Peaky Blinders

30 x 60 min.

Eén van de stoerdere geschiedenis TV-series (The Americans en Black Sails zijn de andere twee) met de stoerste soundtrack. Peaky Blinders zijn de Shelby familie en hun aanhang, vrienden en collega’s, en ze hebben 1920’s Birmingham onder controle. In meerdere en mindere legale mate.

Peaky Blinders posterNoem ze maar gangsters, maar dan wel zo verdraaid slim en charmant dat het makkelijk vergeten is dat ze gewelddadige eikels zijn. Dit drie seizoenen lang, met hoogtepunten en dieptepunten, want soms overleeft die Thomas Shelby wel verdraaid veel.

Maar Thomas Shelby wordt gespeeld door Cillian Murphy, en die man druipt charme. Is ie weer op allerlei doordachte (en gewelddadige) manieren de tegenstander (andere criminelen, autoriteiten, een mix van de twee) te slim af, en op zo’n mooie manier ook!

De vrouwelijke rollen – op de geniale Polly na – komen er te vaak bekaaid van af, en de bijrollen zijn soms voor onverstaanbare karikaturen, maar het is verdorie allemaal zo stoer en vlot en had ik het al charmant genoemd?

Voor de liefhebbers van het gesjeesde met een jaren twintig aankleding.

Peaky Blinders, BBC 2013

Een zachte hand

De baby is dood.

De bibliotheek had mij eerst het origineel (Frans) aangeboden, maar dat ging mij net iets te ver, met een Frans vocabulaire dat niet verder reikt dan mij voorstellen en zeggen wat ik wil drinken. Dit was een boek dat op twee verschillende plekken werd bezongen, waardoor ik nieuwsgierig genoeg werd om ‘dan maar’ Nederlands te lezen.

Terwijl de omschrijving niet meer was dan ‘het gaat goed mis, nadat het zo lang zo goed leek te zijn’ bij een verhaal van een jong gezin dat een oudere, ietwat vreemde vrouw als nanny inneemt en in hun dagelijks leven verweeft.

Met een opbouw die niet in een horror zou misstaan, wordt dan wel getoond waarom dit een slecht idee is. In 189 pagina’s word je er van overtuigd nooit meer een vreemde in huis te nemen, en zeker niet wanneer je kleine kinderen hebt.

Een zachte hand, Leïla Slimani, Nieuw Amsterdam 2016

IFFR 2018

Het Internationale Film Festival Rotterdam is net zoiets als Museumnacht: je denkt er aan wanneer het al voorbij is. Maar deze keer zag ik de filmkrant bij Pho Rotterdam liggen, en deze keer was ik zo ruim op tijd dat ik zes films kon inplannen!

Met wisselend succes; hierbij de films.

Respeto is een Filipijnse film waardoor nog maar eens duidelijk wordt wat voor gruwel Duterte en zijn ideeën zijn. De film gaat over hiphop, maar muziek is een te iel schild tegenover het eindeloze geweld dat op elk onderdeel van de samenleving als normaal wordt beschouwd. Niet vrolijkmakend, wel indrukwekkend.

Zama brengt je naar koloniaal Zuid-Amerika, om je daar vervolgens achter te laten met een plot dat steeds dunner wordt tot er niets meer te snappen valt. Het ziet er wel mooi uit, maarre …huh?

The Bold, the Corrupt and the Beautiful was tot nu toe een hoogtepunt, zonder al te deprimerend te zijn. In een film dat makkelijk een Taiwanees Goodfellas (of ander criminele familieverhaal) had kunnen zijn, zitten er frisse kantjes door het merendeel van de hoofdrolspelers vrouwen te maken, de omgeving, en het gebrek aan geweld. Veel mooie mensen ook.

Sweet Country was de eerste western die maar een klein beetje een western was, en ik koos ‘m door de Aboriginals die er in mee spelen. Het is een lange film, wel een heel mooie film (Australian outback) maarre …wederom weinig geluk.

Afsluiter van mijn week was The Reports on Sarah and Saleem (een prijswinnaar), in het hele coole De Doelen (kom je daar ook eens). Serieus, dat Israeli en Palestijnen van vreemdgaan een warzone kunnen maken. Indrukwekkend lachwekkend, bijna.

 

Happy Valley

13 x 58 min.

Laat ik maar voorop stellen dat deze titel zeker weten ironisch is. Happy Valley is een detective in een klein dorpje met zoveel criminaliteit dat het niet verwonderlijk is dat het zijn eigen politiebureau heeft.

