Dora the Explorer and the Lost City of Gold

102 min.

Now why would I go to the Dora the Explorer movie? Because offerings are sparse right now, my theatre pass is unlimited and it kind of looked like a kiddie Indiana Jones, and I enjoy adventure movies that don’t just revolve around white people. That’s why.

Dora the Explorer and the lost city of gold posterI wasn’t wrong about the kiddie Indiana Jones part; there’s just a give-or-take twenty minute long fish-out-of-water introduction before we get there. Dora grew up in the jungle (for those that don’t know the original material), has to move to a big city in the States and adjust to high school before she is catapulted back into the jungle again. Where she can show her worth.

What saves this film from firmly being for age group 9 – 14 only are the winks. Small moments in which the film gets a little bit meta, breaking the fourth wall (except not completely) and second guessing Dora’s behaviour because boy – there’s a lot of chipper energy in there.

All that makes Dora the Explorer and The Last City of Gold a wholesome combination of Mean Girls and Indiana Jones: except with more people of colour. Will it blow you away because of its cinematography, plot and dialogue? Very probably not. Will it entertain you? I believe it might.

Dora the Explorer and the Lost City of Gold,

Yesterday

116 min.

How much better would this movie have been with a female main character, and are there are well-known singers that have covered The Beatles?

Yesterday film posterOf course, it’s considerate that they didn’t make the entire cast of this film about one guy bringing The Beatles music to the masses white. The Beatles were white, after all. All this playing out in England, with a large immigrant population – why not have the protagonist be of Indian descent? Is it sad that we have to applaud this happening? Yeah.

Anyway, the plot. After a strange occurrence is Jack the only one that recognises The Beatles and their impact on music and pop culture. Having struggled as an artist before, he decides on bringing their music into the world again, working hard to remember all those lyrics. And getting incredibly famous on the way because wow – what music!

Along the way there are some Life Lessons and sometimes you wonder why Jack makes the decisions he does, but in a world where every other movie is a sequel or a reboot, it’s a slight fresh breath of air in the theatre. Or on any streaming service it will soon hit, no doubt.

Yesterday, Working Title 2019

Le chant du loup

115 min.

Het was een poos geleden sinds ik laatst een Franse film zag, met Franse televisie niet veel korter daarna. Deze film wordt onder het Engelse The Wolf’s Call in de Nederlandse bioscopen gezet, dus de verwarring was kortstondig tijdens de introductie van de film.

poster le chant du loupDie introductie is ook zo’n beetje het enige moment dat de kijker in deze twee uur rust krijgt, en niet het gevoel dat er ademnood dreigt. De film speelt zich bijna compleet af op een onderzeeër, en ik raad de zeer claustrofobische lezer de film dan ook af.

Tijdens deze thriller wordt een team gevolgd tijdens maritieme acties, met nadruk op de jongeman die met absoluut gehoor de sonar en dreigingen in de gaten moet houden. Hij krijgt een klein beetje invulling naast zijn functie in de onderzeeër, de andere personages moeten het alleen met een naam en functie doen.

Voor een film van twee uur is het knap hoe het tempo wordt vastgehouden: zelfs als er een licht-absurde twist komt opdagen, is er weinig tijd om er te lang bij stil te staan. Door dit jakkerige is het bijna een opluchting wanneer je de aftiteling bereikt: dit heb je toch overleefd.

Mocht je zin hebben in een ‘ouderwetse’ thriller die niet vol CGI, ontploffingen en een luide soundtrack zit, kan je heel goed terecht bij Le chant du loup. Nog eventjes in de bioscoop te vinden.

Le chant du loup, Canal+ 2019

Sweet Bean

113 min.

This is such a delicate, kind little movie (I tried hard not to use ‘sweet’ there). I’m sure that Asian entertainment has dumb blockbusters, sappy, clichéd romances and downright disgustingly bad films as well, but those that find their way here, to our cinemas and televisions, have yet to disappoint. Maybe it’s in the cinematography, maybe because the script writers don’t seem to be afraid about keeping things small. Anyway, Sweet Bean.

