Isoken

98 min.

Terwijl westerse filmmaatschappijen romcoms en romantische films maar blijven afschuiven op kleine feestdagen (Moedersdag, Valentijnsdag) met een klein budget en D-niveau acteurs, is er een plek waar de liefhebber van zachte, oppervlakkige, (absurd-)grappige romances nog terecht kan: Nigeria.

Isoken posterWant Isoken en The Wedding Party zijn niet de enige films in dit genre: misschien is het zelfs een subgenre: men moet trouwen maar oh jee [x] gebeurt! [x] kan hier vervangen worden door ruziënde families, bittere exen, rampzalige wedding planners of een combinatie van drie.

In het geval van Isoken is het De Liefde. Moet je gaan voor De Liefde of voor zekerheid? En in hoeverre moet je daarbij ook aan je familie denken (die is zéér belangrijk)?

Of het zelfspot van Nigeriaanse filmmakers is, of dit gewoon Nigeriaanse humor is, weet ik niet, maar al de slapstick-achtige situaties en karikaturale personages zorgen voor een lekker melig zooitje tussen de zoete momenten door.

Dus, kijk niet voor de veertiende keer Love Actually of Bridget Jones’ Diary maar zoek het eens zuidelijker.

Isoken, Tribe85 Productions 2017

To All The Boys

102 min.

It’s easy to judge this on many different levels and scoff a bit, but remember the target audience, and try to find some joy in your heart. I did.

2 all the boys This is the sequel to To All The Boys I loved Before. Mild spoilers for that one follow.

How long can a happy ending last? As everyone involved here are teenagers, the question might be a rhetorical one. Another crush shows up, and he seems much more nicer and attentive than Lara Jean’s boyfriend, oh no!

When not dating, worrying about dating and thinking of how to keep her boyfriend happy, Lara Jean has to deal with friendship, family and school as well. Actress Lana Condor makes sure she carries it well, even with those eye-rolling moments in which you just want to shake every teenager involved.

All of it is very cute and bright and sometimes very quirky, and all of it completely fits the bill and the people this has been made for. And – I admit almost with shame – for me as well.

To All The Boys: P.S. I Still Love You, Netflix 2020

Elisa & Marcela

118 min.

De film is in zwart/wit, en straks moet ik daar nog een aparte categorie voor maken. Er zijn tenslotte vast wel mensen die daar een film op afkeuren.

Elisa Marcela filmEnfin. Om het nog meer niche te maken: het is een verhaal gebaseerd op feiten en de hoofdrolspeelsters zijn twee lesbiennes waarvan eentje zich als man verkleed om zo toch samen te kunnen leven. En de film is grotendeels in Spaans (met een heel klein beetje Portugees). Ga er maar aan staan.

Is dit allemaal de moeite waard? Als je op zoek bent naar iets anders-dan-anders, met aandacht voor cinematografie en tussendoor ook nog een vrouwelijke regisseur steunen: ja. Het is een mooie, zachte film die gelukkig niet een zacht filtertje over homofobie en hysterie schuift.

En, voor hen die daar altijd hard op zoek naar zijn: er is nog een happy ending voor de vrouwen ook.

Elisa & Marcela, Netflix 2019

Suburbicon

105 min.

Net zoals bij boeken, ben ik bij films altijd een beetje huiverig wanneer ze claimen een comedy te zijn, of nog erger: satire of “donkere komedie”. Hmhm, maar gaat je dat ook lukken zonder racistische en seksistische grappen?

suburbicon filmDat lukt Suburbicon wel. Ik kan Matt Damon niet echt uitstaan, maar ik heb een zwak voor het cliché ‘Het is helemaal niet zo idyllisch in dit idyllische plaatsje’ dus ik klikte ‘m toch maar aan op Netflix.

Het niet-zo-idyllische is tweezijdig: buitenwijk in de jaren zestig verandert in racistisch monster wanneer een zwarte familie er komt wonen, terwijl achter de nette gordijntjes van de buren wat onfrisse dingen gebeuren. Hypocrisie ten top, en regisseur George Clooney wrijft dat er flink in.

De aankleding is heel fijn, dat alle hoofdpersonen schaamteloos naar zijn ook. Je wordt niet afgeleid door tientallen bijplotjes en er is weinig ruimte om je af te vragen hoe lang de film nog duurt.

Is het allemaal subtiel? Verre van, maar wel vermakelijk.

Suburbicon, Paramount Pictures 2017

 

Psycho

109 min.

Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van het feit dat ik nog verrast kon worden door een film van zestig jaar oud. Natuurlijk wist ik van de douche af, maar er is dus méér.

psycho film posterEn ja, deze film is in zwart/wit, mocht je daardoor nog verrast zijn.

Het lijkt eerst een film te zijn over een romantische relatie die niet helemaal goedgekeurd wordt en daarom zich in het geheim afspeelt. Is één van deze twee mensen de psycho? Nope.

Marion steelt van haar baas om haar geliefde te helpen (waarschijnlijk) en gaat er vandoor. Dan wordt het een detective want dat geld moet natuurlijk terug, maar Marion zou ook nooit zoiets doen en waarheen is ze verdwenen want haar geliefde weet ook nergens vanaf.

En dan komt Bates Motel in beeld.

