Clicking her heels

Saturday, early morning, and twenty-four-year-old Amy Marsh was running through her checklist, trying to keep a lid on her mounting excitement.

Man denkt dat schoenverslaafde vriendin vreemdgaat en verkoopt daarom al haar schoenen op eBay. Vriendin reist vervolgens de wereld over om haar schoenen terug te krijgen. Het is tenslotte chicklit.

De reis hangt aan elkaar van onwaarschijnlijkheden en plaatsvervangende schaamte. Sta vooral niet stil bij logica en de realiteit. Daarentegen zijn de karakters allemaal redelijk makkelijk leuk te vinden, de kleding en locaties gedetailleerd beschreven maar niet tot het irritant wordt en kan de lezer gelukzalig zuchten bij het einde.

Meer is er ook niet te vertellen.  In de categorie van chicklits: zeker een zeven.

Clicking her heels, Lucy Hepburn, Avon 2007

The Bad Fire

On a hot Monday night in early Summer Jackie Mallon went on a leisurely pub crawl.

The Bad Fire is een what the hell happened in plaats van een rechtdoorzee whodunnit. Natuurlijk komt aan het einde wel uit wat er waarom is gebeurd en wie er achter zat, maar auteur Campbell Armstrong doet eerst zijn best om een wereld en haar karakters op te zetten.

Het verhaal is simpel: verloren zoon komt terug naar zijn moederland (vanuit Amerika naar Schotland) voor de begrafenis van zijn vader. Die blijkt echter vermoord. Niet lang daarna beginnen andere doden te vallen en is er onwillende politie die weigert connecties te zien. Gelukkig is de zoon een agent en kan hij het hele stinkende zaakje zelf oplossen.

Ik haalde TBF uit de bibliotheek omdat ik dacht dat het van een andere auteur was. En Campbell Armstrong had vrij veel gemeen met Kelly Armstrong (naast de kaften) in schrijfstijl, wereldschepping en oog voor (goor) detail. In gestaag tempo wordt de knoop van de moord ontrafeld, ondertussen heel Glasgow in map brengend (een detective met reisgids-elementen, dat was ik nog niet eerder tegen gekomen).

Het is een verhaal dat je bent vergeten zodra je het boek uit hebt, maar dat is natuurlijk niet erg. Als diepgravende detectives met karakter iets voor jou zijn: rap naar de bibliotheek.

The Bad Fire, Campbell Armstrong, HarperCollins 2001

A visit from the Goon Squad

It began the usual way, in the bath room of the Lassimo Hotel.

A visit from the Goon Squad begint met Bennie en zijn assistente Sasha. Hun verhalen zijn al interessant, maar de auteur vond dat schijnbaar niet genoeg. In de verdere hoofdstukken volgt een kleurrijke verzameling aan mensen die ooit in het leven van Bennie en/of Sasha de revue zijn gepasseerd. De kinderen van de kennis van Bennie, de man waar Sasha haar eerste crush op had.
Dit heeft zeker zijn charme, want elk van de karakters heeft een verhaal dat de aandacht van de lezer vast houdt, maar op deze manier weet ook niemand hoe het voor de karakters afloopt. Je dipt (in sommige gevallen heel) even in een flinke hoeveelheid levens, alsof je op een terrasje zit en een uur mee mag luisteren naar iedereen in de buurt.

Desondanks stelt dit boek na het realiseren van deze opzet geen moment teleur. De muziekindustrie passeert, verschillende locaties binnen en buiten Amerika worden sfeervol opgezet en de verhalen van de karakters zijn, hoe absurd soms ook, nergens karikaturaal.  De schrijfstijl is luchtig en er is een goede kans dat de lezer klaar is met dit boek voor hij/zij het doorheeft. Gewoon even lezen en meedobberen met de vreemde levens dus.

A visit from the Goon Squad, Jennifer Egan, Knopf 2010

Whip it

Fox Searchlight

111 min.

Een film die over een sport gaat waar veel mensen nooit van hebben gehoord maar rolschaatsen en kick ass vrouwen inhoudt (rollerderby).
Maar wat was ‘ie charmant. Eens niet geglazuurde locaties met Barbie-karakters, maar een geloofwaardig gat in Niemandsland met een (bijna) geloofwaardig  verveeld hoofdpersoon (het blijft wel Ellen Page, die ‘onbegrepen puber’ waarschijnlijk in haar slaap kan spelen) en verdraaid leuke bijpersonen.

Het verhaal: Bliss (Ellen Page) wordt door haar moeder steeds in schoonheidswedstrijden  ingeschreven, terwijl ze (want ze is een tiener) hartstikke anti is. Dan ontdekt ze rollerderby, doet auditie en wordt natuurlijk als nieuw talent gekozen.
De bad guy is een ander team, de love-interest zit in een bandje, de ouders weten er natuurlijk niets van af, het is allemaal gesneden koek.

