Knock down the House

87 min.

Aan de ene kant helemaal geweldig hoe rah-rah! je wordt van deze documentaire want potverdorie wat zijn deze mensen goed bezig om de (politieke) wereld te veranderen. Aan de andere kant pijnlijk in hoeverre dat nog nodig is, omdat de bestaande politici vastgegroeid zitten tussen lobby en eigen belang.

Knock down the House posterDeze documentaire is niet alleen over Alexandria Ocasio-Cortez, ook al wordt haar naam en beeltenis gebruikt om de aandacht te trekken. Het gaat hier om grass-roots, om de mensen (meestal vrouwen) die er helemaal genoeg van hebben dat zij op geen enkele manier vertegenwoordigd worden in de politiek. Er zitten karakters tussen die zo verdomde inspirerend bent dat je je afvraagt waarom ze niet al [x aantal] jaar in een functie zitten waar ze de wereld ook kunnen verbeteren. Nou, dat legt de documentaire ook fijntjes uit.

Je hoeft heel weinig van Amerikaanse politiek te snappen of interessant te vinden om deze documentaire te waarderen; het gaat hier om verandering vanaf de bodem. Hier in Nederland heeft men de mond vol van elite – deze docu laat zien op welke manier dat woord wél vies kan zijn. Dan mag Netflix volgend jaar over de mensen van Stem Op Een Vrouw documenteren.

Knock down the House, Netflix 2019

One of Us

95 min.

Waarom haten mannen vrouwen toch zo en zetten ze er zo vaak godsdienst voor in? Nu is de orthodoxe invulling van een geloof gelukkig (nog) de minderheid binnen een samenleving, maar toch. Zoals One of Us laat zien, geven deze mensen niet om de samenleving, alleen om hun controle er op. En ieder die niet toegeeft aan die controle, wordt bevochten.

One-of-us-posterOne of Us is een documentaire over orthodoxe Hadisic Joden in het New Yorkse Brooklyn, en dan vooral de mensen die geen onderdeel meer van ze uit willen maken. En vooral in het geval van vrouwen, kan deze orthodoxe gemeenschap hun verlies slecht nemen. Bij de afvallige mannen is er nog enige vorm van communicatie; men kijkt de andere kant uit wanneer ze heidens gedrag vertonen. Vrouwen worden bedreigd. Rechtszaken worden ingezet (op die manier mag de heidense samenleving schijnbaar wel gebruikt worden).

De documentaire geeft geen oplossingen, alleen maar een kijkje in een wereld die zo succesvol gesloten is en veel doet om dat ook vol te houden. Dat dan slachtoffers maakt, heeft een lagere prioriteit.

One of Us, Netflix 2017

Roma

135 min.

Die ene Netflix-film die een Oscar kreeg, en vergeet niet dat ‘ie in het zwart/wit is. Al is de cinematografie soms zo goed en mooi dat het wel lijkt of er kleur tussen zit (of komt dat door de luxe televisie waar ik het op keek?). In ieder geval, díe film.

Roma film posterNiet schrikken, je hebt er nog ondertiteling voor nodig ook – behalve als je Spaans en een Mexicaans dialect spreekt. Nog niet afgeschrikt? Goed zo, want de film is je tijd waard – ook al weet je er na misschien niet eens precies waarom.

Het verhaal is klein; Mexico in de jaren zeventig en de kijker volgt huishouding/oppas van een rijke familie met veel kinderen en weinig tijd en aandacht (voor hen). Het leven van Cleo wordt ook gevolgd wanneer ze dit huis verlaat, waardoor het minder Upstairs/Downstairs wordt en meer haar verhaal.

Ondanks, of dankzij dat alles, en zeker de actrice die Cleo speelt, is er een aantrekkingskracht waardoor ik het zelfs vervelend om te pauzeren voor het toilet. Er is geen vlot tempo, weinig actie noch een soundtrack die je lang bij zal blijven. Het is juist het complete pakket, en dat is (ook) indrukwekkend.

Roma, Netflix 2018

The Feels

90 min.

Na Duckbutter was ik weer voorzichtig om nog een ‘wlw’ (women loving women) film uit te kiezen, maar iets met ezels. Of volharding, want er moeten toch lieve romances met vrouwen zijn gemaakt de afgelopen twintig jaar.

