Skyfall

143 min.

Bond, James Bond is eindelijk weer terug in de bioscoop. Na veel commentaar op de vorige (Quantum of Solace) voor te veel op de Bourne trilogie te lijken, waren cast en crew nu duidelijk in het onderstrepen van James Bond’s gentleman zijn.

Een gentleman die de wereld rondreist, zonder problemen mensen doodt, wat rondsnuffelt aan mooie vrouwen en aan het einde van de film natuurlijk de bad guy pakt.

MGM

Dit zijn geen verrassingen te noemen, dit is James Bond.
Er zijn echter wel verrassingen en die zijn deels toe te schrijven aan regisseur Sam Mendes. Naast berichten over James’ oude nieuwe stijl werd regelmatig genoemd dat een Oscar-winnende regisseur wilde bijdragen aan het hap-slik-weg fenomeen van de Bond films. Is dat te merken? Daar mogen de professionals het hoofd over breken. Duidelijk is in ieder geval hoe mooi de film gewoon is. De locaties, het licht, het cameragebruik, aankleding en verloop; het werk dat er achter zit is gewoon zichtbaar.

Dan zijn er ook nog de acteurs. Er waren een paar kleine momenten waarbij ik twijfelde of het bij Bond paste, maar hiermee wordt wel getoond dat de MI6 agent zich toch nog kan ontwikkelen, bijvoorbeeld op emotioneel gebied. Het samenspel met Naomie Harris is geloofwaardig en soepel en natuurlijk is er nog een mooie schone. De Bond-girl rol moet toch gevuld worden.

Het verhaal dan. Iemand uit M’s verleden komt rotzooi trappen. James Bond moet het opruimen, maar de bad guy gebruikt technieken die moderner zijn dan alles wat MI6 (en zelfs de schattige nieuwe Q) kan bieden. Dus is het James Bond old school. Het komt toch wel goed en is een mooie steek naar iedereen die Bond films te glad en te modern noemen.

Naar mijn mening moet iedereen eens een Bond film in de bioscoop mee maken. Alleen al voor de titel sequence, wat weer een klein kunststukje is. Ik sta nog steeds achter mister Martini.

Alex Cross

101 min.

Ik vind sneak previews een leuk idee. Op deze manier kun je uitkomen bij een film waar je anders misschien nooit van gehoord had. Met een beetje geluk verbreed je zo je voorkeur (na mijn eerste sneak preview ervaring La guerre est déclaree koos ik vaker Franse films uit om te kijken). Met wat pech kom je uit bij een film als Alex Cross.

QED International

De hoofdpersoon Alex Cross is een detective die in een moordzaak terecht komt waarvan de dader een sadistische psychopaat is. Omdat hij en zijn partners een nieuwe moord voorkomen, komen ze zelf op de lijst van de moordenaar te staan. Dit is allemaal vrij recht door zee politiefilm met buddy cop elementen (er wordt meerdere malen aangestipt dat Alex en Tommy hele oude vrienden zijn). Maar dan krijgen we een montage van familiemomenten om te laten zien dat Alex meer is dan zijn beroep. Er komen hints dat de moordenaar een verleden heeft met Alex Cross en zijn partners. Een paar scènes om te laten zien dat hun baas het belangrijker vindt om verkozen te worden dan een zaak op te lossen. Hints dat er een Samenzwering op Hoog Niveau bezig is. Martel- en vechtscènes waarbij de camera weg draait als het te bruut wordt.

En dan ..is er het einde. De dader wordt opgeruimd, de Samenzwering wordt opgerold en de andere plotlijnen moet je maar vergeten want die krijgen geen fatsoenlijke afsluiting. Geen uitleg over hoe en waarom, wat er alleen maar voor zorgt dat het idee van ”wat een zooitje” versterkt wordt. Alsof Alex Cross een intelligent, gevoelig politiedrama wil zijn maar wel graag met achtervolgingen en gevechten vastgelegd in schokkerige beelden, want het moet natuurlijk wel stoer blijven.

Hopelijk biedt de volgende sneak preview weer wel iets moois.

Alex Cross, QED International, vanaf 6 december in de bioscoop

The Dark Knight Rises

165 min.

Batman is er weer en het is gelijk voor de laatste keer (tot de productiemaatschappijen natuurlijk aan een re-boot, prequel of alternative universe beginnen). Regisseur Christoper Nolan deed zijn best om alles zo geheimzinnig mogelijk te houden, waardoor het lang onduidelijk bleef wat er dan wel zou gebeuren in het slotstuk van de trilogie.

Warner Bros. Pictures

Er gebeurt veel. Het blijft natuurlijk -ondanks dat het veel grimmiger is dan anderen- een comics verfilming. Er zijn terugblikken, schandalige schurken, veel nieuwe karakters en de oude krijgen soms ook nog wat screen time. Dit is gelijk één van de minpunten die ik ga noemen: voor een Batman film zit er redelijk weinig Batman in. Natuurlijk mag Bruce Wayne rondmopperen dat de stad hem niet dankbaar is, dat hij dit allemaal niet wilde en hoe hij lijdt, maar dat gaat te ver als ik zo’n beetje elk ander karakter met meer dan drie regels tekst interessanter vind.

