The Artist

100 min.

Genomineerd door de Academy (die jaarlijks de Oscars uitdeelt) voor tien awards: Beste Film, Beste Acteur, Beste Cinematografie, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Regie, Beste Montage, Beste Muziek en Beste Originele Scenario.
Om maar gelijk de Oscar craze te doorbreken: ik vond deze film niet al deze nominaties waard.

Canal+

Er zijn twee punten waarvoor The Artist (voor alle nominaties) aandacht kreeg. De film is compleet in zwart/wit opgenomen en het is een stille film. Er wordt alleen muziek gebruikt, geen dialoog. In deze tijd van 3D, zoveel mogelijk explosies en mooie (blote) mensen, was dat een unicum. En dan zaten er ook nog weinig bekende mensen in en was de hoofdpersoon een Fransman die geen woord Engels spreekt. Verrassing van het jaar!

Dit komt misschien negatiever over dan ik echt ben wat betreft de film. Ik vond het alleen niet de beste uitvinding sinds het gesneden brood en vond de ervaring (in een Filmhuis, vrolijke spanning van te voren over wat te verwachten, de vreemde verwondering dat er gewoon echt geen dialoog zal zijn) fijner dan de film zelf. Het verhaal is simpel: een acteur gaat niet mee met de tijd, verliest zijn beroemdheid en werk totdat een actrice, die altijd een fan van hem was, hem weer overeind helpt. Happy ending. De muziek past bij elke scène en elke acteur past in het plaatje (wie houdt er nu niet van John Goodman?), maar soms duurde het gewoon nét iets te lang. Een stille film kan aantonen dat dialoog niet nodig is om een verhaal te begrijpen. Blijf dan niet te veel beelden en gelaatstrekken tonen zodat je zeker weet dat de kijker het begrijpt.
Dat is dan ook mijn grootste klacht over de film. Had de scènes af en toe net iets scherper afgesneden voor een compactere film. Desalniettemin zal ik aanraden om deze film in de bioscoop te gaan bekijken. Voor de ervaring, voor de ‘Old Hollywood Glamour’ en omdat filmmakers wel de hint nodig hebben dat een film niet per se beter is als hij luidruchtig, kleurrijk en 3D is.

Pan Am

Sony Pictures Television

Een televisieserie over een vliegtuigmaatschappij die alleen uit gebakken lucht bestaat. Dat is geen schot voor open doel, maar met de bal in je handen het doel in wandelen. Het maakt het cliché daarom niet minder waar.

Pan Am gaat over de hoogtijdagen van vliegtuigmaatschappij Pan Am (die dagen waren in de jaren zestig, de maatschappij is eind jaren tachtig opgeheven). De kijker volgt een team van vier stewardessen, twee piloten en af en toe de excuus-niet-blanke Sanjeev. Verder zijn Dean en Ted en Maggie, Laura, Kate en Colette (maar die is wel van Franse afkomst!) hartstikke blank en Amerikaans want het gaat hier om Amerikaans gloren.

De serie blijft ‘overeind’ door drie pilaren. Een lachwekkend plot over de klunzige ‘ik-ben-vreselijk-zelfstandig- Laura die bijklust voor de geheime dienst van de USA, mooie mensen in mooie steden/landen en bijdehante, ‘feministische’ (gewoon vragend voor haar rechten, gezien door de bril van de eenentwintigste eeuw) Maggie.
De aanhalingstekens zijn er voor een reden, want een stuk nat karton komt steviger over dan deze plotlijnen. De vijftig minuten durende afleveringen zijn reclamefilmpjes voor een wereld die niet meer bestaat gecombineerd met eendimensionale karakters. Zelfs als er kans is op verdieping (Colette moest vluchten voor Nazi’s), wordt dat snel opzij geschoven want Pan Am is glamour en prét!

Het is dan ook zonder veel risico te zeggen dat de serie niet de levensloop van haar naamgever zal hebben.
Maar tot dan: all aboard voor glimmende leegheid en reislustopwekkende decors.

Pan Am, maandag 21.30 uur, Net 5