Agent Carter

40 min. 8 episodes

Marvel works hard to take over every traditional medium. There’s a stark difference between their Netflix and regular cable work. Daredevil was alright, Jessica Jones was quite alright. Agents of S.H.I.E.L.D was so bad that it put me off trying the other main cable show Agent Carter for little less than a year.

agent carter marvelAgent Carter is Peggy Carter, Captain America’s love interest in his first movie. This means the show is set close after the Second World War, and the times’ sexism is a large part of the villains offered. For the rest there’s the plot: Howard Stark needs his name cleared, a load of (nameless) bad guys are stealing his stuff and Stark’s butler – Jarvis – helps Carter out and offers comic relief.

It’s breezy, silly fun, but the biggest difference with those other agents is that nothing feels like cardboard. The actors try, the actors have fun. And with (just) eight episodes, it’s easy to join in.

Agent Carter, Marvel ABC 2015

Bron/Broen

Scandinaviërs staan bekend om hun talent op het gebied van detectives en thrillers, in boek-, film-, en televisievorm. Bron/Broen (The Bridge) past daar helemaal bij.

Het tweede seizoen was deze zomer op NPO2, elke avond een aflevering van 58 minuten. De twee detectives; de ene uit Noorwegen, de ander uit Denemarken, zijn weer aanwezig en er is weer een grote, vreemde zaak.

bron-broenMeestal ben ik niet van detectives. Elke week wordt even snel een zaak opgerold en als er al een overkoepelend plot is, wordt dat in de finale binnen vijf minuten gefixt. Het personeel weet alles te vinden en begrijpt elke hint en soms is er meer tijd voor privé levens dan de zaak.

Zo niet met Bron/Broen. Ja, vrouwelijke detective Saga weet veel en ziet veel, maar niet zonder het investeren van veel tijd in het aanwezige materiaal. Het mooiste van haar is echter nog wel haar karakter. Is in een man/vrouw combinatie vaak de man de stugge cowboy, hier is het Martin met het gezin en de (overdosis aan) empathie, terwijl zij het maar raar vindt, sociale interactie.

Dat betekent niet dat zij een karikatuur is voor comedic relief, ze is nog steeds menselijk. Iedereen, ook de bad guys en de slachtoffers, hebben meerdere dimensies. De serie neemt ruim de tijd om iedereen te introduceren en stopt daar ook later in de serie niet mee. De kijker moet meedenken en dingen onthouden, in plaats van alles te verwachten op een dienblaadje.

Beide seizoenen hebben tien afleveringen en het is moeilijk er maar één per keer te kijken. Bron/Broen ziet er mooi uit, zit goed in elkaar en laat je waarschijnlijk elke zin verliezen om ooit nog naar Kopenhagen of Malmo te gaan.

La Vénus à la fourrure

96 min.

Kun je werk waarderen van iemand wiens acties je veroordeelt? Roman Polanski heeft wat boude uitspraken gedaan, is veroordeeld geweest voor seks met een minderjarige en is all round een beetje vreemd. Maar zijn films zijn interessant – oordeel je dan de creatie of de maker?

Venus in fur
Monolith Films

In ieder geval: La Vénus à la fourrure (Venus in bont). Een regisseur zoekt voor zijn toneelstuk een hoofdrolspeelster, maar de vrouwen die op auditie komen, vallen allemaal tegen. Aan het einde van de avond geeft hij het op, maar dan komt Vanda binnen. Ze is verregend, luid en grof en hij heeft er helemaal geen zin meer in, maar zij dwingt een auditie af. Ze heeft tenslotte al dezelfde naam als het karakter, moet dat niet iets betekenen?

Wat volgt is dialoog, rollenspel en metacommentaar op het theater, genderrollen, media en oppervlakkigheid. Vanda is misschien wel een kauwgomkauwende kenau, maar ze weet wel wat ze wil en kan bieden, terwijl de regisseur op elke hoek twijfelt. De film is het theater van de aantrekking en afstoting, waarin vooral de snel schakelende Vanda een plezier om te bekijken is.

Maar is het een aanrader? Het is een zondagmiddagfilm, een tussendoortje voor de filmliefhebber die eens iets anders wilt. Wat perverse prikkels, een film-die-geen-film-is ervaring. Met of zonder het gewicht van de regisseur er boven.

La Vénus à la fourrure, Monoloth Films 2013

Elementary

De Amerikanen vonden het -mogelijk na het succes van Sherlock van de BBC- ook wel weer tijd voor Sherlock Holmes op televisie. Extra publiciteit kregen ze door de beslissing om van John Watson een vrouw te maken. En dan ook nog een Aziatische: Lucy Liu (misschien wel meest bekend van Charlie’s Angels).

CBS
CBS

Waar BBC Sherlock erg voor grauwigheid, stemmige kleuren en asociaal gekibbel gaat, kiest Elementary voor een veel luchtere toon (zeker in de eerste afleveringen). Sherlock Holmes is nog steeds wel sociaal gestoord en begrijpt niet waarom hij een nabestaande niet mag fileren over verdachte acties van de overledene, maar er zit toch veel meer menselijkheid in. Joan Watson (hier zijn ‘begeleider’ om nuchter te blijven) draagt daar zeker veel aan bij.

