Acceptance

Just out of reach, just beyond you: the rush and froth of the surf, the sharp smell of the sea, the criscrossing shape of the gulls, their sudden, jarring cries.

And the Southern Reach Trilogy is done. As it looks like I haven’t reviewed the previous novels, I’ll just judge the entire trilogy in one go. It’ll be easier than just Acceptance, the last (and biggest) novel.

The Southern Reach Trilogy is an eerie set of books you’d best ignore if you like your conclusions clear and your clues obvious. In these three books, especially the first one, a lot of uncomfortable weirdness builds up, but Jeff VanderMeer doesn’t give you a breather.

There’s an unfamiliar place where life functions along different rules. It infects, it controls, it changes the research teams that enter, and no-one seems to be able to understand if it’s aliens, the planet itself, or something they can’t even think of.

The first two books are small ones, just enough to give the reader the creeps without feeling like you’re being brought along for a ride to nowhere. Acceptance might mean that the people involved are accepting, but the reader will have to do without a clear answer. The creeps stay though, just in a lesser amount.

Acceptance, Jeff VanderMeer, HarperCollins 2014

Happy Valley

13 x 58 min.

Laat ik maar voorop stellen dat deze titel zeker weten ironisch is. Happy Valley is een detective in een klein dorpje met zoveel criminaliteit dat het niet verwonderlijk is dat het zijn eigen politiebureau heeft.

Happy Valley posterHoofdrolspeler is Catherine, en zij en de actrice die haar speelt (Sarah Lancashire), zijn ook de USP voor deze serie. In plaats van weer een nukkig supergenie als leider te hebben, is Catherine zo verdomde menselijk dat het regelmatig ongemakkelijk wordt. Niets van wat zij meemaakt, lijkt geschreven voor goedkoop scoren of om haar karakter snel als eigen te beschouwen. Wat ze ook doet, er is een magnetisme waardoor je blijft kijken.

Het is een grauwe serie, maar door de onderwerpen, niet door kleurgebruik. Per seizoen (twee), is er een rode lijn, terwijl tussendoor Catherine politiewerk en leven op de best mogelijke manier wilt doen.

Ik ben niet vaak van de detectives, ze herhalen zichzelf snel, maar met Happy Valley krijg je zoveel mensen er bij dat de boel nergens vertraagt of gaat vervelen.

Happy Valley, BBC 2014

 

Regen

De regen op Mars was zacht en welkom.

Ik weet niet of ik eerder zowel ‘think about it’ als ‘laat maar links liggen’ heb aangevinkt als categorie, maar hier zijn we dan. Elke dag kan een nieuwe ervaring brengen. Maar, waarom deze combinatie dan?

Vooral omdat de auteur van zeer brede geschiedenis, ruim de tweede helft van het boek inzoomt op de VS en Groot Brittanniƫ, en daar op blijft inzoomen voor de rest van het boek. Ja, natuurlijk zijn feitjes over Thomas Jefferson en de eerste weermannen interessant, maar na een meer globale invalshoek valt het nogal rauw op het dak. Was de rest van de wereld wel genoeg bekeken?

Daarnaast verandert de toon in het laatste hoofdstukken van wetenschappelijk naar sprookjesachtig met een flinke dot toeristenheiligheid (oftewel; ‘gelukkig mag ik zoveel van deze inboorlingen leren’).

Beiden laten helaas een vervelende nasmaak achter bij een verhaal waar ik zeer enthousiast aan begon. Houd het anders bij de eerste helft.

Regen: Een natuur- en cultuurgeschiedenis, Cynthia Barnett,

Hot Milk

Today I dropped my laptop on the concrete floor of a bar built on the beach.

I honestly don’t know what to make of this, and I finished it two days ago. What’s the genre? How do I feel about it? Would I recommend it, and to whom? Well, at least it’s original (urgh, worst argument)!

