The Avengers

143 min.

Ik heb eens een fatsoenlijke reden om in het Nederlands te recenseren. De Amerikanen kunnen de film pas vanaf vandaag kunnen zien en het zo flauw is als de verrassingen verpest worden (alhoewel: het is een superheldenfilm, hoe verrassend kan het zijn?).  Dat gezegd hebbende ..hieronder worden dus gebeurtenissen uit de film genoemd.

Continue reading “The Avengers”

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn

107 min.

De stripboeken van Kuifje hebben mij nooit aangesproken. Ik weet niet waarom, want de jongeman is tenslotte roodharig en maakt allerlei avonturen mee, allebei dingen die van mij op toepassing zijn.
Ik keek de film omdat mijn vriend het wel graag wilde zien. En vermaakte mij prima.

Kuifje koopt een miniatuur van een zestiende-eeuws schip op de markt en al snel blijkt dat er meer mensen zeer  geïnteresseerd zijn in het schip. Kuifje, zo het een journalist betaamt, ruikt een verhaal en duikt diep in de duistere situatie, die hem vervolgens over de hele wereld -van oceanen tot woestijnen- leidt.

Soms is het te merken dat de doelgroep stiekem jongetjes van alle leeftijden is als de flauwheid te erg wordt, maar dat is altijd in hele korte periodes. Behalve dat is het een familievriendelijk avontuur dat laat zien hoe ver filmmaatschappijen al zijn met het gebruiken van computer-animatie. Het is een vermakelijk anderhalf uur dat je geen moment rust geeft.
Een prima zaterdagavond film.

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn, Columbia Pictures 2011, nu op dvd

Howl’s Moving Castle

119 min.

Weer een sprookje van Hayao Miyazaki, bekend van onder andere Spirited Away en Ponyo.

Het verhaal in het kort vertellen, doet eigenlijk afbreuk aan de film, maar omdat er weinig mensen zijn die een film willen kijken zonder enige voorkennis ..hierbij:

Disney

Hoedenmaakstertje komt onwetend tussen een vete van een heks en een tovenaar. De heks behekst haar waardoor ze in een oude vrouw verandert, ze vlucht naar de tovenaar, kan hem niets over de spreuk vertellen en wordt verliefd op hem. Daarnaast dreigt een oorlog, is de tovenaar zijn hart kwijt en wordt zijn weigering om aan de oorlog deel te nemen hem zeer kwalijk genomen. Voeg hier aan toe  de rijkheid en kleuren van Miyazaki’s beelden en je hebt een film die je dag opfrist.

Het verhaal is naturel zoet in vergelijking met de chemische suikers van  Disney en zo propvol met wezens en gewoontes dat de nieuwsgierigheid alleen maar méér geprikkeld wordt. Laat mij meer van deze wereld zien. Voor de volwassenen zijn er boodschappen van anti-oorlog en milieuvervuiling, maar het wordt nergens door de strot geduwd.

Dit was een film die ik al enkele jaren wilde kijken en nu ik hem eindelijk heb gezien, ben ik heel blij dat het geen tegenvaller was. En weet ik zeker dat ik bij de volgende Hayao Miyazaki op de eerste rang zit, om eindelijk ‘op tijd’ eens een film van hem mee te maken.

Howl’s Moving Castle, Disney 2004

War Horse

146 min.

Ook wel bekend als: Echt niet Black Beauty voor mannen.

DreamWorks

War Horse is het verhaal van het paard Joey, van veulen tot pensioen. Zijn eerste menselijke vriend is Albert, die hem alles leert waardoor hij zo’n goed ‘oorlogspaard’ wordt. Want de Eerste Wereldoorlog komt er aan en Joey wordt verkocht. Daarna volgt de kijker aan de hand van het paard (dat wordt gestolen, doorgegeven, bedreigd) het verloop van de oorlog. En die is keihard.

Het is een film van Steven Spielberg, dus af en toe krijgt de kijker te nadrukkelijk door de strot heen geduwd dat het een Dramatisch of Lief moment is. Ook zijn de passerende karakters niet uit zulk hout gesneden dat hun lot een indruk achter laat.
Daarnaast is het onderwerp genoeg om een indruk achter te laten. Spielberg laat de oorlog op zijn lelijkst zien. Deserterende kinderen worden doodgeschoten, paarden worden tot sterven aan toe afgebeund, gezinnen worden uit elkaar getrokken. Het is genoeg om een fikse hekel aan de mensheid te ontwikkelen. Gelukkig is er een bijna happy ending waarna je verdwaasd en misschien een beetje down de bioscoop kunt verdwalen.

Zou ik deze film aanraden? Nee. Afraden ook niet, echter. Het is een film voor als je het boek hebt gelezen, voor als je de oorlog interessant vindt, voor als je van paarden houdt (maar kijk dan wel op verschillende momenten weg). Verder is het een ongebalanceerd sprookje dat op de verkeerde momenten de camera te lang stil laat hangen.

