Sixteen Shades of Crazy

They looked like any other group of twenty- and thirty-somethings, living the salad days of their lives, organs plump and red and juicy like the insides of ripe tomatoes, minds crisp like iceberg lettuce, sex powerful and biting like onion.

De subtitel van dit boek ‘Went out, got pissed, same shit, different day’ dekt de lading heel goed. Hoofdpersonen zijn Rhiannon, Siân en Ellie, drie vrouwen die in meerdere en mindere mate white trash zijn en vast zitten in een gehucht in Wales. Rhiannon is wanhopig om jong te blijven, Siân wil het perfecte gezin en Ellie heeft een American Dream. De band van hun partners (The Boobs) en hun drugsgebruik houdt hen bij elkaar.
Tot Don Juan drugsdealer Johnny in het dorp komt wonen en alle drie hysterisch, gek en jaloers worden.

De hoeveelheid van white trash situaties is grappig en sneu tegelijkertijd, want dit is nu eenmaal de realiteit voor sommige mensen. Er is een reden dat deze figuren -karikaturen bijna- zo zijn geworden en die zijn stuk voor stuk zielig.
Toch wordt Sixteen Shades of Crazy nergens een klaagzang,Trezisehoudt haar afstand. De lezer mag zelf concluderen of het een happy ending is, of de hoofdrolspelers krijgen wat ze verdienen of ..hij/zij er gewoon geen mening over heeft en lekker ook toeschouwer blijft.

Sixteen Shades of Crazy, Rachel Trezise, Blue Door 2010

Take Shelter

120 min.

Curtis begint dingen te zien die andere mensen niet zien. Hij wordt paranoïde, wat zijn werk en gezin beïnvloedt. Maar toch is er gedurende de film, bijna onderhuids, de twijfel of het wel allemaal in Curtis zijn hoofd afspeelt.

Take Shelter is een heftige film, stukken heftiger dan de plot toont. De kijker krijgt in eerste persoonsvorm alle ervaringen van Curtis mee,  waardoor het donker van de bioscoopzaal langzaam dreigender wordt. Curtis wordt geïsoleerd door zijn angsten en de rationaliteit verliest langzaam, waardoor zelfs de natuur een grote vijand wordt.

De film is bijna kaal door zijn gebrek aan treurige muziek, begrijpelijk knikkende hoofden en andere bewuste tranentrekkers. De drie hoofdrolspelers (Curtis en zijn gezin) worstelen en daar is niks moois of muzikaals aan, waardoor de boodschap juist (natuurlijk) harder aankomt. Er is geen ontsnappen aan, zowel voor de hoofdrolspeler als de kijker.

Take Shelter is een levensverhaal en dus niet alleen maar een drama, want er zit een gelukkige vrouw en schattige dochter in die zorgt voor kleine komische momenten. Het is wel een heftig verhaal dat zijn sporen na zal laten op de kijker. Licht zaterdagavond vermaak is het niet. Wel een grootse ervaring.

Take Shelter, nu in de bioscoop

The Avengers

143 min.

Ik heb eens een fatsoenlijke reden om in het Nederlands te recenseren. De Amerikanen kunnen de film pas vanaf vandaag kunnen zien en het zo flauw is als de verrassingen verpest worden (alhoewel: het is een superheldenfilm, hoe verrassend kan het zijn?).  Dat gezegd hebbende ..hieronder worden dus gebeurtenissen uit de film genoemd.

Continue reading “The Avengers”

Another Man’s Life

When I eventually walk out on my wife, when I leave her to her own devices, stepping boldly into a thrilling new life of excessive booze, ample air hostesses, time-laden days, sleep-filled nights and dazzling tell-the-whole-world-about-it-freedom, there is no flourish.

Another Man’s Life had ik -als het geschreven was door een vrouw en de hoofdrollen voor vrouwen waren- chicklit genoemd. Wat is de mannenversie er van, men-lit? Dick-lit? In ieder geval, daar zou dit gedeeltelijk onder kunnen vallen.
AML heeft namelijk teveel diepgang voor de meeste chicklit. Natuurlijk, de plot is niet heel logisch met een tweeling die besluit twee weken van leven te ruilen zonder iemand er over te vertellen. De ene is een vrijgezel met een eigen bedrijf terwijl de ander getrouwd is en huisvader. Maar ondanks bijna (sociaal-)dodelijke gebeurtenissen en misverstanden, is er meer ruimte voor het uitdiepen van de karakters en voor- en nadelen van beide levensstijlen, dan eindeloze details over kleding en lijf.

Na de Wijze Levensles komt het dan ook allemaal weer goed, al onderstreept het einde nadrukkelijk dat dit mensen zijn en er dus nooit een compleet ‘eind goed, al goed’ is. Daar zijn het mensen voor, in plaats van karikaturen.

AML was een fris briesje na het epos van mijn vorige boek en 1Q84 dat op me ligt te wachten.

