Fyra ar till

87 min.

Ik zeg het maar alvast: deze film heeft nogal outdated en genante ideeën over homoseksualiteit en biseksualiteit. Ook geuit door homo’s.

En toch raad ik deze film niet af, en dat zegt iets over het aanbod van queer romances.

De relatie tussen de twee mannen is aandoenlijk, humoristisch, realistisch. Laat deze variatie op Romeo & Julia je op weg naar het happy end iets leren over Zweedese politiek. Vergelijk 2010 met nu en zwijmel mee met deze sukkels.

Oftewel; roeien, riemen, etc. Als je homoseksuele romantiek wilt die eens niet in dood of ziekte eindigt, doet Fyra ar till (Four More Years) het zo slecht nog niet.

Sorry We Missed You

100 min.

Dat noem ik nog eens horror. De regisseur van deze film staat wel bekend om zijn “activistische” verhalen (je zou het ook gewoon realistisch kunnen noemen), maar met deze is het wel allemaal heel naar. Lichtpuntjes few and far between.

Terwijl je aan het begin nog wel even denkt dat deze man problemen maakt die er niet zijn. Ga nu maar eerst onder een baas werken, er zijn wel meerdere mensen die niet genieten van hun baan. En dan blijken er ook nog een grote hoeveelheid schulden te zijn? Oof.

Maar de protagonist loopt in de val van onderaannemer en is zijn leven vervolgens kwijt aan altijd meer pakketten bezorgen. Als daar het horror-kwartje niet bij valt, heb je oogkleppen op of vergeet je dat bezorgers ook gewoon mensen zijn.

En zo is het bijna honderd minuten lijden omdat als je eenmaal in een gat zit, je er niet meer zelf uit kunt klimmen.

Kramer VS Kramer

105 min.

I didn’t know this was based on a novel. Anyway, I feel like this is viewed as a bit of a Classic and I finally watched it for the first time. Everyone is still such a baby, which is always fun to experience — although Dustin Hoffman looks quite a bit older than Meryl Streep, but maybe that’s part of the story.

Yes, it’s not very neatly done – how Streep’s character disappears and leaves behind husband and son because she can’t handle it anymore. But I’m sure that it was received with a much better shock because of a woman leaving WHAT SHE WAS PUT ON EARTH FOR than because of a woman leaving because she had to pick herself to survive.

But – to me – it’s mostly about how every relationship falls apart in different ways. These two aren’t a good fit; not anymore. How to keep things together for their child, though?

In Hope Gap it’s the child that doesn’t necessary needs his parents to stay together; he just wants the break to be clean. He’s a grown up with his own life but is used as a communicator and manipulator between his leaving father and stunned mother. The three actors clearly have room to act their pants off, but that’s all this film is: a demonstration of acting (and Acting, sometimes). Of course, with every film you can wonder if it was necessary to be made, but with Hope Gap it’s a loud wondering. With it being based on a play, that somehow makes it feel even less essential.

Best of 2021

Of books

The Trickster trilogy // The City We Became // Group: How One Therapist and a Circle of Strangers Saved My Life // Mijn konijn van vaderskant // Hench // Interior Chinatown // 10 Minutes 38 Seconds in This Strange World // Greenwood // The Patriots

It’s not necessarily that I read so much crap, just that I wouldn’t recommend a lot of them.

Of films

Pieces of a Woman // Cosmos Laundromat // Shoplifters // The Hater // Bulado

Resort to Love

101 min.

And the winner of overacting this Film-a-Month-Project goes to… this Netflix gem! I know, I know, easy pickings to go for the Netflix romcom, like I should expect award-worthy material but dear reader: the overacting was A Lot. For a majority of the time. I don’t give out these prizes easily.

Anyway, all this acting excellence happens because the main character – played by Christina Milian – becomes a resort singer and discovers that her next assignment at the resort is to sing at the wedding of the ex that ghosted her. While being engaged. You’d throw around your arms and your volume for lesser things.

And it’s not just her that’s doing it. Honestly, except for the love-interest, everyone seems to be in on the fun and good for them. I would rather have more of that than another excuse to get Milian to sing another song to show she can.

Night Teeth

108 min.

Talking about lost potential.. here’s a prime example. We have snappy, chrome/neon looks, youths that can be considered attractive and vampires – a genre that never needs much to still deliver.

So to not do that could be called impressive. Almost everything that can go wrong, goes wrong. Bad acting? Could be saved with okay plot. Corny, cringe-worthy dialogue? Could be accepted with some smooth (action) scenes. But in the story of a cab-driver driving around vampires on a rampage it’s error on error. Bad decisions are made without any back up to make it slightly believable. Plot motivations are thin. Acting is bored or over-done. It’s vampires! Any kind of nonsense lore would have sold this film!

But no. It seems like they went for a music video with a bit of blood and fangs and forgot about the rest – ending with a whole lot of nothing.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

108 min.

Another retro-rewatch review. Okay, it’s impressively white, but whew it also might even hit harder when you have experienced the urge to erase people/things from your life. While knowing that it won’t work, anyway.

Also, who still uses that kind of colouring/lighting in films these days? I felt the room around me turn more sepia by the minute. Did this film always have that home-recording quality? And I really thought that the viewer gets a moment to take it all in, but we’re just running along as stumbling as Joe does. Will he make it, will that creep keep his girlfriend, is it really better to suffer than forget?

I love it, I’m keeping it on my Netflix list.

The Harder They Fall

139 min.

I wouldn’t have watched this if it hadn’t been this cast; I don’t care for westerns They seem to be the original genre in the category Film’s Too Long.

That’s one of the issues here: dare make it a straight revenge film without the unnecessary straight romance. Don’t bother fleshing out side-characters if you’re only going to do it half-cocked (because it a western, get it?).

The OST manages to carry almost the entire film on its back, but in the end it’s the running time that cripples us all.

Les Contes de la Nuit

83 min.

Ik begrijp dat met een verzameling verhalen er meer ruimte is voor verschillende plotjes en versiering, maar toch vond ik het een beetje afdoen aan de kracht van de animatie van Les Contes.

Is het de eerste ronde nog mooi en mysterieus, zorgt de herhaling (theater crew wilt een nieuwe show, bespreekt deze en speelt het uit) er snel voor dat de aandacht verslapt. Over vijf minuten is er al weer een nieuw sprookje, tenslotte. Alleen is verslapte aandacht lastig als je geen Frans kent in dit geval.

Misschien is het beter om deze film in stukjes te bekijken ergens eens tussendoor zodat het sprookjesgevoel blijft. Want het is wel mooi allemaal.


87 min.

Voor een flink deel van de film doet het alsof het niet meer dan een coming of age/verhaal van onthechting is. Kenza pubert (deze keer gebeurt dat op Curacao), alleenstaande vader probeert daar mee om te gaan, terwijl opa haar Dingen leert.

Daarin ligt ook dat mijn mening veranderde van “wow mooie beelden” naar “Jezus, het klopt”. Het is vast een geval ‘juiste film op het juiste moment’, maar dat ik nu – dagen na het kijken ervan – weer dat ‘het is goed zo’-rust voel, is wel heel lekker en komt weinig voor.