Genus

It’s been an hour since he told her about Jesus, and she had now sobbed herself to exhaustion.

Dystopische verhalen deprimeren mij. Een goede auteur zorgt ervoor dat de lezer het gelooft, de (altijd) gruwelijke realiteit die wordt geschapen. Mensen zullen – hoedanook- ooit eens in een (morale) afgrond belanden. Zoals andere mensen van horror genieten, lees ik als ramptoerist over post-apocalyptische werelden.

In Genus zijn er Improved -mensen waarvan hun ouders geld hadden om ze voor hun geboorte perfect te maken en Unimproved- mensen die op de ‘ouderwetse’ manier, buiten de reageerbuisjes, gemaakt zijn. In London betekent dat er een scheiding is tussen deze mensen. De ene soort in luxe, de ander in een gebied dat steeds meer in een ghetto verandert. Genus volgt het verhaal van een paar Unimproveds die allemaal een connectie hebben met de moorden die schijnbaar alleen op hen worden uitgevoerd.

Het verhaal wordt met een vlot tempo verteld en het is van elk karakter snel duidelijk wat hij of zij bijdraagt. De beelden zijn schrijnend en zonder censuur en laten dat ongemakkelijke gevoel achter waar ik schijnbaar als ramptoerist voor leef. Er zijn geen overbodige scènes en de spanning is netjes verdeeld. Het is geen boek waar ik vreselijk enthousiast over word, maar wel aan zou raden voor mensen die van het genre houden. Het klopt namelijk gewoon allemaal, al blijven er wat onbeantwoorde vragen achter. Daar mag de lezer zelf verder over nadenken, als kleine waarschuwing voor wat mensen allemaal kunnen doen en toelaten.

Genus, Jonathan Trigell, Corsair 2011

Snuff

The goblin experience of the world is the cult or perhaps religion of Unggue.

Finally, finally, the library had a Discworld novel for me that I hadn’t had read yet. Without even bothering to read the flap text (surely I would like the plot), I took it with me. And was disappointed (am I too often disappointed in the books I lend?).

Snuff is about Commander Vimes and therefore the Ankh -Morpork Guard. The Commander and his family go on a holiday in the country side, leaving the exciting (and loud) city behind. Luckily his police man senses start tingling pretty soon.
Except after ‘pretty soon’, it takes about 150 pages to get the action started. And while the Discworld series usually makes me laugh out loud on every other page, it didn’t happen this time. Only ‘sometimes’ instead of ‘often’ I smiled a small smile. I was flabbergasted. Is Pratchett trying to tune it down? Write in a more ‘adult’ way? I was bored for several pages and -when things finally got moving- wasn’t that interested any more. Where were the play on words, absurdness, originality? I’m not interested in how torn Commander Vimes was over acting like a Duke or acting like a copper and the second story line is thrust in at the most confusing times.

A die-hard Pratchett fan told me that she wasn’t sure about wanting to read Snuff, having heard very mixed reviews about it. I wish I had followed her example.

Snuff, Terry Pratchett, Doubleday 2011

Sixteen Shades of Crazy

They looked like any other group of twenty- and thirty-somethings, living the salad days of their lives, organs plump and red and juicy like the insides of ripe tomatoes, minds crisp like iceberg lettuce, sex powerful and biting like onion.

De subtitel van dit boek ‘Went out, got pissed, same shit, different day’ dekt de lading heel goed. Hoofdpersonen zijn Rhiannon, Siân en Ellie, drie vrouwen die in meerdere en mindere mate white trash zijn en vast zitten in een gehucht in Wales. Rhiannon is wanhopig om jong te blijven, Siân wil het perfecte gezin en Ellie heeft een American Dream. De band van hun partners (The Boobs) en hun drugsgebruik houdt hen bij elkaar.
Tot Don Juan drugsdealer Johnny in het dorp komt wonen en alle drie hysterisch, gek en jaloers worden.

De hoeveelheid van white trash situaties is grappig en sneu tegelijkertijd, want dit is nu eenmaal de realiteit voor sommige mensen. Er is een reden dat deze figuren -karikaturen bijna- zo zijn geworden en die zijn stuk voor stuk zielig.
Toch wordt Sixteen Shades of Crazy nergens een klaagzang,Trezisehoudt haar afstand. De lezer mag zelf concluderen of het een happy ending is, of de hoofdrolspelers krijgen wat ze verdienen of ..hij/zij er gewoon geen mening over heeft en lekker ook toeschouwer blijft.

Sixteen Shades of Crazy, Rachel Trezise, Blue Door 2010

Another Man’s Life

When I eventually walk out on my wife, when I leave her to her own devices, stepping boldly into a thrilling new life of excessive booze, ample air hostesses, time-laden days, sleep-filled nights and dazzling tell-the-whole-world-about-it-freedom, there is no flourish.

