Wanda Sykes: Not Normal

66 min.

I’m not a fan of comedians and their shows. Usually it’s too long, and there’s too much secondhand embarrassment to balance out the funny parts. I rejected several of the recommended shows on Netflix: some I couldn’t even handle for ten minutes. But I was cleaning up my list, this was the last remaining one – okay, I’ll try it.

Wanda SykesThe last comedian show I watched on Netflix was Hannah Gadsby’s. There’s barely no comparing here, which is good for both parties involved.

Wanda Sykes is about American politics and her personal life as a wife, a mother and a woman going through menopause. It’s stone cold sober with a large amount of questions: not very strange considering the subjects.

My biggest relief was that she doesn’t do the thing most male comedians do: wait for laughter. Sykes doesn’t go out with the aim of Being Hilarious – it’s her story telling and her subjects that make you snort.

And talking about length? I only checked how much time I had left once.

Wanda Sykes: Not Normal, Netflix 2019

Castlevania

22 x 30 min

castlevania posterI know it’s based on a game, but to me it felt – from time to time – like it could have been part of the same world that The Sandman Chronicles play out in. It’s bleak and gruesome but also beautiful in the Gothic way and the story telling comes first through spare, solid story lines that aren’t endlessly muddled with side plots.

Castlevania is about vampires, but not really. Or just kind of. It’s about a sad Dracula, vicious vampire women, monster hunters, magical monks (sort of?) all played out in a greyish and brownish Eastern Europe. Maybe. The castle moves around, after all.

If you want lore, mythology, beautiful animation, snarky yet terrifying vampires and their ilk plus quite a quick fix (those 22 episodes are three seasons), you should try it. If you don’t like gore in any way, and prefer your shows bright and bubbly – better you pass this one.

Castlevania, Netflix 2017

Giri/Haji

8 x 60 min.

So many detectives, so many ways to be disappointed by them because they’re all the same. Moody unlikely hero, bitter and/or cheerful sidekick and a case that Might Be Connected to their past. You know them.

giri hajiWell, everyone is pretty moody in Giri/Haji, that’s something that’s hard to ignore. And except for the lack of che- wait, let me start again.

Giri/Haji is a Japanese/English production which mixes yakuza with London gangs, international police teams, family connections and men unable to share their emotions. Some of them are cops, some of them are criminals. There’s victims of bad personal decisions all across the board.

And all of it just so_damn_cool. Of course, it’s impressive story lines and colourful characters, but just the COOLNESS of it all. No murky colours or badly lit scenes, not the same buildings in London always shown, but above and beyond, gutter and higher.

A show that leaves you behind satisfied, even though you may not agree with the proceedings.

Giri/Haji, Netflix 2019

 

The Dark Crystal: Age of Resistance

10 x 50 min.

Some things you have to give a second chance, I guess. Even a bit of a third. Worse was that I didn’t like how I didn’t straight away love this. Original fantasy! Puppetry! Diverse world-building! Meanwhile I could only notice how the puppets didn’t completely move the way they should, while plot barely seemed to move at all.

dark crystal posterI felt this frustration for 2 – 3 episodes, when episode 4 suddenly clicked (episode 7 is still the best, though). I stopped watching the artistry of it all. Maybe it’s because several plot lines come together, or because you start to catch on to the world these stories move through. The writers hold no punches, making stakes high and losses real and touching. The comedy is cute and cheeky, the terrors legitimately scary.

It’s enthralling and adventurous but I think my biggest argument for watching is how much heart it has.

So yes, it might take some time to adjust to what you’re watching. But try!

The Dark Crystal: Age of Resistance, Netflix 2019

Frontera verde

8 x 45 min.

Elk jaar neem ik mij voor om vaker TV-series te bloggen, en elk jaar vergeet ik het een beetje. Frontera verde is een Columbiaanse serie die Netflix ‘limited’ noemt dus misschien dat het bij één seizoen blijft. Als je naar het einde van de laatste aflevering kijkt … wie weet.

frontera verde posterMaar waar gaat het over? In den beginne is het een detective: er worden lijken gevonden in de jungle en een detective wordt vanuit Bogota er heen gestuurd om dat even snel op te lossen.

Maar maar dan (spannend trommelgeroffel)! Zijn er bovennatuurlijke elementen of zijn het hallucinerende middelen, kloppen de tijden nog wel, en wie is die vreemde vrouw?

Het is geen heel toegankelijke serie: sommige verhaallijnen meanderen iets te veel en de hoofdpersoon is ook nog makkelijk te waarderen/steunen. Door het heen en weer-gespring van verhaal- en tijdlijnen moet je ook je aandacht er bij houden. Aan de andere kant zorgt dit wel voor een andere ervaring van iets moois en ongemakkelijks en meer groen dan de willekeurige stadsinwoner per maand mee krijgt. Het is – om het heel naar te zeggen – een ervaring.

En wat er nu aan de hand is met die moorden? Och, ondergeschikt aan de rest.

