Strictly Ballroom

94 min.

Remember how it took me little over a year to watch Lore? I’m pretty sure I’ve had this movie on a HD somewhere for the past four – five years. And it being from 1992 – not because it was such a recent production that it was to acquire.

strictly-ballroom-movie-posterBut anyway, to the ballroom. This is a movie by Baz Luhrmann, the Moulin Rouge, Australia, The Great Gatsby man, but before he had the budget (or care) to go as colourful all-out as we’re used to. There’s dancing and bright outfits though, plenty of the both of them.

In a small Australian town, dance hero threatens to lose his shine because he dares to go down barely trodden paths (gasp!). He can’t win the championships like this, and what about the name of the family dance school, but luckily there’s a few female dancers that are still willing to bring him back into the fold Luckily there’s an odd one out, a young talented woman that just needs a chance to shine.

It’s sweet, and quite silly. Right now the romcoms are slowly returning to us, but if you need a real nineties romantic comedy, Strictly Ballroom can definitely help you out.

Strictly Ballroom, Beyond Films 1992

Fahrenheit 11/9

125 min.

Waarom je Michael Moore’s stem moet dulden en vooral niet te comfortabel worden over ‘ha, wij zijn tenminste de VS niet’. Want oké, zover bekend gebruikt de Nederlandse overheid leegstaande wijken in arme steden niet als militair oefenterrein, qua politiek gekonkel en bewuste oogkleppen is er genoeg op te pikken van de man’s meest recente documentaire.

fahrenheit 119 posterDaarnaast wordt ook duidelijk dat niet al het Amerikaanse nieuws onze media treft. Dat heeft zeker zijn voordelen (de VS is tenslotte niet het belangrijkste land van de wereld, ga weg met je westen-centrisme), maar daardoor mis je ook dingen waardoor het net iets minder lekker achterover leunen is.

In deze docu/film laat Michael Moore zien hoe Trump de Amerikaanse president kon worden, en dat dat zeker niet alleen door de ‘arme, witte, boze burger’ was, maar ook door de complete stupiditeiten van de tegenpartij. En corruptie en racisme en andere gezellige dingen.

Geen idee waarom Pathé deze op zaterdagavond had ingepland (leuk weekendvermaak?), maar wel weer een gevalletje ‘beter weten dan onwetend de vernietiging in’.

Fahrenheit 11/9, Baircliff Entertainment 2018

 

The Rocky Horror Picture Show

101 min.

Wat een vermakelijke idioterie. Dit is een voordeel van films over boeken: wanneer je klassiekers (en ik gebruik het woord losjes) wilt uitproberen, gaat dat met film vaak een stuk vlotter.

TRHPS posterIn het geval van The Rocky Horror Picture Show ben je in anderhalf uur klaar, plus misschien een half uurtje om te verwerken wat je gezien hebt, en of het wel een film te noemen is en niet een soort kunstinstallatie.

Want een lief, onschuldig stel krijgt autopech en komt terecht in een duister kasteel waarin iemand (iets?) tot leven wordt gebracht door een zingende travestiet (maar eigenlijk zingt iedereen wel regelmatig). Soms helpen die liederen met verduidelijking, maar het is vooral show voor Dr. Frank-N-Furter, en die steelt hij ook meerdere keren.

Voor een film uit 1975 zit er geen moment iets oubolligs of ouderwets bij, het is gewoon idiote lol waarbij je vooral niet te veel moet nadenken. Aan de ene kant wil ik meer weten van deze vreemde types, aan de andere kant ben ik vrij zeker dat je dan de vreemdsoortige magie ontmantelt. Die tag line is er voor een reden, tenslotte.

The Rocky Horror Picture Show, Twentieth Century Fox 1975

Lady Bird

95 min.

Ik heb een wantrouwende inborst: als iets het allerbeste ooit is en zó herkenbaar, mag men mijn portie aan fikkie geven. Is er de mogelijkheid om de portie gratis tot mij te nemen …vooruit, ik ben Hollandser dan wantrouwende.

Ladybird posterEn zo keek ik Lady Bird, een film die zó herkenbaar zou zijn voor elke tiener (die in de jaren negentig was opgegroeid) en met verschillende prijzen werd beloond. Was het herkenbaar? Soms, de rest werd beïnvloed door de omgeving (Californië).

Wat de film vooral een klein beetje boven het maaiveld uit laat steken, is Saoirse Ronan. Goed in alles wat ze doet, en krijgt het nu dus ook weer voor elkaar om de kijker het haar te gunnen, d’r een tik te willen geven, maar vooral te zien hoe vast ze zit in pubertijd, zichzelf en haar omgeving.

