112 min.

Uneducated poor person meets over-educated rich person and the meeting and following friendship changes both of their lives. It isn’t a very original premise.

Intouchables makes it into a very entertaining, heartfelt, bitter-sweet, social film.

Quad Productions

It’s a joy to watch Omar Sy and his interaction with François Cluzet. The knowledge that the film is based on true life doesn’t make it sappier or drag with scenes that rub ‘This Really Happened’ in your face. There isn’t a scene that feels like it’s in the wrong place or unnecessary and less than five minutes in you can feel this is a very special relationship (while laughing over some inappropriate jokes).

The man that did a little introduction before the film ‘warned’ that everyone would leave with a big smile on their face, and it was true. The little questions that you leave with (for example: why was film-Driss a black man while the real-Driss looked Arabic?) don’t leave spots on the shine of the film. This film deserves the compliments it received.

Intouchables, Quad Productions 2011

Hollywood Girls Club

Celeste Solange needed shoes.

Chick-lit. De titels van de hoofdstukken zijn de schoenen die de hoofdpersonen dragen, elke relatie gaat mis voor er een veel betere aan de horizon verschijnt en elk kledingstuk en uiterlijk wordt omschreven.
Daarentegen is er ook een uitgebreide blik achter de schermen van Hollywood en de wereld van het filmmaken en (ook wel eens lekker) blijven de bad guys de bad guys. Alleen de vrouwelijke helden (de hoofdpersonen) verdienen een happy ending.

De vier hoofdpersonen zijn een actrice, producer, (acteurs-)agent en script-schrijver. Ze zijn zo’n beetje de enige echte vriendinnen van Hollywood want Hollywood eet je rauw en verpulvert daarna je botten, die boodschap geeft Maggie Marr heel duidelijk door. Omdat haar man het met een nieuw sterretje doet, wil de actrice vreselijke wraak. De producer heeft last van een afschuwelijke baas en doet dus graag mee aan de wraak. De rest gaat er in mee want ze zijn vriendinnen. Allemaal hartstikke logisch. Elk hoofdpersoon heeft haar eigen hoofdstuk en zo krijgen de karakters iets meer dan één dimensie.

Het ‘name-dropping’ van allerlei merken was dan ook het enige dat mij echt irriteerde, verder was Hollywood Girls Club een entertainende snack waar je in een paar uur doorheen bent.

Hollywood Girls Club, Maggie Marr, Arrow Books 2007

The Great Gatsby

In my younger and more vulnerable years my father gave me some advice that I’ve been turning over in my mind ever since.

There were two reasons why I read The Great Gatsby. I like to read a Classic from time to time (to see what the fuss is about) and I really liked the trailer of the film Baz Luhrmann is making, based on the story. And -maybe subconsciously for a third reason-  it is quite a thin book, so even if it would be utterly shit, it wouldn’t be a big waste of time.

It wasn’t utterly shit. Author F. Scott Fitzgerald creates an attractive, vibrant world without drowning the reader in detail and pointers. I managed to not have been ‘spoiled’ about the story and therefore could enjoy it without already knowing how it would end. To let other people enjoy the story without any knowledge about it as well, I’ll just say that -in the beginning and for me- it’s a love story. A love story with life and the world intervening.

As it is a little story, there is not much more to say. Even though the story is written over eighty years ago, the age doesn’t show in language. The characters are sketched with just a few lines and words, but aren’t card board characters. I would recommend it, not only so you know what The Great Gatsby (and its fuss) is about, but for the small, bitter sweet experience you get from hanging out in those 156 pages.

The Great Gatsby, F. Scot Fitzgerald, 1926

Whatever Makes You Happy

‘What’s happened?’

Whatever Makes You Happy made me very curious about the author, because he spouts a lot of ideas that felt a bit outdated, not female-friendly nor male-friendly. And all that in a book that got a place in my library’s Humor category!

The novel tells the stories off Matt, Daniel and Paul and their mothers. The three men are thirty-somethings and their mothers are Very Disappointed with the lives of their sons. And because they are their mothers, their creators and eternal supporters, they decide to live in their son’s houses for a week to fix things. Because by now they should be married and have created offspring because the mothers need to be grandmothers, it’s what they’re here for.
Surprisingly, none of the men tell their mothers to sod off, but allow them to intervene. Of course some life lessons pass, but the bombardment of clichés override every situation. The date-savvy guy thinks that when a woman says no, she just wants to have the man put more effort into it. The grandchildren-crazy mother effectively stalks a couple because she just can’t help herself, she was born for being a grandmother. And the child being a girl, she can only buy pink stuff.

