Frontera verde

8 x 45 min.

Elk jaar neem ik mij voor om vaker TV-series te bloggen, en elk jaar vergeet ik het een beetje. Frontera verde is een Columbiaanse serie die Netflix ‘limited’ noemt dus misschien dat het bij één seizoen blijft. Als je naar het einde van de laatste aflevering kijkt … wie weet.

frontera verde posterMaar waar gaat het over? In den beginne is het een detective: er worden lijken gevonden in de jungle en een detective wordt vanuit Bogota er heen gestuurd om dat even snel op te lossen.

Maar maar dan (spannend trommelgeroffel)! Zijn er bovennatuurlijke elementen of zijn het hallucinerende middelen, kloppen de tijden nog wel, en wie is die vreemde vrouw?

Het is geen heel toegankelijke serie: sommige verhaallijnen meanderen iets te veel en de hoofdpersoon is ook nog makkelijk te waarderen/steunen. Door het heen en weer-gespring van verhaal- en tijdlijnen moet je ook je aandacht er bij houden. Aan de andere kant zorgt dit wel voor een andere ervaring van iets moois en ongemakkelijks en meer groen dan de willekeurige stadsinwoner per maand mee krijgt. Het is – om het heel naar te zeggen – een ervaring.

En wat er nu aan de hand is met die moorden? Och, ondergeschikt aan de rest.

Frontera verde, Netflix 2019

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019

 

Kerst op de Nederlandse Netflix

Het aanbod is groot genoeg, de kwaliteit ..lager. Een selectie:

🎄

Home for Christmas: enige TV-show op de lijst. Ook van het hoogste niveau, met charmante boodschap. Wel met ondertitels, want Noors.

A Cinderella Story: Christmas Wish: Deze keer komt Hilary Duff (dat was zij toch?) niet opdagen en wordt er stukken meer gezongen. De beste vriendin steelt de film.

Holiday Rush: Ja ja, soms zijn kerstfilms niet wit! Deze film zou aan elke dag of seizoen opgehangen kunnen worden, en dat lijkt het ook wel een beetje te weten. Af en toe aftellen naar kerst en opmerkingen over cadeaus, maar het gaat eigenlijk vooral over Wijze Levenslessen over waarderen wat je hebt, in plaats van het materiële.

Klaus: enige animatiefilm op de lijst. De stijl is even wennen, maar het verhaal is lief en een andere stijl betekent tenminste ook eens niet dat nare plastic gevoel.

A Bad Moms Christmas: net zoals het origineel stiekem leuker dan verwacht, maar wel minder leuk dan het origineel.

Christmas Wedding Planner: gebaseerd op een Harlequin-roman, dan weet je het wel natuurlijk. Vooral hard gelachen op de momenten dat het niet bedoeld was, en volg alsjeblieft niet haar voorbeeld.

Let it Snow: gebaseerd op een boek van John Green, dus dan snap je misschien wel dat het alleen tieners zijn die hun verhaal mogen doen. Van de drie verhaallijnen zijn er twee goed te doen, en een groot deel er van is ook te accepteren als mogelijk in plaats van ~SO CUTE, SO DREAMY~.

🎄

Fijne kerst!

Coisa Mais Linda

7 x 45 min.

Also known as Most Beautiful Thing, and it definitely is pretty to look at. With it being centered around a musical café it’s not bad to listen to either.

most beautiful thing posterBut what’s going on? A Brazilian housewife in the fifties follows her husband from Sao Paulo to Rio de Janeiro only to discover he disappeared with all her money, leaving her indebted and without direction. Now what? Her image destroyed, her bank account empty, time to find a new husband!

Except she doesn’t want to. They had dreams of starting a restaurant, now she decides on starting a jazz club. As a naive little housewife there are plenty of things she has to learn while working against sexism, the previous mentioned debts and her parents. Good thing there are female friends that suffer (in other ways) along with her.

And all that in beautiful, bright surroundings (are so many shows and films so dark these days or is it just my screen settings?) that add a little bit extra to the trope of ‘woman recognises her worth and comes into her own’. Oh and yes, it’s in Portuguese, so you might have to get used to the idea of reading subtitles.

Coisa Mais Linda, Netflix 2019

The Letdown

13 x 30 minutes

For someone who doesn’t have children, nor wants them, The Letdown has plenty recognisable situations that make you think that mothers aren’t a completely different species (yes, I know!).

The Letdown posterIn this Australian show the viewer follows around different (new) mums from different backgrounds and in different surroundings. But even though they are introduced through a mum-related event, the show doesn’t turn them solely into ‘mothers’. Children have upended the lives of these women (and their partners), and that’s where the relatable part comes in.