Happy Valley posterHoofdrolspeler is Catherine, en zij en de actrice die haar speelt (Sarah Lancashire), zijn ook de USP voor deze serie. In plaats van weer een nukkig supergenie als leider te hebben, is Catherine zo verdomde menselijk dat het regelmatig ongemakkelijk wordt. Niets van wat zij meemaakt, lijkt geschreven voor goedkoop scoren of om haar karakter snel als eigen te beschouwen. Wat ze ook doet, er is een magnetisme waardoor je blijft kijken.

Het is een grauwe serie, maar door de onderwerpen, niet door kleurgebruik. Per seizoen (twee), is er een rode lijn, terwijl tussendoor Catherine politiewerk en leven op de best mogelijke manier wilt doen.

Ik ben niet vaak van de detectives, ze herhalen zichzelf snel, maar met Happy Valley krijg je zoveel mensen er bij dat de boel nergens vertraagt of gaat vervelen.

Happy Valley, BBC 2014

 

Bad Moms

104 min.

De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan. De film begint zo irritant dat je begint te twijfelen of de titel niet een soort “ironisch” grapje is en de trailer zo geknipt en gesneden dat vrouwen ‘m wel wilde zien, maar gelukkig: de moeders worden loeders.

Bad Moms filmposterHoe kan het ook anders, met die idiote druk die de samenleving op ze legt om overal onderdeel van te zijn, op tijd, goed gekleed, met zelfgemaakte baksels. Hop, tijd om de boel zo hard los te laten dat het in gruzelementen valt.

De slechteriken zijn de moeders die wel onder die druk blijven functioneren, maar gelukkig is er een moment van inzicht om iedereen (= moeders) te laten zien dat het allemaal best wel een beetje meer relaxed mag. Met vuilbekkerij, want dat is schijnbaar essentieel voor de ‘vrouwencomedy’.

Bad Moms, STX Entertainment 2016

 

3%

8 x 49 min.

Zo’n tv-show die ik al best lang in mijn Netflix-lijst had staan, maar pas ging proberen toen mijn 20-jarige stagiaire het aanbeval. Terwijl wij nu niet bepaald qua mening regelmatig op dezelfde golflengte zitten.

De show stond zolang in mijn rijtje omdat ik wist dat ze Zuid-Amerikaans (Braziliaans) is, met Portugees als voertaal. Ik kijk liever niet te veel niet-Engelse series tegelijkertijd, zeker niet sinds ik weer Engels ben gaan studeren. Hoeveel taal past in je hoofd, tenslotte? In ieder geval, hoor ik meteen Engels! 3% heeft dus ook een gesynchroniseerde optie, maar daarmee zitten ze zo vaak naast de articulatie van het origineel dat ik gewoon ondertiteling aanraad. Aangenomen dat je geen Portugees spreekt.

3% posterMaar wie of wat is die 3% dan? De 3% zijn mensen die Het Proces succesvol doorlopen en hun sloppenwijken kunnen inwisselen voor een zogezegd utopie. Dat Proces is alleen nogal bruut, dus er zijn ook wat tegenstanders van. Met teksten als ‘niet iedereen verdient hetzelfde’ en ‘alleen als je je uiterste best doet verdien je een beter leven’ is dat ook wel te begrijpen.

In acht afleveringen (had wel met één of twee minder gekund, maar het tempo zakt nergens echt in) volgt de kijker een groep die graag door Het Proces heen wilt. Voor uiteenlopende redenen, natuurlijk.

Het is aantrekkelijk vermaak met – voor mij zeker een pluspunt – een diverse cast. Als je Hunger Games in tv-serievorm wilt, kun je aan 3% geen buil vallen.

3%, Netflix 2016

Regen

De regen op Mars was zacht en welkom.

Ik weet niet of ik eerder zowel ‘think about it’ als ‘laat maar links liggen’ heb aangevinkt als categorie, maar hier zijn we dan. Elke dag kan een nieuwe ervaring brengen. Maar, waarom deze combinatie dan?

Vooral omdat de auteur van zeer brede geschiedenis, ruim de tweede helft van het boek inzoomt op de VS en Groot Brittannië, en daar op blijft inzoomen voor de rest van het boek. Ja, natuurlijk zijn feitjes over Thomas Jefferson en de eerste weermannen interessant, maar na een meer globale invalshoek valt het nogal rauw op het dak. Was de rest van de wereld wel genoeg bekeken?

Daarnaast verandert de toon in het laatste hoofdstukken van wetenschappelijk naar sprookjesachtig met een flinke dot toeristenheiligheid (oftewel; ‘gelukkig mag ik zoveel van deze inboorlingen leren’).

Beiden laten helaas een vervelende nasmaak achter bij een verhaal waar ik zeer enthousiast aan begon. Houd het anders bij de eerste helft.

Regen: Een natuur- en cultuurgeschiedenis, Cynthia Barnett,