Another Man’s Life, Greg Williams, Orion Books 2007

The Way Life Should Be

My grandmother is stirring the soup.

Dit boek verraste me. Het zag er zonnig en zoet en chick-lit-erig er uit en toen bleek het een coming-of-age verhaal voor een 33-jarige vrouw (Wat Wil Ik Met Mijn Leven) en komt de Ware Liefde niet eens aan bod.

Terwijl The Way Life Should Be toch genoeg elementen heeft voor een afgeknauwde chick-lit. Hoofdpersoon Angela is dertig-plus, zoekt naar de ware liefde, verliest haar baan door een bizar geval, verhuist terug naar haar vader, stiefmoeder en oma en gaat internet-daten. Als kers op de taart gaat ze op bezoek bij zo’n internet-date duizenden kilometers van huis. De doorgewinterde lezer kan de zin bijna af maken: gelukkig is de internet-date écht de man van haar dromen, vindt ze een geweldige baan en weet ze wat ze van haar leven wil.

Maar deze keer dus niet. Zonder te veel te verklappen; het wordt nergens zoet. Geen van de karakters zijn karikaturen waar de plotlijn al voor vast staat. Het enige ongeloofwaardige is dat de lezer bijna iedereen wel sympathiek kan vinden, ook de  stiefmoeder. Natuurlijk kabbelt alles maar door en moest ik twee uur na het uitlezen al op zoek naar de naam van de hoofdpersoon, maar dat kan ook zijn omdat het in de eerste persoonsvorm is geschreven (of mijn korte termijngeheugen afschuwelijk is). TWLSB is charmant en fris en stiekem zelfs een beetje reclame voor Maine, ook al zijn de winters daar heel koud.

The Way Life Should Be, Christina Baker Kline, Morrow 2007

Flush

It is universally admitted that the family from which the subject of this memoir claims descent is one of the greatest antiquity.

Af en toe probeer ik een Klassieker te lezen. Van Austen tot Plath, Wilde tot Orwell, zo’n beetje alles dat bij Engels en Engelse Literatuur behandeld wordt. Dat is ook de enige reden dat ik Flush heb uitgenomen, ik had nooit iets van Virginia Woolf gelezen. Ik koos Flushomdat het het dunste boekje van de vier was en ik mij liever door 100 pagina’s aan teleurstelling worstel (mocht het teleurstellen) dan 300.
Als je de introductie en noten niet meetelt, komt Flush zelfs maar op 91 pagina’s. Dat is niet veel om te recenseren.

Flush is de Spaniel van Elizabeth Barrett Browning en de lezer volgt haar leven door de hond’s ogen, want stiekem is het zijn memoir. Dit betekent niet dat het verhaal niet verder komt dan ‘Verdorie wat een lekker bot’ want Flush is een hond met een stamboom en een opvoeding en een neus voor hoe het echt werkt in de wereld. De momenten dat hij door instinct en emotie wordt overweldigd, vindt hij alleen maar vervelend.
De invalshoek van hond betekent vooral dat de lezer een onbevooroordeeld beeld krijgt op de maatschappij waar in het afspeelt. Op het grote verschil tussen arm en rijk, ‘oude’ familie zijn of zonder naam en stand en de fragiliteit van vrouwen tegenover de actieve man.

Ik weet alleen niet of dit boek Virginia Woolf’s werk goed vertegenwoordigt, maar wat ik van haar meekreeg, was in ieder geval niet teleurstellend.

Flush, Virginia Woolf, Penguin Classics 1933

The good Thief

The man arrived after morning prayers.

Dit is een boek met een verhaal dat je vergeten bent zodra je het hebt dichtgeslagen. Niet omdat het saai, taai of slecht geschreven is, maar omdat het niks heeft dat blijft hangen.

Ren is een wees met maar één hand. Daardoor weet hij vrij zeker dat hij nooit uitgekozen zal worden door iemand en het klooster kan verlaten, tot hij wel zal moeten om in dienst te gaan. Als hij wel wordt uitgekozen, door een man die zegt zijn broer te zijn, beginnen de avonturen.

Ik koos dit boek omdat het in negentiende-eeuws Amerika afspeelde en omdat het werd omschreven als wild en vreemd. Alle drie de elementen kon ik amper in het boek terug vinden. The Good Thief is eigenlijk een avonturenboek door de ogen van een 11-jarige jongen en had zich overal kunnen afspelen. Zelfs de andere karakters (de broer, een dronkenlap en een (ex-)moordenaar zorgen niet voor pittige anekdotes of op-het-puntje-van-je-stoel momenten. Het is allemaal ..oké.

Daarom kan ik het boek noch aan- noch afraden. Niet zoveel tijd voor lezen? Sla deze over. Zin in een hap-slik-weg boek met kleurrijke details? Ga ervoor.

The Good Thief, Hannah Tinti, Headline Review 2008