The Hook-up Plan

8 x 27 min.

Wat kunnen die Fransen soms toch verdomd schattig beeld leveren. Zou het een stroming zijn, Franse comedy, dat zoete met een randje? Ik zoek ik er gewoon mijn film en televisie op uit?

imdbThe Hook-up Plan (Plan coeur) is een korte serie over een Parisienne die niet verder met haar leven gaat/kan/wil na het einde van haar relatie. Haar vriendinnen (beiden zalige karakters) besluiten dat op te lossen door een escort in te schakelen. Zonder haar dat te laten weten (natuurlijk). En het is niet alsof ze daarvoor al uitblaken in het maken van geweldige beslissingen.

Chaos alom dus, maar altijd net op het randje van slapstick, voordat het vervelend en karikaturistisch wordt. En verdorie, zo romantisch af en toe dat de meest zure pruim iets zachter er van zult worden.

Ja, voor hen die geen vloeiend Frans spreken, betekent dit kijken vooral ondertiteling lezen. Maar als dat het enige is dat je tegen houdt, was je al bij de eerste alinea afgehaakt. Dan kan de rest gewoon van warmte, romantiek en die rare jongens van Parijs genieten.

The Hook-up Plan, Netflix 2018

Spider-Man: Into the Spider-Verse

116 min.

Holy shit, those 116 minutes are stuffed to the brink with an amusement park for your eyes. I don’t think 3D has ever been more fitting (I never finished Avatar), nor has the use of and swapping between different styles looked so seamless. Damn, do believe the hype.

Marvel SonyBecause it’s another Marvel, isn’t it? Especially, another Spider-Man, isn’t? Like there aren’t enough movies about the guy? Especially especially because they always use the same guy (Peter Parker), even though there are so many Spider-People to pick from.

Guess what this movie does.

Of course everyone knows the story of Spider-Man, so they turn it into a joke (a slightly too long one, but I’ll excuse it). There’s parallel dimensions and just a few life lessons and fun and so many visual stunners. My eyes honestly had to get used to all the attention, detail and movements. And the soundtrack! I believe that the last time I left a superhero-showing this pumped and satisfied to be Black Panther. Come to think of it, is there a Black Panther-Verse?

With the one slightly too long ongoing joke being the only minor fault I can find, I’d definitely recommend you to go watch this. And yes, in 3D as well.

Spider-Man: Into the Spider-Verse, Sony 2018

Doomsday Book

Mr. Dunworthy opened the door to the library and his spectacles promptly steamed up.

It might just be my age, but some books just feel like they were written a while ago (like up to twenty years while ago, not two-hundred years ago), and somehow they feel different. Maybe more about the story than about the production, or maybe it’s just the terrible covers. I’m done with this get-off-my-lawn-moment. I wasn’t wrong about Doomsday Book, though.

Because it was published in 1992, but plays in 2054 and the fourteenth century because yes, time travel! This was a recommendation related to time travel, and even though the place of recommendation is a bit dodgy sometimes, I’m so glad I read this. As mentioned before, it feels different, comfortable on a certain level. It was also just written in such a way that you have to keep on reading. There are hints scattered throughout, but you won’t know what went wrong to the historian sent back in time and getting ill while people in the present are getting sick as well!

The world-building creates accessible visuals (and again, that feeling of reading this during lunch break at high school), the characters know their place and the use of ‘special’ words is just enough to not get annoying.

There’s two more books in these series (of course it’s a series), but for now my time travel needs are satisfied. One warning: the visuals aren’t always attractive. As I said: sickness and illness.

Doomsday Book, Connie Willis, Bantam Books 1992

Ink and Bone

“Hold still and stop fighting me,” his father said, and slapped him hard enough to leave a mark.

Maybe I’m just a little bit too demanding. There’s little wrong with this story, it ticks plenty of boxes and it’s a fun, light read. It just didn’t sweep me off my feet, being a tad too traditional in tropes and plots. The world-building, though. Libraries!

This is a world in which books and librarians are viewed quite differently from ours. It’s Big Brother through books, originals should only be owned by the Great Library and everyone’s got a journal which is basically your testament (to be added to the same library after your passing). In this world, it’s an honour to be part of the Great Library, so guess where the unlikely (“”) hero shows up.

He’s part of a group of aspirant librarians, but during his time in Alexandria he discovers that not everything is as rosy as it should be. Conspiracies and plots and maybe the good guys are really the bad guys and vice versa, adventure!