It goes on like that, making Whatever Makes You Happy more a risen-eyebrow-worthy essay of examples in old-fashioned and guy/girl-mag thinking than a laugh about mother-son relationships. And that’s a bit of a shame, because the author created several nice characters. They deserved more.

Whatever Makes You Happy, William Sutcliffe, Bloomsbury 2008


It’s been an hour since he told her about Jesus, and she had now sobbed herself to exhaustion.

Dystopische verhalen deprimeren mij. Een goede auteur zorgt ervoor dat de lezer het gelooft, de (altijd) gruwelijke realiteit die wordt geschapen. Mensen zullen – hoedanook- ooit eens in een (morale) afgrond belanden. Zoals andere mensen van horror genieten, lees ik als ramptoerist over post-apocalyptische werelden.

In Genus zijn er Improved -mensen waarvan hun ouders geld hadden om ze voor hun geboorte perfect te maken en Unimproved- mensen die op de ‘ouderwetse’ manier, buiten de reageerbuisjes, gemaakt zijn. In London betekent dat er een scheiding is tussen deze mensen. De ene soort in luxe, de ander in een gebied dat steeds meer in een ghetto verandert. Genus volgt het verhaal van een paar Unimproveds die allemaal een connectie hebben met de moorden die schijnbaar alleen op hen worden uitgevoerd.

Het verhaal wordt met een vlot tempo verteld en het is van elk karakter snel duidelijk wat hij of zij bijdraagt. De beelden zijn schrijnend en zonder censuur en laten dat ongemakkelijke gevoel achter waar ik schijnbaar als ramptoerist voor leef. Er zijn geen overbodige scènes en de spanning is netjes verdeeld. Het is geen boek waar ik vreselijk enthousiast over word, maar wel aan zou raden voor mensen die van het genre houden. Het klopt namelijk gewoon allemaal, al blijven er wat onbeantwoorde vragen achter. Daar mag de lezer zelf verder over nadenken, als kleine waarschuwing voor wat mensen allemaal kunnen doen en toelaten.

Genus, Jonathan Trigell, Corsair 2011


The goblin experience of the world is the cult or perhaps religion of Unggue.

Finally, finally, the library had a Discworld novel for me that I hadn’t had read yet. Without even bothering to read the flap text (surely I would like the plot), I took it with me. And was disappointed (am I too often disappointed in the books I lend?).

Snuff is about Commander Vimes and therefore the Ankh -Morpork Guard. The Commander and his family go on a holiday in the country side, leaving the exciting (and loud) city behind. Luckily his police man senses start tingling pretty soon.
Except after ‘pretty soon’, it takes about 150 pages to get the action started. And while the Discworld series usually makes me laugh out loud on every other page, it didn’t happen this time. Only ‘sometimes’ instead of ‘often’ I smiled a small smile. I was flabbergasted. Is Pratchett trying to tune it down? Write in a more ‘adult’ way? I was bored for several pages and -when things finally got moving- wasn’t that interested any more. Where were the play on words, absurdness, originality? I’m not interested in how torn Commander Vimes was over acting like a Duke or acting like a copper and the second story line is thrust in at the most confusing times.

A die-hard Pratchett fan told me that she wasn’t sure about wanting to read Snuff, having heard very mixed reviews about it. I wish I had followed her example.

Snuff, Terry Pratchett, Doubleday 2011

Sixteen Shades of Crazy

They looked like any other group of twenty- and thirty-somethings, living the salad days of their lives, organs plump and red and juicy like the insides of ripe tomatoes, minds crisp like iceberg lettuce, sex powerful and biting like onion.

De subtitel van dit boek ‘Went out, got pissed, same shit, different day’ dekt de lading heel goed. Hoofdpersonen zijn Rhiannon, Siân en Ellie, drie vrouwen die in meerdere en mindere mate white trash zijn en vast zitten in een gehucht in Wales. Rhiannon is wanhopig om jong te blijven, Siân wil het perfecte gezin en Ellie heeft een American Dream. De band van hun partners (The Boobs) en hun drugsgebruik houdt hen bij elkaar.
Tot Don Juan drugsdealer Johnny in het dorp komt wonen en alle drie hysterisch, gek en jaloers worden.

De hoeveelheid van white trash situaties is grappig en sneu tegelijkertijd, want dit is nu eenmaal de realiteit voor sommige mensen. Er is een reden dat deze figuren -karikaturen bijna- zo zijn geworden en die zijn stuk voor stuk zielig.
Toch wordt Sixteen Shades of Crazy nergens een klaagzang,Trezisehoudt haar afstand. De lezer mag zelf concluderen of het een happy ending is, of de hoofdrolspelers krijgen wat ze verdienen of ..hij/zij er gewoon geen mening over heeft en lekker ook toeschouwer blijft.

