Ben is Back

103 min.

For a Hollywood film they are surprisingly realistic about addition. Ben is back for the holidays, but not every family member is supportive of this development.

Probably the nicest is that the few Life Lessons aren’t supported by a swelling soundtrack and slow-motion close ups: they just slip past.

That makes this film frustrating, nerve-wrecking and probably more genuine than many other stories about an addicted family member asking for an umpteenth chance and having to deal with being mistrusted.

Lightyear

105 min.

That after less than thirty minutes gone I felt like this film was rounding things up probably was a sign that I wasn’t going to particularly enjoy this film.

This film was much too long. I don’t know if the length is for the adults watching, but with it starting uptempo only to crash into a subplot to introduce the villain.. no child will manage to continue. Source: me in the theater surrounded by children running in all directions after forty minutes.

You don’t notice how long a film is if it’s good, but Lightyear is dull. The Life Lessons are laid on thick, the laughs are few. Who is this for, and what is it about?

Even though I didn’t pay for the ticket, it still feels like a waste of money.

Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Hytti nro 6

108 min.

Absurd, lief doch vervreemdend? Of herhaal ik dan mijzelf?

Het komt nooit voor (zeg ik zo uit mijn hoofd) dat ik me ongemakkelijk voel (vanaf het begin) door het kijken van een bepaalde film. Hytti nro 6 (dat is Fins) kreeg het voor elkaar: een Fins/Russische film in tijden van de oorlog in Oekraïne.

In compartement nummer zes (zoals de titel te vertalen is) zitten twee zeer verschillende mensen voor verschillende redenen. Ze hebben dezelfde bestemming en moeten hier meerdere dagen voor zitten. Zij is Finse student, bereisd en met allerlei meningen; hij is een Russische arbeider die nu al weet dat dit de rest van zijn leven is.

Als dit een Amerikaanse film was geweest, was het natuurlijk een romantische film geworden, misschien zelfs een romcom. Gelukkig hebben Europese films meestal meer ideeën over hoe vreemdelingen een connectie kunnen opbouwen. Zowel Laura als Ljoha hebben hun kop in het zand voor verschillende redenen, en trein en omgeving trekken ze daar langzaam uit. Op soms enigszins absurde manieren, ja.

Nine Days

124 min.

Heartbreaking and heartwarming. Someone somewhere gets to decide who gets a life on earth. Something that could have turned very philosophical (“are they souls?”, “where are we before we’re born?”, “who deserves life?”) is kept very approachable — probably because of the two main characters.

Will and Kyo are very different from each other. Kyo thinks that is because Will used to be alive once, while he never lived. Will doesn’t share his thoughts on the subject, as he is wont to do with almost every subject.

He judges, though. Judges and tests to see who’s the right fit (“good enough” is another discussion). Again, I’m aware that none of this sounds very enticing, but this is actors showing their skill through emotions, text and body language. And do so without things becoming “floaty”.

Of course there’s something between Will’s very tough exterior, and it’s a cheeky-to-annoying young woman to get to it, but that’s about the only cliché this film offers.

La grande belezza

142 min.

Ja, het is allemaal mooi, inclusief het feit dat deze film om heel weinig draait en daar toch iets van kan bakken.

Hoofdpersoon is een oudere, Italiaanse man die van zijn stad geniet: Rome. Natuurlijk, er zijn wel wat andere dingetjes des levens maar het gaat om de man en het gaat om zijn stad.

Die ziet er wel heel goed uit voor eentje met een imago van absolute vuilnisbak. Het schijnt en glittert en heeft meer kleur dan het menselijk oog kan verwerken en dat is vast op het conto van Paolo Sorrentino te schrijven. Lang leve vriendschappen, maar de echte liefde is voor de stad.

Mooi, leeg, toch wel op een vreemde manier aantrekkelijk. De film, bedoel ik.

Tick… Tick.. BOOM!

115 min.

To start things off, I didn’t expect there to be so many songs. I did know this was based on a theater-piece (right?), but not musical theater. Nor that the main character was based on someone who really exists. Yeah, this is what you get when you just follow the hype.

Add the run time of almost two hours on top of this and I was ready to be let down again (earlier I didn’t particularly care about Hand of God and Goodfellas was too long as well).

Yes, it took me a bit to get used to the amount of sudden singing. And Jon’s (the protagonist) anxiety is quite anxiety-inducing as well, and I’m not even 29-I-have-to-make-it-big-before-30 anymore. Still, Andrew Garfield sells it all and sells it well. He’s almost manic, can’t stop even though he knows he should if he wants to keep relationships healthy, friendships alive and the lights on.

This reminded me of Rocketman from time to time: also someone suffering because of talent and anxiety. Tick.. Tick swings less, but definitely touches you as well.

The Death of Stalin

107 min.

Een film die alleen in het achterhoofd zit á la ‘Als ik ‘t ooit eens tegenkom’ kan ook stukken minder tegenvallen. Voorlopig vind ik dat Movies & Series van Ziggo wel handig.

The Death of Stalin is potsierlijke onzin die al begint bij de cast. Amerikaanse en Britse acteurs die gewoon hun eigen accent behouden terwijl ze Russen spelen, bijvoorbeeld. De Russen die Stalin om zich heen verzamelde (zolang ze nut hadden), maar hier zijn ze compleet stompzinnig en incompetent. Gelukkig hoeft Stalin er niet lang getuige van te zijn.

Daarna volgen demonstraties van stupiditeit aan de hand van situaties uit de geschiedenis. Het is allemaal gênant en slapstick maar hee: wel gebaseerd op de realiteit.

Is dit een wereldverbeterende film die iedereen moet ervaren om completie te ervaren? Neuh. Heb ik mij vermaakt? Ja zeker.

Fyra ar till

87 min.

Ik zeg het maar alvast: deze film heeft nogal outdated en genante ideeën over homoseksualiteit en biseksualiteit. Ook geuit door homo’s.

En toch raad ik deze film niet af, en dat zegt iets over het aanbod van queer romances.

De relatie tussen de twee mannen is aandoenlijk, humoristisch, realistisch. Laat deze variatie op Romeo & Julia je op weg naar het happy end iets leren over Zweedese politiek. Vergelijk 2010 met nu en zwijmel mee met deze sukkels.

Oftewel; roeien, riemen, etc. Als je homoseksuele romantiek wilt die eens niet in dood of ziekte eindigt, doet Fyra ar till (Four More Years) het zo slecht nog niet.

Sorry We Missed You

100 min.

Dat noem ik nog eens horror. De regisseur van deze film staat wel bekend om zijn “activistische” verhalen (je zou het ook gewoon realistisch kunnen noemen), maar met deze is het wel allemaal heel naar. Lichtpuntjes few and far between.

Terwijl je aan het begin nog wel even denkt dat deze man problemen maakt die er niet zijn. Ga nu maar eerst onder een baas werken, er zijn wel meerdere mensen die niet genieten van hun baan. En dan blijken er ook nog een grote hoeveelheid schulden te zijn? Oof.

Maar de protagonist loopt in de val van onderaannemer en is zijn leven vervolgens kwijt aan altijd meer pakketten bezorgen. Als daar het horror-kwartje niet bij valt, heb je oogkleppen op of vergeet je dat bezorgers ook gewoon mensen zijn.

En zo is het bijna honderd minuten lijden omdat als je eenmaal in een gat zit, je er niet meer zelf uit kunt klimmen.