What If

98 min.

Also known as The F-Word. Online, anyway. Pretty clear why there was a name change, of course. The movie is based on a play called Toothpaste and Cigars, making this almost an Edge of Tomorrow situation.

what-if-movieIt took me a moment to get used to Daniel Radcliffe not just playing an adult, but also being the love interest. Harry Potter just sticks to someone, I guess. He’s a charming fellow though, even when playing a (bit of a) disgruntled loser. Wallace is a grumpy, single, medical school dropout who meets a great woman but oh no – she’s already got a boyfriend. Chantry tells him so from the start, and from time to time checks in to make sure that this is still all just a friendship. But no, not for Wallace, and what – if anything – should he do about it?

So instead of the super obvious plot line, What If keeps out on you for much longer. And when Wallace and Chantry get a bit dull in their will-they-won’t-they, at least you’ll have Allan and Nichole: Wallace’s best friend and his girlfriend. They’re weird and loud but most of the time more likeable than the main couple.

Situations push the story into a familiar direction, but it’s mostly quirky and light enough that you won’t mind much. It just makes it a romcom like the thousands that are already out there.

What If, Caramel Films 2013

Spiderman Homecoming

133 min.

Ik had niet echt haast om deze te zien, want Marvel biedt toch elke zoveel maanden hetzelfde ‘nieuws’ aan. En dan ook nog een derde nieuwe Spiderman binnen vijftien jaar? Moh. Andermans enthousiasme wat betreft Marvel had me naar Ant-Man geleid, dus dat was ook weinig motiverend.

Spider-Man_Homecoming_posterMaar dan wil je high school comedy en oké Tom Holland (de derde Spiderman) doet het zo leuk en het is zaterdag, dus vooruit. Genoeg excuses.

Gelukkig slaan ze deze keer de spinnenbeet etc over, en mag Peter Parker in zijn eigen wijk bewegen en spelen. Want hoe tof dat superheld-zijn ook is, hij is een tiener. En deze keer is dat echt duidelijk: schoolreisjes, populariteitsstrijd, gala, huiswerk!

Ander pluspunt is de schurk. Geen cartoonish nick name en dubieuze motivatie, maar ‘gewone’ criminaliteit met een alien tintje door de (noodzakelijke) verbinding met eerdere Marvelfilms. En ook daar scoort deze film op, dat die verbinding eens niet door de strot wordt geduwd.

Alles waar ik zin in had dus, en dat voor een Marvelfilm.

Spiderman Homecoming, Marvel 2017

Young Adult

94 min.

Diablo Cody/Charlize Theron sandwich! Waar Tully juist meer dan verwacht was, had ik hier wél ‘Juno voor volwassenen’ verwacht. Maar deze keer was het weer stukken menselijker in plaats van een bingokaart van superscherpe leuke opmerkingen. Sommige schrijvers kunnen dus wel groeien. young-adult-poster

‘Volwassen’ is in is het geval van hoofdpersoon Mavis zeer ruim toe te passen. Ze vond haar middelbare schooltijd haar hoogtepunt en verdient genoeg geld om niet aangepast mee te draaien in de ‘gewone’ samenleving. Door een uitnodiging komt ze weer terecht in het dorp van het jeugd en gedraagt zich daar dan ook naar. Inclusief het claimen van een vriendje, dat tegenwoordig wel een getrouwde vader is.

Mavis is vervelend, maar altijd net op het randje van meelijwekkend. Kan iemand d’r een tik geven, kan iemand haar helpen.

Dus deze keer ook weer geen wahahaha-comedy, maar een wijze les die met veel ongemak je onder de neus gewreven wordt. Hoop nu maar dat dat hoogtepunt nog komt, echt waar.

Young Adult, Paramount Pictures 2011

Tully

96 min.