Even when these women are in different times in their lives, they all struggle (more or less) with romance, health, personal time, family etc. It’s small things, frustrating things, and sometimes so secondhand embarrassing that it’s hard not to look away. Please, just admit that you were wrong, right or uncomfortable, aren’t you too old for such behaviour come on.

I guess not, and that’s also what elicits chuckles besides rolling eyes. Good thing you can’t blame children or partners on bad decisions, no matter how old you are. There’s plenty of us that do so, and it’s nice to see that.

The Letdown, Netflix 2017

 

Dora the Explorer and the Lost City of Gold

102 min.

Now why would I go to the Dora the Explorer movie? Because offerings are sparse right now, my theatre pass is unlimited and it kind of looked like a kiddie Indiana Jones, and I enjoy adventure movies that don’t just revolve around white people. That’s why.

Dora the Explorer and the lost city of gold posterI wasn’t wrong about the kiddie Indiana Jones part; there’s just a give-or-take twenty minute long fish-out-of-water introduction before we get there. Dora grew up in the jungle (for those that don’t know the original material), has to move to a big city in the States and adjust to high school before she is catapulted back into the jungle again. Where she can show her worth.

What saves this film from firmly being for age group 9 – 14 only are the winks. Small moments in which the film gets a little bit meta, breaking the fourth wall (except not completely) and second guessing Dora’s behaviour because boy – there’s a lot of chipper energy in there.

All that makes Dora the Explorer and The Last City of Gold a wholesome combination of Mean Girls and Indiana Jones: except with more people of colour. Will it blow you away because of its cinematography, plot and dialogue? Very probably not. Will it entertain you? I believe it might.

Dora the Explorer and the Lost City of Gold,

Jinn

5 x 30 min.

Licht vermaak nodig in een omgeving waar het hoe dan ook altijd warmer is dan hier, zelfs tijdens een hittegolf? Open voor een mythologie die eens niet Noors is? Met net tweeëneenhalf uur in totaal is Jinn waarschijnlijk de zomersnack voor u!

Jinn posterNou ja, er zijn ook argumenten tegen. De tieners hebben zeer tienerige problemen en het acteerwerk daarin is niet van je van het. De folklore komt er een beetje bekaaid van af, en het tempo ligt zo hoog dat er geen ruimte of zin is om zowel folklore als de karakters die er onder lijden, enige diepgang te geven. Ik noem het een snack voor een reden.

Jordaanse tieners (jawel, de voertaal van deze serie is Arabisch) gaan op schoolreisje naar Petra, maar daar gaan dingen Mis. Goede en kwade jinn beginnen zich met hen te bemoeien, en natuurlijk moet dat recht getrokken worden. Of het de leeftijd of de origine is, maar dit wordt redelijk horror-vrij gedaan, waardoor de show nog makkelijker (door) te kijken is.

Wel eindigt ze met een cliffhanger – was het budget op of wilt men zo graag een tweede seizoen? Hopelijk wordt daarin de folklore verder uitgediept: anders is er weinig om de aandacht vast te houden voor nog tweeëneenhalf uur.

Jinn, Netflix 2019

Knock down the House

87 min.

Aan de ene kant helemaal geweldig hoe rah-rah! je wordt van deze documentaire want potverdorie wat zijn deze mensen goed bezig om de (politieke) wereld te veranderen. Aan de andere kant pijnlijk in hoeverre dat nog nodig is, omdat de bestaande politici vastgegroeid zitten tussen lobby en eigen belang.

Knock down the House posterDeze documentaire is niet alleen over Alexandria Ocasio-Cortez, ook al wordt haar naam en beeltenis gebruikt om de aandacht te trekken. Het gaat hier om grass-roots, om de mensen (meestal vrouwen) die er helemaal genoeg van hebben dat zij op geen enkele manier vertegenwoordigd worden in de politiek. Er zitten karakters tussen die zo verdomde inspirerend bent dat je je afvraagt waarom ze niet al [x aantal] jaar in een functie zitten waar ze de wereld ook kunnen verbeteren. Nou, dat legt de documentaire ook fijntjes uit.

Je hoeft heel weinig van Amerikaanse politiek te snappen of interessant te vinden om deze documentaire te waarderen; het gaat hier om verandering vanaf de bodem. Hier in Nederland heeft men de mond vol van elite – deze docu laat zien op welke manier dat woord wél vies kan zijn. Dan mag Netflix volgend jaar over de mensen van Stem Op Een Vrouw documenteren.

Knock down the House, Netflix 2019

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018

 

Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018