Een tweede minpunt is het gebrek aan kleur en dan bedoel ik huidskleur. Nog nooit zo’n witte miljoenenstad gezien. Daar had vast wel iets veranderd kan worden. Mijn derde punt (want verder heb ik mij zeker vermaakt, zijn de beelden prachtig en de soundtrack heel fijn) is de climax. Of de anti-climax. Ik zal er verder niet op in gaan om het niet te verklappen, maar ik had gehoopt op een daverend, verbijsterend sluitstuk.

En zo is Christian Bale’s tijd als Batman voorbij. Het was vermakelijk, maar het zal niet lang blijven hangen. Bij mij dan.

The Dark Knight Rises, 2012, nu in de bioscoop

Brave

93 min.

Voordat de film Brave in de bioscopen draaide, was er al genoeg discussie over. Pixar liep een geweldig risico door 1) een vrouwelijke hoofdrolspeler te hebben, 2) het in Schotland te plaatsen met de daarbijhorende accenten. Daarnaast was er achter de schermen rumour waardoor Pixar vrouwontvriendelijk werd afgetekend en de film was nog niet eens af.

Pixar

Het verhaal is simpel: de stoere prinses Merida wil helemaal niet als dame worden opgevoed en zet zich af tegen haar moeder. De prinses vindt een heks en vraagt haar om een toverspreuk om haar moeder te veranderen, zodat Merida niet meer hoeft te trouwen. Natuurlijk gaat dat mis, leren zowel moeder als Merida Wijze Levenslessen en komt aan het einde alles goed.

Als roodharige vrouw was ik al positief bevooroordeeld (is dat een mogelijkheid?) over deze film en vond het dan ook geen moment tegenvallen. Natuurlijk zijn er kleine punten die anders of beter behandeld hadden kunnen worden, maar de geweldige mooie beelden die de animatie biedt en de pret dat van Merida afspat, maakt heel veel goed.

Brave, 2012 nu in de bioscoop in 2D en 3D.

The Darjeeling Limited

91 min.

Drie uit elkaar gegroeide broers die samen een treinreis door India ondernemen. Alle drie rare snuiters die sociaal onaangepast zijn en waarvan twee van de drie het liefst ergens anders willen zijn. Dit, gecombineerd met de vreemde situaties en kleurrijke omgeving, had makkelijk een flauw, absurd filmpje kunnen worden. In plaats daarvan is het een helder en schitterend familieverhaal.

20th Century Fox

Het is – buiten het hoge niveau van raar- een feest van herkenning. De oudste kan het niet laten om alles te regelen en iedereen onder controle te houden, de jongste wordt als pion gebruikt en de middelste probeert steeds er tussen uit te knijpen en zijn privacy te behouden. Het eerste deel van de film doen de jongste twee ook hun best om onder de reis (die hun oudste heeft georganiseerd om ‘dichter bij elkaar te komen’) uit te komen.
Daarna wordt langzaam duidelijk dat ze wel allemaal hun Wijze Levensles zullen leren en dichterbij zullen komen, maar dat gun je ze zelfs. Vooral omdat het op een vermakelijke manier wordt geserveerd en die locaties en kleuren toch, daar kan elke zuurpruim van opvrolijken.

Perfect voor tussendoor snacken dus, The Darjeeling Limited.

De Rouille et D’Os

120 min.

Wederom een film van de Fransen. De Rouille et D’Os heeft echter minder schaterlachen te bieden dan Intouchables. Dat betekent (natuurlijk) niet dat de film geen biosbezoek waard is.

Why Not Productions

In De Rouille et D’Os volgt de kijker een stel mensen die allemaal in (in mindere mate) in de goot belanden. Stephanie is knap en arrogant, maar krijgt een gruwelijk ongeluk waardoor ze veel van haar zelfwaarde verliest. Ali is werkeloos, krijgt zijn zoontje in zijn maag gesplitst en moet bij zijn zus intrekken. Ze vinden elkaar, maar houden allebei nadrukkelijk afstand, want dat werkt beter. Tot het niet meer werkt, natuurlijk.

Dit klinkt misschien erg deprimerend en zwart/wit, maar dat is het zeker niet.  De hele film biedt de kijker genoeg ruimte om zelf vragen te beantwoorden, om kritiek te leveren of om juist niet meer te doen dan de boodschap aan te nemen. Misschien is dat ‘Op elk potje past een dekseltje’, misschien is het ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’. Hoedanook, de karakters komen verder, leren, struikelen maar staan eindelijk ook weer op. En dat is -ondanks de bittere gebeurtenissen en fletse kleuren- toch heel motiverend.

 De Rouille et D’Os, Why Not Productions 2012. Nu in de bioscoop.

Intouchables

112 min.

Uneducated poor person meets over-educated rich person and the meeting and following friendship changes both of their lives. It isn’t a very original premise.

Intouchables makes it into a very entertaining, heartfelt, bitter-sweet, social film.

Quad Productions

It’s a joy to watch Omar Sy and his interaction with François Cluzet. The knowledge that the film is based on true life doesn’t make it sappier or drag with scenes that rub ‘This Really Happened’ in your face. There isn’t a scene that feels like it’s in the wrong place or unnecessary and less than five minutes in you can feel this is a very special relationship (while laughing over some inappropriate jokes).

The man that did a little introduction before the film ‘warned’ that everyone would leave with a big smile on their face, and it was true. The little questions that you leave with (for example: why was film-Driss a black man while the real-Driss looked Arabic?) don’t leave spots on the shine of the film. This film deserves the compliments it received.

Intouchables, Quad Productions 2011