De laatste plus minus twintig minuten van de film zijn bijna een koude douche na al de sfeervolle beelden van de minuten er voor, maar misschien vond Hitchcock dat er toch nog iets uitgelegd moest worden. Nog wat geleerd: de film is gebaseerd op een boek. Wie weet hoe ik dáár nog door verrast kan worden.

Psycho, Paramount Pictures 1960

Shéhérazade

111 min.

Straks word ik nog een Fransefilmkijker. Of het nu comedy, drama of actie is, ik weet ze wel te waarderen. Deze valt in de tweede categorie, maar weer wel op zo’n manier dat het niet drámá is. Niks tranentrekkerigs met wollige soundtracks, maar het drama van een grote hoeveelheid slechte omstandigheden en beslissingen.

film poster sheherazadeWant nee, de pooier van je vriendin worden is geen goed idee, ook al is ze prostitueren al gewend. En met een pistool zwaaien is nooit een goed idee, net zoals weglopen bij een opvanghuis. Zach krijgt het desalniettemin allemaal voor elkaar.

Zach zit dan ook tussen het wal en het schip. Vader afwezig, moeder boeit het allemaal niet, stoere vrienden die het allemaal niet zo legaal doen en natuurlijk die eeuwige drang om maar de grootste, beste, gevaarlijkste te zijn. En dat kan best redelijk door middel van pooier zijn, geld rondstrooien en een grote bek hebben op de verkeerde momenten.

Tussendoor is zijn vriendinnetje Shéhérazade ook veel verder van huis dan gewenst. Deze twee klauwen wel aan elkaar vast, maar wat heb je daaraan als beiden aan het verdrinken zijn? Hierdoor is het verleidelijk om ze toe te roepen los te laten en het heel ergens anders opnieuw te proberen maar ja – het is maar een film.

Dus is dit een film met bitterzoete randjes en frustraties, in een licht en vorm waardoor al dat lelijks bijna mooi is.

Shéhérazade, Netflix 2018

Colossal

110 min.

The feeling when a film is part of several genres and therefore part of none at all, or maybe something new. Colossal largely went under (my) radar, except for maybe a wayward comparison to Pacific Rim: both have huge monsters in Asian surroundings. Colossal is no Pacific Rim.

film poster ColossalThis huge monster is connected to Gloria and starts showing up when she returns to the place she grew up in. Life isn’t great, the place she grew up in isn’t great, and the few people surrounding her aren’t either. Or are they? And how is the monster created, and how is it connected to her? Is it even part of this reality?

This summary might make it sound weirder than it seems, but what makes all this eerie is that it isn’t weird. Or well — it is, of course, but nothing in the cinematography or dialogue shows you that the film and the characters are in on the joke. This is a story about a barely functioning woman, and Anne Hathaway does it well without barely ever going overboard.

You can find Colossal on Netflix.

Colossal, Neon 2017

Wolf

122 min.

Tering, wat een film. Natuurlijk wisten we al dat Nederlandse films best goed kunnen zijn, en dat wanneer de makers ook onderdeel zijn van het verhaal dat ze vertellen – dat het dan best nog wel eens precair, ongemakkelijk en bloedje spannend kunnen worden.

film poster WolfWant natuurlijk, je zou je af kunnen vragen waarom het verhaal van Noord-Afrikaanse immigranten weer afspeelt in achterbuurten, op de rand van legaal en illegaal en tussen niet-Nederlands en niet-origine-van-de-ouders-genoeg. Maar ja, als we elke vijf jaar een film krijgen over de menselijke kant van (Italiaanse) maffia, waarom dan niet die van Nederlanders met een Noord-Afrikaanse achtergrond? Maffia is maffia toch, onder welke huidskleur dat gouden hart toch zit?

Echter, Wolf is niet een film over maffia en criminaliteit. Het is Majid’s verhaal en acteur Marwan Kenzari draagt dat verhaal heel goed. Misschien is hij een kickboks-talent, maar hij kan altijd wel wat meer geld gebruiken en er zijn altijd wel wat klusjes en dan is er familie om voor te zorgen maar wel op zo’n manier dat het wordt geaccepteerd want anders — er is een hoeveelheid bochten en op een gegeven moment stopt Majid met wringen.

Dat je ondanks dat alles niet denkt “Godverdomme, zak”, maar vooral “Doe nou niet, zak” is helemaal aan Kenzari’s acteerwerk.

Wolf, Habbekrats 2013

 

Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Otherhood

100 min.

Depending on when you read this: just in time for Mother’s Day. It’s very loosely tied around that day: mothers feel neglected by their sons because of a lack of Mother’s Day attention and therefore decide to go find them. The so-called hijinks follow.

otherhood film posterWith one of the mothers mentioned being played by Angela Bassett the game is immediately upped: when’s the last time her presence pulled a project down? So okay, Patricia Arquette is here to play a young Frankie-rip off and Felicity Huffman still thought she could buy universities, but they’ve got Angela Bassett.

With such a title and these actresses involved it of course isn’t about the sons in this story, but they do manage to keep up.

New York city gets to be the city where it all happens and everyone has room for personal development – including the small-town-mums who I guess stayed at home for so long that they need a city to remember that they’re individuals whom had been young once.

You could just watch this for the make-over Angela Bassett gets, but it might leave you with some appreciation for both your mother and your personal space as well.

Otherhood, Netflix 2019