Diablo Cody is zo’n auteur waarvan men (degene die haar werk kent) erg voor of tegen is. Juno is misschien haar meest bekende film, en je vond de dialogen hartstikke tof leuk grappig of vreselijk irritant. Dat Tully dan ook netjes op de poster zegt ‘Van de schrijver van Juno’ kan een risico zijn, maar ik wilde de film vooral zien voor de vrouwelijke acteurs. En Cody zou volwassenen toch niet net zo lollig en bijdehand als tieners laten praten?
tully-movie-poster
Ook deze keer is er weer het moederschap, maar verder zijn de overeenkomsten klein (mannen zijn redelijk passieve sukkels, dat wel). Moeder Marlo heeft al twee kinderen, en is zwanger van de niet-geplande derde. Na de bevalling geeft haar broer haar een night nanny, zodat ze kan proberen haar leven terug te krijgen. Tully is vreemd, maar oh zo behulpzaam, en lijkt dingen echt beter te maken voor Marlo.

Ik gebruik hier natuurlijk ‘lijkt’ voor een goede reden, maar of het nu wel of niet zo is, Marlo komt weer in de buurt van haarzelf, haar leven en haar familie. Dit alles op een veel lievere manier dan ik had verwacht. En wow, wat is het moederschap stuntelen, met of zonder externe hulp.

Tully is voorlopig nog in de bios te zien.

Tully, Bron Studios 2018

The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

God’s Own Country

104 min.

Ik snap wel waarom het gebeurt, maar vind het vaak toch nogal makkelijk: de ene film de [bijvoeglijk naamwoord] [andere film] noemen. Vooral omdat dit schijnbaar vaker gebeurt bij kleinere projecten, want ik heb nog niet gelezen hoe Justice League een zwakkere X-Men is, bijvoorbeeld. God’s Own Country werd verschillende keren de Engelse Brokeback Mountain genoemd, maar mooi niet dus.

Gods Own CountryTen eerste zijn het tenslotte al geen cowboys, Georghe en Johnny. Johnny is de zoon van een chagrijnige boer in een chagrijnig klein dorp, en hij probeert alles buiten zichzelf te houden met heel veel alcohol. Georghe is een seizoensmedewerker uit Roemenië, en godsie wat is ‘ie goed met zijn handen (en lammetjes).

En dan is er het land, wat zo mooi is vastgelegd dat het soms bijna afleidt van deze twee gasten die éindelijk hun eigen ruimte binnen het leven beginnen te bouwen. Het is allemaal zo lief, pijnlijk en diepe-zucht-opwekkend dat je er na met een licht hoofd achterblijft.

God’s Own Country, Met Film Production 2017

Lore

109 min.

Ik heb deze film vorig jaar mei opgenomen, ik heb ze een week geleden gekeken. Gelukkig vergaat de kwaliteit van een digitale opname niet zo snel.

lore-german-movie-posterLore is zeer Europeaans, ook zonder het onderwerp. Of misschien zeer niet-Amerikaans, Hollywooderig, want de regisseur is een Australische. Alle zintuigen mogen meedoen, niets is plastic afgeronde hoeken met kinderbeveiliging er op geplakt.

Er is dan ook weinig Hollywood-friendly aan het onderwerp van de film. Nazi-Duitsland is uit elkaar aan het vallen, twee ouders sturen hun kinderen op pad naar oma, zo’n 900 kilometer verder, want kinderen hebben een kans om te overleven en/of niet te recht te zullen staan. Een groot deel van die 900 kilometer wordt lopend afgelegd, met tiener Lore als nukkig hoofd van de nieuwe, kleine familie van vijf.

Onderweg komen ze niet alleen situaties tegen die hun comfort en bekende leven afbreken, maar ook de ideeën over ‘goede vader’ Hitler en zijn werk.

Soms wordt de film bijna lodderig, tot iedereen er wordt aan herinnerd dat dit niet hoort, vijf kinderen dwars door Duitsland, lijken tegenkomend en kogels horend. Na bijna een jaar was de kwaliteit van de film ook niet minder geworden. Daar was Lore’s actrice veel te goed voor.

Lore, Porchlight Films 2012