Elementary

De Amerikanen vonden het -mogelijk na het succes van Sherlock van de BBC- ook wel weer tijd voor Sherlock Holmes op televisie. Extra publiciteit kregen ze door de beslissing om van John Watson een vrouw te maken. En dan ook nog een Aziatische: Lucy Liu (misschien wel meest bekend van Charlie’s Angels).

CBS
CBS

Waar BBC Sherlock erg voor grauwigheid, stemmige kleuren en asociaal gekibbel gaat, kiest Elementary voor een veel luchtere toon (zeker in de eerste afleveringen). Sherlock Holmes is nog steeds wel sociaal gestoord en begrijpt niet waarom hij een nabestaande niet mag fileren over verdachte acties van de overledene, maar er zit toch veel meer menselijkheid in. Joan Watson (hier zijn ‘begeleider’ om nuchter te blijven) draagt daar zeker veel aan bij.

Het is duidelijk dat Elementary eerst nog even haar plek moet vinden; het duurt een paar afleveringen voor de show meer wordt dan Zaak van de Week. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers zorgt daar vooral voor. Zelfs de meest onlogische oplossingen zakken weg in hun vriendelijk gekibbel.

Heel veel A.C. Doyle “puristen” weigerden de show een kans te geven omdat Sherlock Holmes volgens hen in Engeland hoort en John Watson nooit een vrouw kan zijn. Het lijkt er echter op dat CBS met deze draai juist een heel frisse versie aan Doyle’s verhalen heeft gegeven. Het is hun verlies.

Elementary, elke dinsdag om 20.30 bij SBS6

Breaking Bad

Suffe scheikundeleraar met een doorsnee leven krijgt te horen dat hij terminale kanker heeft en besluit meth te gaan koken om genoeg geld achter te laten voor zijn familie (en een behandeling te betalen).

AMC
AMC

Breaking Bad is geen nieuwkomer. Gestart in 2008, het vijfde seizoen bezig in de Verenigde Staten en verschillende nominaties en prijzen onder de riem, is het een succesvolle serie te noemen. Misschien is het de ongepolijstheid, misschien kunnen Amerikanen zich gewoon goed inleven in het gebrek aan geld voor geneeskundige hulp. Voor mij was vooral de interactie tussen Walter White (de scheikundeleraar) en Jesse Pinkman (ex-leerling en druggie die hem het wereldje in helpt) aantrekkelijk. Als Nederlandse is het tenslotte een beetje vreemd om te zien dat er geen zorgverzekering is die je behandeling (gedeeltelijk) betaalt en het gebrek aan glamour maakte het wel erg ‘kijkje bij de buren’.

Ik heb bijna twee seizoenen van Breaking Bad gekeken en het viel me vooral op hoe veel herhaald wordt. Walter en Jesse hebben een succes, het gaat mis, mensen gaan dood, Walter’s familie komt er (bijna) achter, het grote geld komt binnen, het grote geld wordt gestolen of raakt kwijt en we beginnen weer opnieuw.

Breaking Bad komt regelmatig voor in lijstjes van must-see series. Interessant, verslavend, spannend. Zo zie je maar weer dat er niet één leidende mening is. Ik zoek verder naar mijn must-see.

Het tweede seizoen van Breaking Bad speelt nu op Canvas.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach

“Laat Brussel mij en mijn kind hier maar doden.” De stem is emotieloos, het gezicht blurred voor de veiligheid. Het maakt de vrouw schijnbaar niets meer uit, om -na het weg gaan van de coaches- toch in tranen uit te barsten.

De Terugkeercoach moet het niet van zijn regie en beelden hebben. Waar Welcome het nog lukte om het hopeloze te tonen door kleurloze omgevingen en bleke dialogen met daar bovenop een toef onmogelijke liefde, geeft de HUMAN documentaire vooral het idee dat iemand een camera op zijn schouder heeft gehesen en een dagje is mee gaan lopen.

Dat betekent niet dat de boodschap niet aankomt. Ook hier is de mens ongewild, is er een leven dat ontvlucht wordt. Het zijn niet alleen mensen uit het Midden-Oosten, ook Europeanen zoeken betere oorden. Maar dat is ze niet gelukt, anders zaten ze hier niet. In huizen waarmee België een pionier is, omdat het uitgeprocedeerde asielzoekers een plek geeft om zichzelf en hun dromen bij elkaar te rapen voor ze terug naar huis gaan, of het ergens anders proberen. Of – in het geval van vrijwillige terugkeer (wat gelukkig ook voorkomt)- steun met reïntegratie in het thuisland.