Sixteen Shades of Crazy, Rachel Trezise, Blue Door 2010

Another Man’s Life

When I eventually walk out on my wife, when I leave her to her own devices, stepping boldly into a thrilling new life of excessive booze, ample air hostesses, time-laden days, sleep-filled nights and dazzling tell-the-whole-world-about-it-freedom, there is no flourish.

Another Man’s Life had ik -als het geschreven was door een vrouw en de hoofdrollen voor vrouwen waren- chicklit genoemd. Wat is de mannenversie er van, men-lit? Dick-lit? In ieder geval, daar zou dit gedeeltelijk onder kunnen vallen.
AML heeft namelijk teveel diepgang voor de meeste chicklit. Natuurlijk, de plot is niet heel logisch met een tweeling die besluit twee weken van leven te ruilen zonder iemand er over te vertellen. De ene is een vrijgezel met een eigen bedrijf terwijl de ander getrouwd is en huisvader. Maar ondanks bijna (sociaal-)dodelijke gebeurtenissen en misverstanden, is er meer ruimte voor het uitdiepen van de karakters en voor- en nadelen van beide levensstijlen, dan eindeloze details over kleding en lijf.

Na de Wijze Levensles komt het dan ook allemaal weer goed, al onderstreept het einde nadrukkelijk dat dit mensen zijn en er dus nooit een compleet ‘eind goed, al goed’ is. Daar zijn het mensen voor, in plaats van karikaturen.

AML was een fris briesje na het epos van mijn vorige boek en 1Q84 dat op me ligt te wachten.

Another Man’s Life, Greg Williams, Orion Books 2007

The good Thief

The man arrived after morning prayers.

Dit is een boek met een verhaal dat je vergeten bent zodra je het hebt dichtgeslagen. Niet omdat het saai, taai of slecht geschreven is, maar omdat het niks heeft dat blijft hangen.

Ren is een wees met maar één hand. Daardoor weet hij vrij zeker dat hij nooit uitgekozen zal worden door iemand en het klooster kan verlaten, tot hij wel zal moeten om in dienst te gaan. Als hij wel wordt uitgekozen, door een man die zegt zijn broer te zijn, beginnen de avonturen.

Ik koos dit boek omdat het in negentiende-eeuws Amerika afspeelde en omdat het werd omschreven als wild en vreemd. Alle drie de elementen kon ik amper in het boek terug vinden. The Good Thief is eigenlijk een avonturenboek door de ogen van een 11-jarige jongen en had zich overal kunnen afspelen. Zelfs de andere karakters (de broer, een dronkenlap en een (ex-)moordenaar zorgen niet voor pittige anekdotes of op-het-puntje-van-je-stoel momenten. Het is allemaal ..oké.

Daarom kan ik het boek noch aan- noch afraden. Niet zoveel tijd voor lezen? Sla deze over. Zin in een hap-slik-weg boek met kleurrijke details? Ga ervoor.

The Good Thief, Hannah Tinti, Headline Review 2008

You Don’t Have To Say You Love Me

Neve could feel her knickers and tights make a bid for freedom as soon as she sat down.

Sarra Manning’s You Don’t Have To Say You Love Me is proof that there is not only such thing as nice, genuine, hilarious chick lit, but  she manages to write about a (formerly) obese woman without every mistake in the This Is Why I’m Fat book.
Yes, I pretty much loved this book.

Of course it is still chick lit and therefore there are scenes which will make the reader wonder (out loud) why Neve just doesn’t do or say something and it’s is very very clear from the start who she’ll end up with. But more importantly, Neve is a believable character who takes the easy way out with waiting for her extra large dreams to happen instead of working for her very nice (but too close for comfort) reality. She grows throughout the story and it is easy for the reader to vouch for her. The other characters aren’t one-dimensional puppets but have their own lives. And! the sex is written like normal people experience it, instead of male-gazey with weird synonyms for body parts.

So even though I told people less than two weeks ago that I wouldn’t touch chick lit with a ten feet pole again, I’m so glad I doubled back on it. This was a book you want to keep reading but yet never want to have it end. I’m waxing lyrically about chick lit, this is new. Please read this of Manning’s Unsticky and come join me in this unfamiliar place.

You Don’t Have To Say You Love me, Sarra Manning, Corgi Books 2011