Frontera verde, Netflix 2019

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019

 

Kerst op de Nederlandse Netflix

Het aanbod is groot genoeg, de kwaliteit ..lager. Een selectie:

🎄

Home for Christmas: enige TV-show op de lijst. Ook van het hoogste niveau, met charmante boodschap. Wel met ondertitels, want Noors.

A Cinderella Story: Christmas Wish: Deze keer komt Hilary Duff (dat was zij toch?) niet opdagen en wordt er stukken meer gezongen. De beste vriendin steelt de film.

Holiday Rush: Ja ja, soms zijn kerstfilms niet wit! Deze film zou aan elke dag of seizoen opgehangen kunnen worden, en dat lijkt het ook wel een beetje te weten. Af en toe aftellen naar kerst en opmerkingen over cadeaus, maar het gaat eigenlijk vooral over Wijze Levenslessen over waarderen wat je hebt, in plaats van het materiële.

Klaus: enige animatiefilm op de lijst. De stijl is even wennen, maar het verhaal is lief en een andere stijl betekent tenminste ook eens niet dat nare plastic gevoel.

A Bad Moms Christmas: net zoals het origineel stiekem leuker dan verwacht, maar wel minder leuk dan het origineel.

Christmas Wedding Planner: gebaseerd op een Harlequin-roman, dan weet je het wel natuurlijk. Vooral hard gelachen op de momenten dat het niet bedoeld was, en volg alsjeblieft niet haar voorbeeld.

Let it Snow: gebaseerd op een boek van John Green, dus dan snap je misschien wel dat het alleen tieners zijn die hun verhaal mogen doen. Van de drie verhaallijnen zijn er twee goed te doen, en een groot deel er van is ook te accepteren als mogelijk in plaats van ~SO CUTE, SO DREAMY~.

🎄

Fijne kerst!

Coisa Mais Linda

7 x 45 min.

Also known as Most Beautiful Thing, and it definitely is pretty to look at. With it being centered around a musical café it’s not bad to listen to either.

most beautiful thing posterBut what’s going on? A Brazilian housewife in the fifties follows her husband from Sao Paulo to Rio de Janeiro only to discover he disappeared with all her money, leaving her indebted and without direction. Now what? Her image destroyed, her bank account empty, time to find a new husband!

Except she doesn’t want to. They had dreams of starting a restaurant, now she decides on starting a jazz club. As a naive little housewife there are plenty of things she has to learn while working against sexism, the previous mentioned debts and her parents. Good thing there are female friends that suffer (in other ways) along with her.

And all that in beautiful, bright surroundings (are so many shows and films so dark these days or is it just my screen settings?) that add a little bit extra to the trope of ‘woman recognises her worth and comes into her own’. Oh and yes, it’s in Portuguese, so you might have to get used to the idea of reading subtitles.

Coisa Mais Linda, Netflix 2019

The Letdown

13 x 30 minutes

For someone who doesn’t have children, nor wants them, The Letdown has plenty recognisable situations that make you think that mothers aren’t a completely different species (yes, I know!).

The Letdown posterIn this Australian show the viewer follows around different (new) mums from different backgrounds and in different surroundings. But even though they are introduced through a mum-related event, the show doesn’t turn them solely into ‘mothers’. Children have upended the lives of these women (and their partners), and that’s where the relatable part comes in.

Even when these women are in different times in their lives, they all struggle (more or less) with romance, health, personal time, family etc. It’s small things, frustrating things, and sometimes so secondhand embarrassing that it’s hard not to look away. Please, just admit that you were wrong, right or uncomfortable, aren’t you too old for such behaviour come on.

I guess not, and that’s also what elicits chuckles besides rolling eyes. Good thing you can’t blame children or partners on bad decisions, no matter how old you are. There’s plenty of us that do so, and it’s nice to see that.

The Letdown, Netflix 2017

 

Dora the Explorer and the Lost City of Gold

102 min.

Now why would I go to the Dora the Explorer movie? Because offerings are sparse right now, my theatre pass is unlimited and it kind of looked like a kiddie Indiana Jones, and I enjoy adventure movies that don’t just revolve around white people. That’s why.

Dora the Explorer and the lost city of gold posterI wasn’t wrong about the kiddie Indiana Jones part; there’s just a give-or-take twenty minute long fish-out-of-water introduction before we get there. Dora grew up in the jungle (for those that don’t know the original material), has to move to a big city in the States and adjust to high school before she is catapulted back into the jungle again. Where she can show her worth.

What saves this film from firmly being for age group 9 – 14 only are the winks. Small moments in which the film gets a little bit meta, breaking the fourth wall (except not completely) and second guessing Dora’s behaviour because boy – there’s a lot of chipper energy in there.

All that makes Dora the Explorer and The Last City of Gold a wholesome combination of Mean Girls and Indiana Jones: except with more people of colour. Will it blow you away because of its cinematography, plot and dialogue? Very probably not. Will it entertain you? I believe it might.

Dora the Explorer and the Lost City of Gold,