Happy Valley

13 x 58 min.

Laat ik maar voorop stellen dat deze titel zeker weten ironisch is. Happy Valley is een detective in een klein dorpje met zoveel criminaliteit dat het niet verwonderlijk is dat het zijn eigen politiebureau heeft.

Happy Valley posterHoofdrolspeler is Catherine, en zij en de actrice die haar speelt (Sarah Lancashire), zijn ook de USP voor deze serie. In plaats van weer een nukkig supergenie als leider te hebben, is Catherine zo verdomde menselijk dat het regelmatig ongemakkelijk wordt. Niets van wat zij meemaakt, lijkt geschreven voor goedkoop scoren of om haar karakter snel als eigen te beschouwen. Wat ze ook doet, er is een magnetisme waardoor je blijft kijken.

Het is een grauwe serie, maar door de onderwerpen, niet door kleurgebruik. Per seizoen (twee), is er een rode lijn, terwijl tussendoor Catherine politiewerk en leven op de best mogelijke manier wilt doen.

Ik ben niet vaak van de detectives, ze herhalen zichzelf snel, maar met Happy Valley krijg je zoveel mensen er bij dat de boel nergens vertraagt of gaat vervelen.

Happy Valley, BBC 2014

 

3%

8 x 49 min.

Zo’n tv-show die ik al best lang in mijn Netflix-lijst had staan, maar pas ging proberen toen mijn 20-jarige stagiaire het aanbeval. Terwijl wij nu niet bepaald qua mening regelmatig op dezelfde golflengte zitten.

De show stond zolang in mijn rijtje omdat ik wist dat ze Zuid-Amerikaans (Braziliaans) is, met Portugees als voertaal. Ik kijk liever niet te veel niet-Engelse series tegelijkertijd, zeker niet sinds ik weer Engels ben gaan studeren. Hoeveel taal past in je hoofd, tenslotte? In ieder geval, hoor ik meteen Engels! 3% heeft dus ook een gesynchroniseerde optie, maar daarmee zitten ze zo vaak naast de articulatie van het origineel dat ik gewoon ondertiteling aanraad. Aangenomen dat je geen Portugees spreekt.

3% posterMaar wie of wat is die 3% dan? De 3% zijn mensen die Het Proces succesvol doorlopen en hun sloppenwijken kunnen inwisselen voor een zogezegd utopie. Dat Proces is alleen nogal bruut, dus er zijn ook wat tegenstanders van. Met teksten als ‘niet iedereen verdient hetzelfde’ en ‘alleen als je je uiterste best doet verdien je een beter leven’ is dat ook wel te begrijpen.

In acht afleveringen (had wel met één of twee minder gekund, maar het tempo zakt nergens echt in) volgt de kijker een groep die graag door Het Proces heen wilt. Voor uiteenlopende redenen, natuurlijk.

Het is aantrekkelijk vermaak met – voor mij zeker een pluspunt – een diverse cast. Als je Hunger Games in tv-serievorm wilt, kun je aan 3% geen buil vallen.

3%, Netflix 2016

Wynonna Earp

13 x 40 min.

You want some small town western in your Buffy, with focus on more women than a Firefly? Here you go!

wynonna_earp_posterWynonna Earp needs a bit of an investment, largely because of the grumpy and not instantly love-able title character (hmm, how different would that be if she would have been a guy?). But if you can give her a break (she’s got a proper motivation, after all), you are welcomed into a diverse world full of nasties and a heroine that honestly, completely, excusez-le-mot, doesn’t give a fuck.

This creates a messy thrill, speeding along in such a way that plot bumps or disbeliefs don’t have room for growing. Go for the demon-vigilante with bisexual sidekick ride, yiha!

Wynonna Earp, SyFy 2016 (first season on Netflix)

The Good Place

26x 20 min.

Wat is dit voor leuke onzin? Het zag er leuk en helder gekleurd uit (á la Pushing Daisies, dat ik altijd als standaard voor ‘TV met felle kleuren’ zal gebruiken), en online was er enthousiasme voor, maar nog niet op de vervelende door-de-strot manier. The-Good-Place-poster

Blijkt het stiekem geen onzin. Maar toch ook wel, maar dat moet je zelf ontdekken. Kort gezegd: Eleanor is nogal een eikel, sterft en komt in The Good Place terecht. Hier komen activisten, professoren, zeer goede mensen terecht. En zij dus, en ze heeft vrij snel door dat ze er niet hoort. Maar ja, als je elke keer hoort dat de andere optie vliegende vier-koppige beren zijn ..

Eleanor probeert dus een beter mens te worden. De mensen om haar heen maken het er niet makkelijker op.

Het is een snelle, lichte serie met genoeg kneepjes waardoor het allemaal net wat scherper wordt. En het staat hier op Netflix, dus je kan er helemaal snel en soepel doorheen schieten.

The Good Place, NBC 2016

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

In The Flesh

9 x 56 min.

More zombies? Yes, but possibly like you’ve never experienced them before. These zombies view brains as a delicacy, they are back from the dead, and they are medicated in such a way that they are not rabid any more and need to assimilate (back) into society. The bbbc-in-the-fleshBBC sometimes likes to spin things just a bit differently, and this time they do it well.

If the pain and discomfort of having undead murderers move back into your neighbourhood, add a bit more human horror with having the neighbourhood being a small, Northern England one, and have the main character be different in another way as well: main character Kieren is gay. It’s hard to discover which one is viewed as worse.

That makes In The Flesh – possibly more than other zombie stories – a show to look at your way of viewing the other in society, and the hypocrisy of Not In My Backyard and the like. This doesn’t turn it into a Save Humankind pamphlet, which might make things even a little bit more depressing. And yet, it’s a show to watch, a pain to suffer. That darn BBC again.

In The Flesh, BBC 2013

Luke Cage

13 episodes, 50 min.

Another Netflix Marvel cooperation? Of course, as long as people watch it.

marvel-luke-cage-posterWas Jessica Jones special because we finally got a female character, this time Marvel goes off the beaten path with a black main character. Heck, the absolute majority of the cast is black, which must have had some people worried about sell-ability. Is the blackness (the surroundings, the cast, the subjects mentioned) the problem of the show? No, it isn’t.

Then what is? The length, and the main actor. As stoic, almost-invisible stubborn hero, Mike Colter is doing fine, but he is surrounded by too much talent to not escape comparison. As usual, the less focus on the main guy, the better.
This season is thirteen episodes, while it would have been tighter and more exciting if it would have ended after episode eight. Now we get a load of new villains that need to provide a cliffhanger that’s just too weak. This has been a problem with the other Marvel Netlix shows as well.

The ladies steal and save the show. Alfre Woodard, Rosario Dawson, Simone Missick and those in smaller parts show that a female part can be more than mother, Maria and whore. For once, I can say that you can pick a Marvel project for the women.

Luke Cage, Marvel 2016