With a few twitches, all that could have been less fantasy-by-numbers, but of course there’s a sequel: maybe everything leading up to that will flourish in the second book. If you’re fine with fine, gritty world-building and another male protagonist, this story will do you very well.

Ink and Bone: the Great Library, Rachel Caine, Penguin Group 2015

Coco

109 min.

Is de kerstvakantie compleet zonder een animatiefilm? Voor hen die dat ook voelen: Coco nu op Netflix te vinden.

coco_2017The Book of Life deed het al een paar jaar geleden: Dia de Muertos gebruiken. Deze keer komt Miguel in het land der doden terecht omdat hij zijn familie probeert te ontsnappen (zij haten muziek, hij wilt alleen maar muziek maken), en ontdekt daar dingen over zichzelf en zijn familie. Zoals dat gaat.

Het ziet er allemaal weer heel mooi uit (zeker aan de dode kant), en enkele keren lijkt het zelfs meer dan het standaard plastic randje dat elke grote animatiestudio zo graag schijnt te gebruiken. Waarom heb ik alleen weer het gevoel dat Disney waar voor je geld wilt leveren, en de film weer net iets te lang is? Op deze manier wordt het tempo uit het verhaal gehaald, waardoor het meer een gevalletje ‘Oh wat mooi’ wordt in plaats van ‘Oh wat emotioneel/spannend/gaaf’.

Aan de andere kant; ruimte voor een plaspauze – zeker als je het met jongere kinderen en/of veel drankjes kijkt – is nooit weg.

Coco, Disney 2017

 

Patricia

Ik trok de deur van het huis dicht.

Meestal heb ik het gevoel dat verhalen te lang zijn, maar deze had net wel iets langer kunnen zijn. Niet zo zeer omdat het zo aangrijpend of betoverend was, maar vooral door het gevoel dat de auteur er een beetje klaar mee was en het hier maar bij liet.

Patricia gaat over Astrid, die op een dag van huis weg loopt en vervolgens niet meer terug durft. Deel twee gaat over net iemand anders, maar meer vertellen is hier vooral verklappen. Astrid ontsnapt naar de armere kant van de stad, en de ontwikkeling van haar leven en haar omgeving speelt zich dan vooral ook in haar gedachten af. Vragen worden weinig beantwoord, er is alleen Astrid’s ongemak over haar beslissingen (zowel van voor als na haar weglopen).

Met Vlaamse invloeden, wordt het verhaal net iets zachter en tegelijkertijd exotischer dan een Nederlands acteur had kunnen bieden. Je kunt bedenken dat de arme, met migrant-gevulde kant, wel als heel feeĆ«riek wordt afgebeeld, maar als je verder leest, kun je ook wel begrijpen dat dit Astrid is, en misschien niet eens helemaal Astrid(‘s gedachten).

Het is allemaal moeilijk uit te leggen, maar ik zou de novelle toch aanraden voor dat licht koortselijke, onzekere dat Peter Terrin volhoudt tot bijna-het-einde.

Patricia, Peter Terrin, De Bezige Bij 2018

The Nutcracker and the Four Realms

100 min.

Ik vond dit een fijnere film dan ik eerder had verwacht. Misschien was het omdat Disney eindelijk iets minder heeft geleund op CGI-gebruik en iets meer op de acteurs. De 3D-optie in de bioscoop is dan zeker ook niet nodig.

nutcracker-posterHet gebruikte verhaal is van het sprookje, van het ballet, en ook hier verrast Disney een beetje door het niet zo op te kuisen dat er nooit een moment van spanning in zit. Ik zou te ver gaan met dit een acteursfilm te noemen, maar iedereen lijkt wel z’n best te doen/op z’n minst er lol in te hebben (in tegenstelling tot ander recent uitgebrachte films). Ook fijn daarin is het evenwicht tussen man en vrouw netjes verdeeld is, en het merendeel van de mannen eigenlijk een stelletje lapzwansen is.

Natuurlijk, het zou allemaal wat korter en kordater kunnen, en zullen de meeste mensen de twist van verre al zien aankomen, maar het is allemaal wel warm en charmant. Grootste vraag is eigenlijk waarom dit niet dichterbij kerstmis is uitgebracht is.

The Nutcracker and the Four Realms, Disney 2018