Sweet bean posterThe movie is about food, but not just about it. How food is betrayed in Asian cinema is another thing that always tickles my fancy, by the way. Those people care. In this case, it’s about a man in a dorayaki (look them up for enjoyable pictures of food) stand, and an old woman that likes to help out. There’s a small plot line about a teenage girl as well, and in some way they’re all brought together by food.

Under that current develops a much harsher story, but the director manages to keep the balance between sweet and melancholic impressively well. This way, it’s not just something you watch and forget, you take it with you as a gathering of soft musings. And possibly with a craving for dorayaki.

Sweet Bean, Aeon Entertainment 2015

Booksmart

102 min.

What a surprise: female teenagers can be shortsighted, crude and bad decision makers as well! With this film coming from the people behind Superbad and similar material, I was honestly a bit surprised that there weren’t more nudity, body-parts, and/or poop related jokes.

Booksmart posterIn Booksmart two very devoted school-going and study-religious female teenagers and best friends are shocked when they discover that you don’t need to deny yourself a life to achieve the best grades and highest accolades. Even students that *party* turn out to have great grades, which means that the two feel like they’ve wasted their high school years and need to correct it before university. Luckily there are plenty end-of-the-year parties, and a party is what will change everything (they’re still teens, after all).

What follows are American Mr. Bean-like situations that sometimes go on too long, but at the very least gives the young women involved (and one man) room to show that they’re people with flaws and ups and downs and that sometimes you have to do something to discover if it’s someone you are/want to be or not.

That’s also what gives the film its charm: stereotypes are (slightly) dismantled and there are enough believable situations and actions that won’t make you wonder how far away writers are distanced from teenagers and high school.

Booksmart, Annapurna Pictures 2019

Aladdin

128 min.

Tsja, Disney lijkt nu helemaal enige originaliteit te hebben opgegeven en is nu gewoon haar eigen animatiefilms op een andere manier aan het aanbieden: ‘live action’. In het geval van Aladdin (vrij veel mensen) is dat nog redelijk makkelijk te accepteren: ik ben benieuwd naar de ‘echte dieren’ van Lion King straks.

Aladdin posterAnyway, wie kent het verhaal niet? Met de remake was er meer discussie over de casting (moest dat compleet Midden-Oosters zijn), de aankleding (een combinatie van Midden-Oosten en Aziatisch, kon dat wel gemixt?), de liedjes (moest dat wel?), Will Smith als Genie (waarom probeerde hij het sowieso?) en simpelweg de luiheid van Disney (in de vorige alinea genoemd). En trouwens, de stoere Guy Ritchie voor het keurslijf van Disney?

Dat is ook wel te merken: zelfs voor een Disney-film is Aladdin wel héél licht en luchtig. De slechterik is geen moment indrukwekkend en/of eng, er is geen ruimte voor zielige momenten, en zelfs de meegalmliedjes worden afgekapt of zijn zo bewerkt dat de kracht er uit is. En de romantiek? Nou ja, omdat we het verhaal kennen dan maar. De drie hoofdrolspelers kloppen wel in deze zachtzoete omgeving, en het is duidelijk dat Will Smith er plezier in heeft. En dat is – met de muziek erbij – toch wel aanstekelijk.

Aladdin, Disney 2019

 

Men in Black: International

114 min.

Oef, wie heeft hier de beslissingen gemaakt? Chris Hemsworth en Tessa Thompson waren een redelijke combinatie in Thor Ragnarock, met Men in Black was er al een duidelijke template om mee te spelen, en het in de zomer parkeren betekent dat het voor iedereen duidelijk is dat verwachtingen niet te hoog moeten zijn, toch? En dan nog zo’n mislukking.

men-in-black-international-posterWant dat is het probleem van deze film: het is saai, en suf, en ongemotiveerd. De ‘grappige’ momenten landen niet, de ‘spannende’ momenten zijn een verzameling van snel-bewegende beelden zonder kop of staart, zelfs de slechteriken lijken niet zeer gemotiveerd? En waar zijn al de cameos, de lopende grap dat verschillende beroemdheden wereldwijd eigenlijk aliens zijn? Zo ploetert het maar door met een conclusie die van mijlenver te herkennen is; als je tussendoor niet afgehaakt bent.

