San Francisco that Thursday night wearing her favorite red heels, feeling jittery from coffee, and carrying a bottle of Veuve Clicquot champagne in her purse.

Best romance I’ve read this year. And maybe from the previous year as well, but I’d have to look that up.

And why’s that? Because there’s humans involved, from the main characters to the extras. Because reality gets room in what’s becoming a multi-racial relationship with both participants in busy jobs that don’t just disappear when not needed anymore for creating background. But mostly because the chemistry is just enormous and everything in this story is delicious, even the badder/sadder situations.

If you enjoy romances, you’ll like this one. If you want to give the genre a chance; aim high with this one.

The Wedding Date, Jasmine Guillory, Penguin Random House 2018