Black Panther

135 min.

I’ve had Jidenna’s Long Live the Chief stuck in my head ever since leaving the theater for the Black Panther showing, and I think that could give you a bit of a clue about the film and how it leaves you. Assuming you don’t hate superhero movies, and aren’t racist or sexist. P.S.: the song isn’t in the film, the soundtrack is cool and fitting (either way).

Black Panther film posterThe character of Black Panther has been shortly introduced in previous Avengers/Marvel movies, but finally he and his country get their own movie. Which of course comes with a moderately interesting villain, love interest, family issues and hardships he has to work through.

But, and here where it turns out not to be a black Captain America; the director doesn’t take one step back on the blackness and African-ness of it all. It’s in the music, it’s in the accents, it’s in the attitude; for once there’s a story in which an African people are by far the superior ones. With special mention to all the women that are allowed in the spotlight, showing all the things they can do without needing (the leadership of) men.

So even though it’s still a Marvel movie in many more colours, it’s cooler and feels less plastic. And the soundtrack, that soundtrack.

Black Panther, Marvel 2018

IFFR 2018

Het Internationale Film Festival Rotterdam is net zoiets als Museumnacht: je denkt er aan wanneer het al voorbij is. Maar deze keer zag ik de filmkrant bij Pho Rotterdam liggen, en deze keer was ik zo ruim op tijd dat ik zes films kon inplannen!

Met wisselend succes; hierbij de films.

Respeto is een Filipijnse film waardoor nog maar eens duidelijk wordt wat voor gruwel Duterte en zijn ideeën zijn. De film gaat over hiphop, maar muziek is een te iel schild tegenover het eindeloze geweld dat op elk onderdeel van de samenleving als normaal wordt beschouwd. Niet vrolijkmakend, wel indrukwekkend.

Zama brengt je naar koloniaal Zuid-Amerika, om je daar vervolgens achter te laten met een plot dat steeds dunner wordt tot er niets meer te snappen valt. Het ziet er wel mooi uit, maarre …huh?

The Bold, the Corrupt and the Beautiful was tot nu toe een hoogtepunt, zonder al te deprimerend te zijn. In een film dat makkelijk een Taiwanees Goodfellas (of ander criminele familieverhaal) had kunnen zijn, zitten er frisse kantjes door het merendeel van de hoofdrolspelers vrouwen te maken, de omgeving, en het gebrek aan geweld. Veel mooie mensen ook.

Sweet Country was de eerste western die maar een klein beetje een western was, en ik koos ‘m door de Aboriginals die er in mee spelen. Het is een lange film, wel een heel mooie film (Australian outback) maarre …wederom weinig geluk.

Afsluiter van mijn week was The Reports on Sarah and Saleem (een prijswinnaar), in het hele coole De Doelen (kom je daar ook eens). Serieus, dat Israeli en Palestijnen van vreemdgaan een warzone kunnen maken. Indrukwekkend lachwekkend, bijna.

 

Bad Moms

104 min.

De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan. De film begint zo irritant dat je begint te twijfelen of de titel niet een soort “ironisch” grapje is en de trailer zo geknipt en gesneden dat vrouwen ‘m wel wilde zien, maar gelukkig: de moeders worden loeders.

Bad Moms filmposterHoe kan het ook anders, met die idiote druk die de samenleving op ze legt om overal onderdeel van te zijn, op tijd, goed gekleed, met zelfgemaakte baksels. Hop, tijd om de boel zo hard los te laten dat het in gruzelementen valt.

De slechteriken zijn de moeders die wel onder die druk blijven functioneren, maar gelukkig is er een moment van inzicht om iedereen (= moeders) te laten zien dat het allemaal best wel een beetje meer relaxed mag. Met vuilbekkerij, want dat is schijnbaar essentieel voor de ‘vrouwencomedy’.

Bad Moms, STX Entertainment 2016

 

Little Women

115 min.

I don’t know if this one is considered a classic, but I watched it over the holidays and at the very least I’d call it a holiday classic. Not just because parts play out during Christmas, but simply because it’s a comfortable movie á la Beethoven, Home Alone and the likes. Also known as movies from the nineties that weren’t so polished that you could see yourself in its reflection. little women poster

Now that the humbug part is out of the way; Little Women is based on a book, has been turned into a television and film project before, and is again (this year even). It’s about a family mostly made up out of women, and they go through things, in the nineteenth century.

It’s the characters and actresses (and a young Christian Bale) that make all this so very charming. Yes, a lot of it all looks to be in a different shade of brown or green, and sometimes the decisions made aren’t the sharpest, but gosh darn it, aren’t you rooting for everyone’s happiness soon.

Little Women, Columbia Pictures 1994

10 Cloverfield Lane

106 min.

I don’t watch a lot of thrillers, definitely not those involving aliens because I really don’t like aliens (I’m sorry, aliens). This movie – like The Invitation – was sold to me as ‘just scary, not gross’, and because I have the human need to be scared by (outrageous) things, 10_Cloverfield_Lane posterI added this to my Netflix list. I was promised very little aliens as well.

10 Cloverfield Lane uses one of my favourite tropes for horror/thriller/scary stuff: are humans not the worst monsters?

Michelle is in a car crash and wakes up in a bunker. The owner of the bunker says it’s for her own sake, because something bad happened outside, but isn’t particularly sharing about what this badness is. Instead, he seems to care more about her fitting into the image of what life in the bunker should be.

It’s easy to say too much, so I’ll stick with ‘Is he being a scary mean guy for a reason, or just because he is a scary mean guy?’. The movie balances nicely between those options, and after finishing it you may find yourself thinking that the other option would have been better.

10 Cloverfield Lane, Paramount Pictures 2016

De Surprise

91 min.

Ik vind dat Nederlandse romantische comedies heel redelijk zijn. Ik had De Surprise dan ook voor een licht moment bewaard; blijkt het ineens veel meer te zijn dan “oh nee, als ze elkaar maar op tijd op Amsterdam Centraal Station tegenkomen!”.

de surprise filmposter

Blijkt er dus ineens een zwart randje aan te zitten dat op zo’n manier uitgewerkt wordt dat het bijna de spotlights jat. Want een organisatie die euthaniseert op de manier dat de klant het wilt, ook als de klant verrast wilt worden, had makkelijk ééndimensionale nonsense kunnen worden als excuses om de hoofdpersonen bij elkaar te krijgen. Zit er gewoon genoeg achter om door heel de film heen te wortelen!

Ondertussen charmeert Georgina Verbaan iedereen de film af, en zo hield een Nederlandse (en Belgische, en Ierse) film ineens mijn aandacht vast van begin tot eind.

De Surprise staat op Netflix. En een hekel aan Nederlands horen in de film? Er komen meerdere talen langs.

De Surprise, A-Film 2015

Girls Trip

162 min.

Well, never a dull moment. Not that I expected anything else, the trailer was already filled with peeing in public, sexual innuendos (and just plain comments), yelling, laughing and loud messes. You saw it with The Hangover and the dozens of similar girls-trip-postermovies, now it’s the turn of the girls.

As in every buddy-on-the-road movie there’s familiar types for everyone to recognise themselves in. The loud one, the disillusioned one, the boring one, the one (seemingly) complete in control. They haven’t seen each other in years because of some disgruntlement(s), served up whenever the speed needs to be picked up again.

Sometimes it’s a bit too loud and too crass, but the majority of the time it’s the silly fun that’s almost always welcome. Also; try to catch it in the cinema (or a large(r) group), the crowd definitely completes the experience.

Girls Trip, Universal Pictures 2017