Hot Milk is the story of Sofia and Rose. Sofia is the daughter taking care of her mother, who has strange symptoms no-one can diagnose in a successful way. Rose is the mother, the ball and chain of her adult daughter, suffering all kind of mental and physical aches. They end up in Spain for a specialist that might be their last chance.

Sounds pretty straight forward, but the story quickly goes of the rails in an almost fevered matter. The relationship between Rose and Sofia is far from healthy, but Sofia’s relationship with the world outside of Rose is unstable and confusing as well. Then there’s the specialist, whom seems to go for something between mad scientist and rich hermit. It feels a bit like an ugly, depraved version of magic realism, with the heat and discomfort sensible.

So …you could read it, if you don’t mind feeling annoyed and uncomfortable from time to time. It gets under the skin, I just can’t say if you’d like it there.

Hot Milk, Deborah Levy, Penguin Books 2016

Lies of Silence

At a quarter to nine, just before going off work, Dillon went down to reception to check the staff roster for tomorrow.

If I manage to pass the first year, I’m going to add a Read-for-school category. No doubt, this one was the coolest one yet.

Lies of Silence reads like a (nineties) Tom Cruise movie. There’s an unlikely hero whom has to choose between his wife and hundreds of innocent lives. There’s an obvious, but mostly incompetent bad guy. And there’s a younger mistress (okay, maybe not completely Tom Cruise movie).

Except this time it’s nineties’ Belfast. No ‘good thing it’s only fiction here’, IRA really used citizens to blow up more – in their eyes wrong – citizens. Michael’s used because of his function and his car, and quickly owning up to his wife about his mistress isn’t the biggest problem in his life any more.

Brian Moore keeps up the tempo, and the book just being 250 pages allow me to use the comparison with a nineties Tom Cruise movie again. Things move fast; the book just leaves you with the reminder that this is recent history.

Lies of Silence, Brian Moore, Vintage 1999

Homegoing

The night Effia Otcher was born into the musky heat of Fanteland, a fire raged through the woods just outside her father’s compound.

A much recommended book that didn’t disappoint one bit. How often does that happen (rhetorical question)?

I often appreciate a family epistle, using people to show history through the centuries. Sometimes their surroundings are more interesting, something the characters and their impact on later generations are the elements that make the story.

Homegoing does both. It starts in Ghana, with the time when white people were just a minor element, a mark in between tribal issues. It goes on into the twenty-first century. So that means kingdoms rising and falling, slavery, wars, segregation, the American civil war and civil rights movements, fear for lives solely because they’re being lived in dark(er) skins. And during all that, people. Likeable people, confusing people, people you worry for. There’s their family mythology, but Yaa Gyasi never makes you forget that these are (just) humans.

It’s ugly, how close to the skin it plays. Colorism, racism, the superiority feelings of white people. This is reality, and there’s no judging tone; the situations speak for themselves. Doesn’t mean this story is non-stop hard to read, just another gold star for in Gyasi’s book. All in all, add me to the voice of recommendations.

Homegoing, Yaa Gyasi, Alfred A. Knopf 2016

De bijen

De oude boomgaard lag ingeklemd.

Dit was stukken vreemder dan ik had verwacht, alleen al omdat ik verkeerd had herinnerd dat dit non-fictie was/zou zijn. Gelukkig was het een positieve verrassing.

In De bijen zit de lezer in een huif. De hoofdpersoon is een bij, iedereen is een bij, behalve de spinnen en wespen en andere nare vijanden. Elke bij kent haar plek, maar met Flora 717 gaat het mis en blijft het misgaan. Flora 717 vraagt zich namelijk dingen af, heeft geheimen, en verandert van functie(s).

Zo bloeit het verhaal op als een sprookje met een rauw, donker randje dat dreigt de boel te besmetten. Of de lezer hier iets van leert? In hoeverre het biologisch correct is? Wie het weet, mag het zeggen. Maar vermakelijk, spannend en gruwelijk is het.

De bijen, Laline Paull, De Bezige Bij 2014