War Horse, DreamWorks 2011 (nu in de bioscoop)

Whip it

Fox Searchlight

111 min.

Een film die over een sport gaat waar veel mensen nooit van hebben gehoord maar rolschaatsen en kick ass vrouwen inhoudt (rollerderby).
Maar wat was ‘ie charmant. Eens niet geglazuurde locaties met Barbie-karakters, maar een geloofwaardig gat in Niemandsland met een (bijna) geloofwaardig  verveeld hoofdpersoon (het blijft wel Ellen Page, die ‘onbegrepen puber’ waarschijnlijk in haar slaap kan spelen) en verdraaid leuke bijpersonen.

Het verhaal: Bliss (Ellen Page) wordt door haar moeder steeds in schoonheidswedstrijden  ingeschreven, terwijl ze (want ze is een tiener) hartstikke anti is. Dan ontdekt ze rollerderby, doet auditie en wordt natuurlijk als nieuw talent gekozen.
De bad guy is een ander team, de love-interest zit in een bandje, de ouders weten er natuurlijk niets van af, het is allemaal gesneden koek.

Whip itis dan ook niet meer en minder dan levenslessen, lol en liefde in een origineler jasje dan normaal, waardoor het kijken er van een vermakelijke ervaring is. En zelfs het einde levert een kleine verrassing op, waardoor de film zeker een Boy meets girl en Coming of Age verhaal met een pluspuntje is.

Whip it, Paradiso 2009

Bride Wars

89 min.

De twee hoofdpersonen zijn al jarenlang de beste vriendinnen, tot ze kort na elkaar verloven (al dwingt vriendin 2 het keihard af bij haar vriend) en ontdekken dat ze om de bruidslocatie moeten vechten. In plaats van het elkaar te gunnen en/of een nieuwe locatie uit te kiezen, vervallen ze in vreselijk kinderachtig gedrag dat voor comedy moet doorgaan.

Verder vertelt Bride Wars je dat:

Fox International

– Verloofd worden het belangrijkste is in het leven van een vrouw
– Niet verloofde vrouwen hun vriendin de verloving geen moment gunnen
– Mannen sukkels zijn die niets snappen van verloven en bruiloften en ook geen moment geïnteresseerd zijn
– Bruiloften horen zo groot en duur mogelijk
– En daarvoor mag je over lijken gaan, ook dat van je beste vriendin.

Hollywood, wanneer kan een (vrouwen)vriendschap nu wél eens alles overleven?

Bride Wars, 2009

The Artist

100 min.

Genomineerd door de Academy (die jaarlijks de Oscars uitdeelt) voor tien awards: Beste Film, Beste Acteur, Beste Cinematografie, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Regie, Beste Montage, Beste Muziek en Beste Originele Scenario.
Om maar gelijk de Oscar craze te doorbreken: ik vond deze film niet al deze nominaties waard.

Canal+

Er zijn twee punten waarvoor The Artist (voor alle nominaties) aandacht kreeg. De film is compleet in zwart/wit opgenomen en het is een stille film. Er wordt alleen muziek gebruikt, geen dialoog. In deze tijd van 3D, zoveel mogelijk explosies en mooie (blote) mensen, was dat een unicum. En dan zaten er ook nog weinig bekende mensen in en was de hoofdpersoon een Fransman die geen woord Engels spreekt. Verrassing van het jaar!

Dit komt misschien negatiever over dan ik echt ben wat betreft de film. Ik vond het alleen niet de beste uitvinding sinds het gesneden brood en vond de ervaring (in een Filmhuis, vrolijke spanning van te voren over wat te verwachten, de vreemde verwondering dat er gewoon echt geen dialoog zal zijn) fijner dan de film zelf. Het verhaal is simpel: een acteur gaat niet mee met de tijd, verliest zijn beroemdheid en werk totdat een actrice, die altijd een fan van hem was, hem weer overeind helpt. Happy ending. De muziek past bij elke scène en elke acteur past in het plaatje (wie houdt er nu niet van John Goodman?), maar soms duurde het gewoon nét iets te lang. Een stille film kan aantonen dat dialoog niet nodig is om een verhaal te begrijpen. Blijf dan niet te veel beelden en gelaatstrekken tonen zodat je zeker weet dat de kijker het begrijpt.
Dat is dan ook mijn grootste klacht over de film. Had de scènes af en toe net iets scherper afgesneden voor een compactere film. Desalniettemin zal ik aanraden om deze film in de bioscoop te gaan bekijken. Voor de ervaring, voor de ‘Old Hollywood Glamour’ en omdat filmmakers wel de hint nodig hebben dat een film niet per se beter is als hij luidruchtig, kleurrijk en 3D is.