The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

De zaak 40/61

Zolang de historische mensheid bestaat, heeft zij het tafereel gekend van een eenzame man, oog in oog met zijn vernietiging, belichaamd tegenover hem in een college mannen, dat de samenleving vertegenwoordigt.

Om ons te schamen, hoeveel opmerkingen en ideeën uit dit boek (uit 1962) zo in het hedendaagse geplakt kunnen worden. De schuld die bij de slachtoffers gelegd wordt, “kunnen we nu er niet eens over ophouden”, het afschrijven van acties als ‘monsterlijk’ of ‘onmenselijk’ om zo geen verantwoordelijkheid te nemen. Combineer dit met de afwisselende beelden van Israël en hoe men zich er doorheen beweegt (van de Amerikaanse toeristen tot de journalisten) en je kan heel dit boek makkelijk afschrijven als te vreemd/grof/surrealistisch om waar te zijn.

Maar ja, tussendoor is er nog een zaak tegen Adolf Eichmann in Israël, de zaak uit de titel, de nazi die één van de hoofdverantwoordelijken was voor de Holocaust. Het boek is gedateerd, door de taal en sommigen van de gedachten, maar de conclusies zijn duidelijk.

Je zou denken dat we ten eerste dit allemaal al weten en ten tweede er ook naar leven, maar haha. Net zoals de herdenking elk jaar weer wordt betwist, is het lezen van zulke boeken, zo’n zestig jaar later, zeker ook nog nodig. Omdat beide opties niet als waarheid zijn aan te nemen.

De zaak 40/61, Harry Mulisch, De Bezige Bij 2010

Fitness Junkie

“I can’t believe you ordered that.”

This gives you much more to think about than you might expect looking at the cover and summary. All that, and some fun and heart!

Main character Janey is told by her friend and business partner Beau that she’s getting fat and that he can’t have that. Because of their toxic relationship, she just doesn’t laugh in his face, but attempts to change her “fat” body. Probably also because he doesn’t want her in the office until things change; it’s that kind of toxic relationship.

What follows is all kinds of exercise someone with less free time on their hands probably couldn’t come up with. This happening in New York City makes the divide between satire and reality quite thin sometimes.

But the best part is probably how much Janey discovers about herself, her body and how society views it. How she starts to have fun with food, dating and exercise (all is that one based on dodgy ground). Maybe you’ll be motivated to start exercising, but have at least your take away from this novel be that it’s your body and your decisions.

Fitness Junkie, Lucy Sykes & Jo Piazza, Doubleday 2017

Lore

109 min.

Ik heb deze film vorig jaar mei opgenomen, ik heb ze een week geleden gekeken. Gelukkig vergaat de kwaliteit van een digitale opname niet zo snel.

lore-german-movie-posterLore is zeer Europeaans, ook zonder het onderwerp. Of misschien zeer niet-Amerikaans, Hollywooderig, want de regisseur is een Australische. Alle zintuigen mogen meedoen, niets is plastic afgeronde hoeken met kinderbeveiliging er op geplakt.

Er is dan ook weinig Hollywood-friendly aan het onderwerp van de film. Nazi-Duitsland is uit elkaar aan het vallen, twee ouders sturen hun kinderen op pad naar oma, zo’n 900 kilometer verder, want kinderen hebben een kans om te overleven en/of niet te recht te zullen staan. Een groot deel van die 900 kilometer wordt lopend afgelegd, met tiener Lore als nukkig hoofd van de nieuwe, kleine familie van vijf.

Onderweg komen ze niet alleen situaties tegen die hun comfort en bekende leven afbreken, maar ook de ideeën over ‘goede vader’ Hitler en zijn werk.

Soms wordt de film bijna lodderig, tot iedereen er wordt aan herinnerd dat dit niet hoort, vijf kinderen dwars door Duitsland, lijken tegenkomend en kogels horend. Na bijna een jaar was de kwaliteit van de film ook niet minder geworden. Daar was Lore’s actrice veel te goed voor.