Whip itis dan ook niet meer en minder dan levenslessen, lol en liefde in een origineler jasje dan normaal, waardoor het kijken er van een vermakelijke ervaring is. En zelfs het einde levert een kleine verrassing op, waardoor de film zeker een Boy meets girl en Coming of Age verhaal met een pluspuntje is.

Whip it, Paradiso 2009

Bride Wars

89 min.

De twee hoofdpersonen zijn al jarenlang de beste vriendinnen, tot ze kort na elkaar verloven (al dwingt vriendin 2 het keihard af bij haar vriend) en ontdekken dat ze om de bruidslocatie moeten vechten. In plaats van het elkaar te gunnen en/of een nieuwe locatie uit te kiezen, vervallen ze in vreselijk kinderachtig gedrag dat voor comedy moet doorgaan.

Verder vertelt Bride Wars je dat:

Fox International

– Verloofd worden het belangrijkste is in het leven van een vrouw
– Niet verloofde vrouwen hun vriendin de verloving geen moment gunnen
– Mannen sukkels zijn die niets snappen van verloven en bruiloften en ook geen moment geïnteresseerd zijn
– Bruiloften horen zo groot en duur mogelijk
– En daarvoor mag je over lijken gaan, ook dat van je beste vriendin.

Hollywood, wanneer kan een (vrouwen)vriendschap nu wél eens alles overleven?

Bride Wars, 2009

Don’t let it be true

Every woman in Texas has a dirty little secret.

Don’t let it be true is een ‘dag uit het leven van een gewone vrouw’ verhaal. Alleen komt deze vrouw uit een oud geld familie (maar heeft ze, in geheim, geen geld) en bestrijkt het boek verschillende weken. De lezer mag toch meekijken.

Hoofdpersoon Kathleen probeert een kinderziekenhuis overeind te houden, haar society vrienden voor te liegen dat ze rijk is en haar vriend tevreden te houden ondanks Dat Andere Geheim. Natuurlijk gaat dat een paar keer fout, want de genresticker geeft tenslotte chick lit aan. Daarom zijn de  bijpersonen ook tweedimensionaal en de details van kleding en interieurs zeer aanwezig.

Barett schrijft vlot en zonder de tierelantijntjes die slechtere chick lit vaak de nek omdraaien. Het is allemaal een tikje absurd, maar nooit op een irriterende manier. Dat en het feit dat het maar 298 pagina’s, maakt DLIBT een kleurrijk maar toch smakelijk petit fourtje.

 Don’t let it be true, Jo Barrett, Avon 2009

The Artist

100 min.

Genomineerd door de Academy (die jaarlijks de Oscars uitdeelt) voor tien awards: Beste Film, Beste Acteur, Beste Cinematografie, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Regie, Beste Montage, Beste Muziek en Beste Originele Scenario.
Om maar gelijk de Oscar craze te doorbreken: ik vond deze film niet al deze nominaties waard.

Canal+

Er zijn twee punten waarvoor The Artist (voor alle nominaties) aandacht kreeg. De film is compleet in zwart/wit opgenomen en het is een stille film. Er wordt alleen muziek gebruikt, geen dialoog. In deze tijd van 3D, zoveel mogelijk explosies en mooie (blote) mensen, was dat een unicum. En dan zaten er ook nog weinig bekende mensen in en was de hoofdpersoon een Fransman die geen woord Engels spreekt. Verrassing van het jaar!

Dit komt misschien negatiever over dan ik echt ben wat betreft de film. Ik vond het alleen niet de beste uitvinding sinds het gesneden brood en vond de ervaring (in een Filmhuis, vrolijke spanning van te voren over wat te verwachten, de vreemde verwondering dat er gewoon echt geen dialoog zal zijn) fijner dan de film zelf. Het verhaal is simpel: een acteur gaat niet mee met de tijd, verliest zijn beroemdheid en werk totdat een actrice, die altijd een fan van hem was, hem weer overeind helpt. Happy ending. De muziek past bij elke scène en elke acteur past in het plaatje (wie houdt er nu niet van John Goodman?), maar soms duurde het gewoon nét iets te lang. Een stille film kan aantonen dat dialoog niet nodig is om een verhaal te begrijpen. Blijf dan niet te veel beelden en gelaatstrekken tonen zodat je zeker weet dat de kijker het begrijpt.
Dat is dan ook mijn grootste klacht over de film. Had de scènes af en toe net iets scherper afgesneden voor een compactere film. Desalniettemin zal ik aanraden om deze film in de bioscoop te gaan bekijken. Voor de ervaring, voor de ‘Old Hollywood Glamour’ en omdat filmmakers wel de hint nodig hebben dat een film niet per se beter is als hij luidruchtig, kleurrijk en 3D is.