Het is duidelijk dat Elementary eerst nog even haar plek moet vinden; het duurt een paar afleveringen voor de show meer wordt dan Zaak van de Week. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers zorgt daar vooral voor. Zelfs de meest onlogische oplossingen zakken weg in hun vriendelijk gekibbel.

Heel veel A.C. Doyle “puristen” weigerden de show een kans te geven omdat Sherlock Holmes volgens hen in Engeland hoort en John Watson nooit een vrouw kan zijn. Het lijkt er echter op dat CBS met deze draai juist een heel frisse versie aan Doyle’s verhalen heeft gegeven. Het is hun verlies.

Elementary, elke dinsdag om 20.30 bij SBS6

Breaking Bad

Suffe scheikundeleraar met een doorsnee leven krijgt te horen dat hij terminale kanker heeft en besluit meth te gaan koken om genoeg geld achter te laten voor zijn familie (en een behandeling te betalen).

AMC
AMC

Breaking Bad is geen nieuwkomer. Gestart in 2008, het vijfde seizoen bezig in de Verenigde Staten en verschillende nominaties en prijzen onder de riem, is het een succesvolle serie te noemen. Misschien is het de ongepolijstheid, misschien kunnen Amerikanen zich gewoon goed inleven in het gebrek aan geld voor geneeskundige hulp. Voor mij was vooral de interactie tussen Walter White (de scheikundeleraar) en Jesse Pinkman (ex-leerling en druggie die hem het wereldje in helpt) aantrekkelijk. Als Nederlandse is het tenslotte een beetje vreemd om te zien dat er geen zorgverzekering is die je behandeling (gedeeltelijk) betaalt en het gebrek aan glamour maakte het wel erg ‘kijkje bij de buren’.

Ik heb bijna twee seizoenen van Breaking Bad gekeken en het viel me vooral op hoe veel herhaald wordt. Walter en Jesse hebben een succes, het gaat mis, mensen gaan dood, Walter’s familie komt er (bijna) achter, het grote geld komt binnen, het grote geld wordt gestolen of raakt kwijt en we beginnen weer opnieuw.

Breaking Bad komt regelmatig voor in lijstjes van must-see series. Interessant, verslavend, spannend. Zo zie je maar weer dat er niet één leidende mening is. Ik zoek verder naar mijn must-see.

Het tweede seizoen van Breaking Bad speelt nu op Canvas.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach

“Laat Brussel mij en mijn kind hier maar doden.” De stem is emotieloos, het gezicht blurred voor de veiligheid. Het maakt de vrouw schijnbaar niets meer uit, om -na het weg gaan van de coaches- toch in tranen uit te barsten.

De Terugkeercoach moet het niet van zijn regie en beelden hebben. Waar Welcome het nog lukte om het hopeloze te tonen door kleurloze omgevingen en bleke dialogen met daar bovenop een toef onmogelijke liefde, geeft de HUMAN documentaire vooral het idee dat iemand een camera op zijn schouder heeft gehesen en een dagje is mee gaan lopen.

Dat betekent niet dat de boodschap niet aankomt. Ook hier is de mens ongewild, is er een leven dat ontvlucht wordt. Het zijn niet alleen mensen uit het Midden-Oosten, ook Europeanen zoeken betere oorden. Maar dat is ze niet gelukt, anders zaten ze hier niet. In huizen waarmee België een pionier is, omdat het uitgeprocedeerde asielzoekers een plek geeft om zichzelf en hun dromen bij elkaar te rapen voor ze terug naar huis gaan, of het ergens anders proberen. Of – in het geval van vrijwillige terugkeer (wat gelukkig ook voorkomt)- steun met reïntegratie in het thuisland.

Maar er zijn vooral treurige verhalen, alleen rijst de vraag waarom ze op deze manier worden opgediend. Moet de kijker hierna Amnesty International en andere organisaties gaan steunen? Of actief gaan protesteren voor het navolgen van mensenrechten? Waarom doen de coaches dit? Hoe lang bestaan de huizen al, zijn ze een succes te noemen? De kijker blijft alleen maar toeschouwer: kijken naar de treurige buitenlanders.

De vrouw krijgt een paar dagen extra voor ze écht het huis uit moet. Daarna moet ze maar naar een daklozenopvang. En dan? Dat valt schijnbaar niet te coachen.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach is te bekijken op de website van de publiekeomroep

The Borgias

Een kostuumdrama op de zaterdagavond op een Nederlandse publieke zender, het is niet een heel onbekend beeld. Maar The Borgias biedt een paus met een minnares, dreigende oorlogen, implicaties van incest en veel bloot. 

In de serie volgt de kijker de wereld van de Borgia familie, de vader een zestiende eeuwse paus die met chantage en omkoop aan zijn functie komt, ookal heeft hij vrouw en kinderen. Die gebruikt hij zonder scrupules om zijn positie vast te houden (en naar zijn idee omdat het het beste voor Rome is).

The Borgias geeft een mooi beeld; kleding en decor en architectuur is tot in de puntjes verzorgd. Maar meer dan dat is het ook niet. De momenten van dreiging, verdriet en verraad kabbelen aan één stuk door en na de zoveelste blote borst is dat ook niet bijzonder meer. Zelfs de acteurs lijken er niet heel veel zin in te hebben. En toch blijf ik kijken, met een half oog. Want het is mooi, als behang voor een luie zaterdagavond.

The Borgias, zaterdagavond (wisselende tijden) op NL2