Lore, Porchlight Films 2012

Elementen ontraadseld

Toen ik een kind was, begin jaren tachtig, praatte ik vaak met dingen in mijn mond – eten, slangetjes bij de tandarts, ballonnen die anders wegvlogen, noem maar op – en als er niemand in de buurt was, praatte ik gewoon door.

Is dit de eerste non-fictie die ik lees dit jaar? Jeetje! Nou ja, het is in ieder geval weer eentje van mijn To Read list op Goodreads, een lijst die ik met groot genoegen verklein tot ik vind dat ik wel weer een dozijn mag toevoegen.

Hoe dan ook, Elementen ontraadseld. Zoals non-fictie wel vaker de neiging heeft, vertelt de titel gelijk waar het precies overgaat. Ik heb zeer weinig tot helemaal geen connectie met scheikunde (behalve dat de wereld om me heen en ikzelf er uit bestaan), maar het was het ‘passie, gekte en geschiedenis’ deel dat mij wel aansprak. Plus dat ik vind dat je ook buiten je eigen tuintje van interesses moet kijken, zo af en toe.

Er is in ieder geval genoeg scheikunde en natuurkunde. Het scheelt erg per hoofdstuk of passie enzovoorts ook langskomen, waardoor het voor de leek echt een één-hoofdstuk-per-keer-boek is. Ook dan blijf je vast achter met het gevoel over hoe vreemd deze planeet in elkaar zit, en al het leven daarop zeker ook.

Elementen ontraadseld; De verdwijnende lepel & andere verhalen over passie, gekte en de geschiedenis van het periodiek systeem, Sam Kean, Little Brown 2010

The Hate U Give

I shouldn’t have come to this party.

This one is probably going to be relevant for a long time coming, and that’s why I’m unsure how to go about this. As one of the blurbs on the back of the book says, everyone should read it, maybe especially if it makes you uncomfortable, but how do I put into words why you should read it?

Maybe because it gives a face to Ferguson, to Black Lives Matter, to Flint and all the other cases in which it’s easy to think of an entity, instead of a collection of individuals. Starr is one of the few black people on a very fancy school, which makes her feel like she’s living two versions of herself. When she witnesses a shooting, it’s harder to keep those two apart.

But it’s not just Starr’s story. It’s her family, her community and the endless attempts of being heard and seen as people, instead of thugs, low-lives, useless. Angie Thomas balances that impressively, and even though there are rough patches to get through, you’ll be so attached to the people you’re reading about, that you just take it.

And again, definitely a book I would have rather seen in my YA Literature class than another white boy story.

The Hate U Give, Angie Thomas, HarperCollins 2017

Other People

97 min.

Vaagjes kon ik me herinneren dat meerdere mensen op verschillende mensen deze film had aangeraden, alleen niet precies meer waarom. Maar er was een Siberische beer buiten, dit leek op een familie saga (het soort verhaal waar ik altijd een zwak voor heb) en ik had tijd te vullen dus ja hoor – geef maar.

Other People posterBeste mensen, blijkt de moeder van de familie dus dodelijk ziek te zijn. Hoofdpersoon doet zijn best om succesvol te zijn als schrijver, maar komt als lichte faalhaas terug naar huis om voor zijn familie te zorgen. Waar zijn vader nog steeds zijn homoseksualiteit niet heeft geaccepteerd en zijn zusjes niet echt weten hoe contact met hem te leggen. En moeder maar haar best doen om te doen alsof.

Alsnog is het niet alleen maar tranendal, waardoor de kleine pijntjes misschien juist vaker in de roos landen. Want wat doe je als je samen met je moeder begraven versus cremeren moet bespreken terwijl je net chocolade milkshakes hebt besteld bij de man die je op Tinder hebt gespot?

Bitterzoet noemen ze dat, geloof ik, maar ik nam er vooral van mee dat je blij moet zijn met de mensen die je hebt, voor je ze verliest. En verdorie, wat speelt Molly Shannon een vrouw die je niet wilt verliezen.

Other People, Park Pictures 2016