Another Man’s Life had ik -als het geschreven was door een vrouw en de hoofdrollen voor vrouwen waren- chicklit genoemd. Wat is de mannenversie er van, men-lit? Dick-lit? In ieder geval, daar zou dit gedeeltelijk onder kunnen vallen.
AML heeft namelijk teveel diepgang voor de meeste chicklit. Natuurlijk, de plot is niet heel logisch met een tweeling die besluit twee weken van leven te ruilen zonder iemand er over te vertellen. De ene is een vrijgezel met een eigen bedrijf terwijl de ander getrouwd is en huisvader. Maar ondanks bijna (sociaal-)dodelijke gebeurtenissen en misverstanden, is er meer ruimte voor het uitdiepen van de karakters en voor- en nadelen van beide levensstijlen, dan eindeloze details over kleding en lijf.

Na de Wijze Levensles komt het dan ook allemaal weer goed, al onderstreept het einde nadrukkelijk dat dit mensen zijn en er dus nooit een compleet ‘eind goed, al goed’ is. Daar zijn het mensen voor, in plaats van karikaturen.

AML was een fris briesje na het epos van mijn vorige boek en 1Q84 dat op me ligt te wachten.

Another Man’s Life, Greg Williams, Orion Books 2007

The good Thief

The man arrived after morning prayers.

Dit is een boek met een verhaal dat je vergeten bent zodra je het hebt dichtgeslagen. Niet omdat het saai, taai of slecht geschreven is, maar omdat het niks heeft dat blijft hangen.

Ren is een wees met maar één hand. Daardoor weet hij vrij zeker dat hij nooit uitgekozen zal worden door iemand en het klooster kan verlaten, tot hij wel zal moeten om in dienst te gaan. Als hij wel wordt uitgekozen, door een man die zegt zijn broer te zijn, beginnen de avonturen.

Ik koos dit boek omdat het in negentiende-eeuws Amerika afspeelde en omdat het werd omschreven als wild en vreemd. Alle drie de elementen kon ik amper in het boek terug vinden. The Good Thief is eigenlijk een avonturenboek door de ogen van een 11-jarige jongen en had zich overal kunnen afspelen. Zelfs de andere karakters (de broer, een dronkenlap en een (ex-)moordenaar zorgen niet voor pittige anekdotes of op-het-puntje-van-je-stoel momenten. Het is allemaal ..oké.

Daarom kan ik het boek noch aan- noch afraden. Niet zoveel tijd voor lezen? Sla deze over. Zin in een hap-slik-weg boek met kleurrijke details? Ga ervoor.

The Good Thief, Hannah Tinti, Headline Review 2008

You Don’t Have To Say You Love Me

Neve could feel her knickers and tights make a bid for freedom as soon as she sat down.

Sarra Manning’s You Don’t Have To Say You Love Me is proof that there is not only such thing as nice, genuine, hilarious chick lit, but  she manages to write about a (formerly) obese woman without every mistake in the This Is Why I’m Fat book.
Yes, I pretty much loved this book.

Of course it is still chick lit and therefore there are scenes which will make the reader wonder (out loud) why Neve just doesn’t do or say something and it’s is very very clear from the start who she’ll end up with. But more importantly, Neve is a believable character who takes the easy way out with waiting for her extra large dreams to happen instead of working for her very nice (but too close for comfort) reality. She grows throughout the story and it is easy for the reader to vouch for her. The other characters aren’t one-dimensional puppets but have their own lives. And! the sex is written like normal people experience it, instead of male-gazey with weird synonyms for body parts.

So even though I told people less than two weeks ago that I wouldn’t touch chick lit with a ten feet pole again, I’m so glad I doubled back on it. This was a book you want to keep reading but yet never want to have it end. I’m waxing lyrically about chick lit, this is new. Please read this of Manning’s Unsticky and come join me in this unfamiliar place.

You Don’t Have To Say You Love me, Sarra Manning, Corgi Books 2011

Boxer Beetle

In idle moments I sometimes like to close my eyes and imagine Joseph Goebbels’ forty-third birthday party.

This book confused me. Luckily it had a lot to say about itself:

This is a novel for people with breeding.
Only people with the right genes and the wrong impulses will find its marriage of bold ideas and deplorable characters irresistible.
It’s a novel that engages the mind while satisfying those that crave the thrill of a chase. There are riots and sex. There is love and murder. There is Darwinism and Fascism, nightclubs, invented languages and the dangerous bravado of youth. And there are lots of beetles.
It is clever. It is distinctive. It is entertaining. We hope you are too.

Ned Beauman didn’t worry himself with using a clear layout that makes it easier for the reader to understand who’s point of view she’s following this time. And from time to time it is very weird and the reader might has to get used to the fact that she’s following fascists and that (if he/she isn’t one) opinions will clash. But on the other hand -yes it was entertaining and weird and bold and interesting. Read it if you want to read about a whole different world view, a way of life that existed not that long ago and/or Hitler beetles. Seriously.

Boxer Beetle, Ned Beauman, Sceptre 2010