Zo kabbelt het allemaal door, gelukkig ook eens zonder toevoegingen die sommige films noodzakelijk vinden om drama te creëren. Ronan mag spelen wat ze kan, en ook zonder herkenning is het een fijn filmpje.

Lady Bird, Entertainment 360 2017

 

Hunt for the Wilderpeople

101 min.

De film is indrukwekkend Nieuw-Zeelands, en niet alleen door de omgeving en de humor. Misschien is het omdat ik het herken, misschien is het omdat ik ander werk van de regisseur heb gezien (Thor: Ragnarok, What We Do in the Shadows). Hoe dan ook, het is ‘indie’ maar dan nog net een beetje anders. Droger, waarschijnlijk.

hunt for the wilderpeople posterTerwijl het onderwerp van de film het makkelijk een slopende tranentrekker had kunnen maken. Een pleegkind krijgt een laatste kans; op een klein boerderijtje in de middle of nowhere. Hij is een ongemakkelijke puber, maar zijn pleegmoeder breekt er snel doorheen. Zijn pleegvader niet.

Laat dat nu degene zijn waarmee hij vandoor gaat om te voorkomen dat hij de jeugdgevangenis in moet.

Een groot deel van de film speelt zich af in de wildernis, met maar twee acteurs, maar door tempo en dialoog wordt het geen moment rustig. Beiden komen uit hun schulp omdat het wel moet, hoe pijnlijk het ook is.

En zo klopt van begin tot einde een hart in deze film. Met af en toe zulke gortdroge momenten dat dat hart even de hik krijgt.

Hunt for the Wilderpeople, Piki Films 2016

Suicide Squad

137 min.

In de categorie recente DCEU films keek ik zowel Wonder Woman als Suicide Squad. Omdat de eerste voor mij zo tegenvallend mat was, schrijf ik alleen een blog over deze. In Suicide Squad gebeurt er in ieder geval meer, in meerdere kleuren.

suicide-squad-posterDat van die kleuren is bijzonder, omdat een groot deel van de DCEU films iets te maken hebben met Zack Snyder, en Zack Snyder heeft het niet zo op kleuren buiten zestig tinten blauw. Bij Suicide Squad is het nog steeds mat, maar wel in enkele primaire kleuren. Misschien omdat het onderwerp deze keer bad guys zijn.

Als tegenhanger van Superman en dergelijke, wilt een gruizige organisatie graag een team met supersterke, bijzondere mensen; gewone wapens doen niets tegen machtige aliens tenslotte. Hiervoor wordt een stel criminelen verzameld, en om zich te laten gedragen, krijgen ze een explosieve chip geïnjecteerd.

Het vermakelijke zit in hoe enkele acteurs hun rollen invullen. Will Smith is altijd makkelijk om naar te kijken, en zo zijn er nog een paar die je er aan herinneren dat je niet te veel op het plot of de speelomgeving hoeft te letten. De rest zit helaas vast in stereotypes of slecht acteerwerk.

De soundtrack is ook wel leuk, en als je de te lange vechtscènes doorzapt (wat is dat toch voor vervelende trend?), ben je net zo snel door de film als je bak popcorn. Allebei hebben hetzelfde niveau van voedzaamheid.

Suicide Squad, Atlas Entertainment 2016

 

Las Chicas del Cable

16 x 50 min.

Ik vind helemaal niets aan soaps. Het acteerwerk is te dik aangezet, er gebeurt veel te veel in één mensenleven, de muziek is ten aller tijden dramatisch (om nog maar eens te onderstrepen hoe erg het allemaal is), kom op met me.
Ik heb het Spaanstalige Las Chicas del Cable (telefoonmeisjes), zeker het tweede seizoen, Las_Chicas_Del_Cable_netflixals een gigantische python in één keer geïnhaleerd.

Groot voordeel van het taalverschil – mijn Spaans is lager dan middelbare-schoolniveau – is dat je niet full time kunt focussen op het acteerwerk; je bent tenslotte aan het meelezen. En als je niet meeleest, zijn er genoeg mooie mensen om naar te kijken, wat ook weer afleidt.

De serie draait om een groepje vrouwen in jaren twintig Madrid, en hun worstelingen met meer zelfstandigheid, ouderwetse ideeën, relaties, werk (vinden) en in het geval van het hoofdpersoon – een complete identiteit overeind houden. Zoals iedereen dat wel eens gebeurt. Geen idee hoe historisch correct het allemaal is, maar wel mooi, allemaal.

En vermakelijk, dus ook.

Las Chicas del Cable, Netflix 2017