Meestal heb ik suggesties over hoe een film beter had kunnen zijn aan het einde er van; nu had ik het al na de eerste tien minuten. Heel Men in Black: International voelt aan alsof je de restjes van een leukere, vlottere film aan het bekijken bent. Het transport naar verschillende landen is nog wel het leukst gedaan, eigenlijk.

Men in Black: International, Sony 2019

One of Us

95 min.

Waarom haten mannen vrouwen toch zo en zetten ze er zo vaak godsdienst voor in? Nu is de orthodoxe invulling van een geloof gelukkig (nog) de minderheid binnen een samenleving, maar toch. Zoals One of Us laat zien, geven deze mensen niet om de samenleving, alleen om hun controle er op. En ieder die niet toegeeft aan die controle, wordt bevochten.

One-of-us-posterOne of Us is een documentaire over orthodoxe Hadisic Joden in het New Yorkse Brooklyn, en dan vooral de mensen die geen onderdeel meer van ze uit willen maken. En vooral in het geval van vrouwen, kan deze orthodoxe gemeenschap hun verlies slecht nemen. Bij de afvallige mannen is er nog enige vorm van communicatie; men kijkt de andere kant uit wanneer ze heidens gedrag vertonen. Vrouwen worden bedreigd. Rechtszaken worden ingezet (op die manier mag de heidense samenleving schijnbaar wel gebruikt worden).

De documentaire geeft geen oplossingen, alleen maar een kijkje in een wereld die zo succesvol gesloten is en veel doet om dat ook vol te houden. Dat dan slachtoffers maakt, heeft een lagere prioriteit.

One of Us, Netflix 2017

Roma

135 min.

Die ene Netflix-film die een Oscar kreeg, en vergeet niet dat ‘ie in het zwart/wit is. Al is de cinematografie soms zo goed en mooi dat het wel lijkt of er kleur tussen zit (of komt dat door de luxe televisie waar ik het op keek?). In ieder geval, díe film.

Roma film posterNiet schrikken, je hebt er nog ondertiteling voor nodig ook – behalve als je Spaans en een Mexicaans dialect spreekt. Nog niet afgeschrikt? Goed zo, want de film is je tijd waard – ook al weet je er na misschien niet eens precies waarom.

Het verhaal is klein; Mexico in de jaren zeventig en de kijker volgt huishouding/oppas van een rijke familie met veel kinderen en weinig tijd en aandacht (voor hen). Het leven van Cleo wordt ook gevolgd wanneer ze dit huis verlaat, waardoor het minder Upstairs/Downstairs wordt en meer haar verhaal.

Ondanks, of dankzij dat alles, en zeker de actrice die Cleo speelt, is er een aantrekkingskracht waardoor ik het zelfs vervelend om te pauzeren voor het toilet. Er is geen vlot tempo, weinig actie noch een soundtrack die je lang bij zal blijven. Het is juist het complete pakket, en dat is (ook) indrukwekkend.

Roma, Netflix 2018

The Feels

90 min.

Na Duckbutter was ik weer voorzichtig om nog een ‘wlw’ (women loving women) film uit te kiezen, maar iets met ezels. Of volharding, want er moeten toch lieve romances met vrouwen zijn gemaakt de afgelopen twintig jaar.

The Feels posterThe Feels begint in ieder geval al met een luchtiger element: tijdens een vrijgezellenfeest komt men er achter dat één van de twee verloofden nog nooit een orgasme heeft gehad. Haha, seksgrapjes! Alleen heeft ene verloofde al die tijd wel gedaan alsof seks orgasmes opleverde dus ineens …iets minder grappig, want hoe moet je daar mee omgaan als je dat net voor je bruiloft te horen krijgt?

Het komische deel komt dan ook van de mensen om het stel heen, plus het soort grapjes-uit-ongemak waar vrouwen een alleenrecht op lijken te hebben. Gooi er twee mensen bij die standaard het verkeerde zeggen en je hebt een verzameling van ‘ai, oeps’.

De charmes van dit filmpje komen dan ook vanaf de vreemde figuren die hier verzameld zijn én dat ze zichzelf mogen ontwikkelen naar (enig) zelfinzicht. En dat lukt ze nog ook zonder een excessieve hoeveelheid van letterlijk blootgeven.

Ik blijf zoeken.

The Feels, Netflix 2017