The Feels posterThe Feels begint in ieder geval al met een luchtiger element: tijdens een vrijgezellenfeest komt men er achter dat één van de twee verloofden nog nooit een orgasme heeft gehad. Haha, seksgrapjes! Alleen heeft ene verloofde al die tijd wel gedaan alsof seks orgasmes opleverde dus ineens …iets minder grappig, want hoe moet je daar mee omgaan als je dat net voor je bruiloft te horen krijgt?

Het komische deel komt dan ook van de mensen om het stel heen, plus het soort grapjes-uit-ongemak waar vrouwen een alleenrecht op lijken te hebben. Gooi er twee mensen bij die standaard het verkeerde zeggen en je hebt een verzameling van ‘ai, oeps’.

De charmes van dit filmpje komen dan ook vanaf de vreemde figuren die hier verzameld zijn én dat ze zichzelf mogen ontwikkelen naar (enig) zelfinzicht. En dat lukt ze nog ook zonder een excessieve hoeveelheid van letterlijk blootgeven.

Ik blijf zoeken.

The Feels, Netflix 2017

 

Duckbutter

93 min.

Vraag ik nu echt om zoveel als ik eens een film wil zien waarin het lesbische/biseksuele stel lief en vrolijk is en een happy ending krijgt? Er zijn duizenden, zo niet miljoenen romantische comedies met een heteroseksueel stel, maar bij vrouwen die van vrouwen Duck-Butter-posterhouden … moet het schijnbaar altijd weer experimenteel, onaangenaam en bloot.

In Duckbutter (zoek het maar niet op), ontmoeten twee vrouwen elkaar en besluiten een nacht samen door te brengen zonder beloftes en verwachtingen, en met veel seks. De ene is een muzikante en toont al trekjes die drama beloven, maar waarom eens niet ruimte voor een karakter dat high highs en low lows heeft en geen witte man is?

Het ‘vrije liefde’ deel van het experiment slaat dan al gauw om in beschuldigingen en verwachtingen, onderbroken door veel naakt en gescheld. Geen van de karakters hebben enige gunfactor, maar vraag is vooral waarom ze het zichzelf zo aandoen.

Zo wordt Duckbutter een demonstratie van (zelf)vernietiging en mag je je er daarna afvragen of er wel liefhebbende, blije lesbische/biseksuele stellen bestaan. Veel te weinig op film, in ieder geval.

Duckbutter,

 

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018

 

Sucker Punch

110 min.

Met sommige films/boeken (ik houd het meestal niet lang genoeg vol bij een slechte TV-serie) is er gewoon al voorpret over de review. Potverdikkeme, wat is Sucker Punch een sneu zooitje in zeventien tinten groen en grijs.

Sucker-Punch-posterHet maakt me niet eens zo erg uit dat er geen plot is, en dat wat doet alsof het plot is, compleet onlogisch is. Hey, dat gebeurt wel vaker. Maar gewoon helemaal niks van deze film klopt? Meisje gaat door iets traumatisch en wordt door een gemeen familielid naar een gesloten kliniek gebracht (ook al blijkt ze oud genoeg om daar zelf over te kunnen beslissen?). In die kliniek zijn alleen maar mooie, dunne vrouwen van haar leeftijd, en die dansen voor vieze oude rijkelui. Oké? Máár! Tijdens dat dansen hallucineren ze, of volgen we de jonge vrouwen hun hoofden in, en verzamelen ze in kleine, infantiliserende pakjes, voorwerpen waarmee ze kunnen ontsnappen. Het dansen wordt nooit getoond, maar iedereen is er schijnbaar vreselijk van onder de indruk.

Dit alles in enkele tinten groen en grijs, met veel pruillipjes, koosnaampjes en de hele Sexy Halloween-catalogus. Maar maak je geen zorgen, man-in-charge Zack Snyder vond het een zeer feministisch project. Waarom is onduidelijk.

Enige dat enigszins de moeite waard was? De soundtrack, en die is vast online ergens gratis te vinden.

Sucker Punch, Warner Brothers 2011