Can You Ever Forgive Me?

109 min.

I understand why this is quite award-friendly. I also understand why it didn’t win a lot. With these vague comments out of the way, let’s get to the story.

CYEFM posterLee Israel is an author that writes biographies not a lot of people – and definitely not her agent – care about. Instead of trying to find a job that will make her enough money to take care of her bills and sick cat, Israel digs in and tries to continue with making money from her writing. She’s complimented on completely disappearing behind the person’s voice she writes a biography about so that’s what she does: disappear. With her research and writing skills, she starts a very profitable business of embezzling letters from dead celebrities. With her lack of people skills and restraint … let’s just go with ‘it doesn’t end well for many people involved’.

The entire movie looks and feels a bit grubby, stubborn and unwilling to get out of the rut Lee Israel put it in. Israel herself isn’t a likeable character, but she isn’t exactly unlikable either. That’s probably largely due to neither Melissa McCarthy and the writing worrying about showing her ugliness. This is a sad creature, and her friend/fellow criminal isn’t much better off. Maybe you don’t completely root for them, but the ending will leave you tender.

Can You Ever Forgive Me? Fox Searchlight Pictures 2018

Ali’s Wedding

110 min.

Did I watch this before, or is the story just too familiar? Which would be sad, because why are multiple people in the twenty-first century still telling their children which career and which life partner to pick?

Alis Wedding imdbThis story is based on real life events, with the author playing the male lead – and I guess originator of the confusion created by lying. First he lies about getting into medicine (he doesn’t), then ends up engaged to someone he doesn’t want to be engaged to, and then there’s the temporary marriage to someone else. Oh, and being banned from the USA for a play, but that might have been the result of the man’s honesty.

All this might make it sound like a comedy of errors, but underneath always runs the line of being stuck between cultures. Ali’s Iraqi in Australia, and no matter how much his father knows about many things; he doesn’t understand that his son doesn’t want to become a doctor and doesn’t want an arranged marriage. He’s not the only one suffering, and the film gives a bit of room to others to show so.

This time, there’s a happy ending (in a way), but this film might serve as a reminder that there’s plenty people stuck, and that some things can’t be solved by musicals in mosques (honestly, does that happen? The more you know).

Ali’s Wedding, Netflix 2017

 

 

The Young Offenders

85 min.

Uh ja, dit was nog wel even iets anders dan de film die ik er voor keek. Maakt niet uit, ik kijk film voor verschillende verhalen, niet eindeloos hetzelfde. Ik kan me niet meer herinneren waarom ik deze aan mijn Netflix-lijst heb toegevoegd, al kon ik wel vaag het nieuwsbericht herinneren waar de film is op gebaseerd. Aan de Ierse kust spoelt heel Wildcard_YO_1sht_R3_Art_vE2.inddveel drugs aan: twee tieners gaan op weg om er een deel van te stelen.

Deze tieners zijn niet de slimsten, mocht je daar nog over twijfelen. Maar op één of andere manier is het niet Amerikaans “kijk eens die dombo’s”; het blijft steeds net charmant. Met de achtergronden van de tieners is het soms bijna zelfs sneu, waardoor deze comedy net iets meer is dan “kijk eens, die dombo’s”.

Daarnaast is het ook een lekker vlot filmpje, slice of life van een heel klein wereldje waarin het absurde het grootste aandeel van ieders leven is. Jeetje, wat ben ik blij dat mijn wereld groter is. Jeetje, ik hoop dat die twee jongens een grotere wereld hebben gekregen/gevonden.

The Young Offenders, Netflix 2016

The Favourite

121 min.

Ik zou er niet heen gaan als onderdeel van een geschiedenisles, maar een les in satire, slapstick en valsewijverij (niet alleen van de vrouwen) is wel uit deze film te halen.

Fox Searchlight PicturesEr worden namelijk wat historische elementen gebruikt (de Engelse koningin Anne, vooral), maar we weten vrij zeker dat alle relaties en hysterie … niet zo in realiteit zijn gestoeld. Moet ook wel, met die producer. Die staat bekend om het zenuwmakend-absurde; gelukkig hebben anderen hem nu aan de riem gehouden. Absurd is het allemaal nog steeds, je moet er alleen vaker om lachen dan het ‘oh god, de wereld is miserabel’-gevoel een plek geven.

Kortgezegd zijn er twee vrouwen die allebei de favoriet van de koningin willen zijn, en de koningin kan hun acties en gekonkel wel waarderen want die heeft ook meerdere klappen van de molen gekregen. Of is dat ook allemaal maar toneel? Maakt niks uit, ze zijn allemaal zo vermakelijk om te volgen. Combineer dat met een overdadigheid aan decor, pruiken en kleding (de twee laatste vooral voor de mannen) en het is alsof je een barokke kapsalon naar binnen aan het werken bent: het is allemaal te veel en vet aangezet, maar verdomde smakelijk.

The Favourite, Fox Searchlight Pictures 2018

Spider-Man: Into the Spider-Verse

116 min.

Holy shit, those 116 minutes are stuffed to the brink with an amusement park for your eyes. I don’t think 3D has ever been more fitting (I never finished Avatar), nor has the use of and swapping between different styles looked so seamless. Damn, do believe the hype.

Marvel SonyBecause it’s another Marvel, isn’t it? Especially, another Spider-Man, isn’t? Like there aren’t enough movies about the guy? Especially especially because they always use the same guy (Peter Parker), even though there are so many Spider-People to pick from.

Guess what this movie does.

Of course everyone knows the story of Spider-Man, so they turn it into a joke (a slightly too long one, but I’ll excuse it). There’s parallel dimensions and just a few life lessons and fun and so many visual stunners. My eyes honestly had to get used to all the attention, detail and movements. And the soundtrack! I believe that the last time I left a superhero-showing this pumped and satisfied to be Black Panther. Come to think of it, is there a Black Panther-Verse?

With the one slightly too long ongoing joke being the only minor fault I can find, I’d definitely recommend you to go watch this. And yes, in 3D as well.

Spider-Man: Into the Spider-Verse, Sony 2018

Coco

109 min.

Is de kerstvakantie compleet zonder een animatiefilm? Voor hen die dat ook voelen: Coco nu op Netflix te vinden.

coco_2017The Book of Life deed het al een paar jaar geleden: Dia de Muertos gebruiken. Deze keer komt Miguel in het land der doden terecht omdat hij zijn familie probeert te ontsnappen (zij haten muziek, hij wilt alleen maar muziek maken), en ontdekt daar dingen over zichzelf en zijn familie. Zoals dat gaat.

Het ziet er allemaal weer heel mooi uit (zeker aan de dode kant), en enkele keren lijkt het zelfs meer dan het standaard plastic randje dat elke grote animatiestudio zo graag schijnt te gebruiken. Waarom heb ik alleen weer het gevoel dat Disney waar voor je geld wilt leveren, en de film weer net iets te lang is? Op deze manier wordt het tempo uit het verhaal gehaald, waardoor het meer een gevalletje ‘Oh wat mooi’ wordt in plaats van ‘Oh wat emotioneel/spannend/gaaf’.

Aan de andere kant; ruimte voor een plaspauze – zeker als je het met jongere kinderen en/of veel drankjes kijkt – is nooit weg.

Coco, Disney 2017

 

Widows

130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018