Maar er zijn vooral treurige verhalen, alleen rijst de vraag waarom ze op deze manier worden opgediend. Moet de kijker hierna Amnesty International en andere organisaties gaan steunen? Of actief gaan protesteren voor het navolgen van mensenrechten? Waarom doen de coaches dit? Hoe lang bestaan de huizen al, zijn ze een succes te noemen? De kijker blijft alleen maar toeschouwer: kijken naar de treurige buitenlanders.

De vrouw krijgt een paar dagen extra voor ze écht het huis uit moet. Daarna moet ze maar naar een daklozenopvang. En dan? Dat valt schijnbaar niet te coachen.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach is te bekijken op de website van de publiekeomroep

The Borgias

Een kostuumdrama op de zaterdagavond op een Nederlandse publieke zender, het is niet een heel onbekend beeld. Maar The Borgias biedt een paus met een minnares, dreigende oorlogen, implicaties van incest en veel bloot. 

In de serie volgt de kijker de wereld van de Borgia familie, de vader een zestiende eeuwse paus die met chantage en omkoop aan zijn functie komt, ookal heeft hij vrouw en kinderen. Die gebruikt hij zonder scrupules om zijn positie vast te houden (en naar zijn idee omdat het het beste voor Rome is).

The Borgias geeft een mooi beeld; kleding en decor en architectuur is tot in de puntjes verzorgd. Maar meer dan dat is het ook niet. De momenten van dreiging, verdriet en verraad kabbelen aan één stuk door en na de zoveelste blote borst is dat ook niet bijzonder meer. Zelfs de acteurs lijken er niet heel veel zin in te hebben. En toch blijf ik kijken, met een half oog. Want het is mooi, als behang voor een luie zaterdagavond.

The Borgias, zaterdagavond (wisselende tijden) op NL2

Les Arbitres

Zonder scheidsrechters zijn sportwedstrijden niet mogelijk. Dat betekent niet dat scheidsrechters welkom zijn, juist het tegendeel. De documentaire Les Arbitres volgt scheidsrechters van FIFA, een wereld waar in elke voetballer een ster is (ook wanneer hij niet zulke nette dingen op of buiten het veld doet), maar waar de scheidsrechters doodsbedreigingen krijgen.

De documentaire speelt rondom het EK van 2008 en volgt een groep scheidsrechters op het veld en achter de schermen.

Entre Chien et Loup

Vooral op het veld zorgt voor interessante beelden, omdat de kijker meeluistert naar alles dat de scheidsrechters tegen elkaar maar ook de voetballers  zeggen. Achter de schermen toont aan dat scheidsrechters (waarvan één zelfs met de dood wordt bedreigd door de Poolse premier) toch ook echt maar gewoon mensen zijn met families en gevoelens.

Dit maakt het ook voor de niet-voetbal-liefhebber interessant. Het is een kijkje in een wereld die normaal niet voor de buitenstaander toegankelijk is, een klein tipje van de sluier. Niks wereldschokkends, maar voor de nieuwsgierigen, de geïnteresseerden en de mensen met veel tijd en een neus voor documentaires: gewoon even kijken.

Les Arbitres,   Entre Chien et Loup 2009

 

Pan Am

Sony Pictures Television

Een televisieserie over een vliegtuigmaatschappij die alleen uit gebakken lucht bestaat. Dat is geen schot voor open doel, maar met de bal in je handen het doel in wandelen. Het maakt het cliché daarom niet minder waar.

Pan Am gaat over de hoogtijdagen van vliegtuigmaatschappij Pan Am (die dagen waren in de jaren zestig, de maatschappij is eind jaren tachtig opgeheven). De kijker volgt een team van vier stewardessen, twee piloten en af en toe de excuus-niet-blanke Sanjeev. Verder zijn Dean en Ted en Maggie, Laura, Kate en Colette (maar die is wel van Franse afkomst!) hartstikke blank en Amerikaans want het gaat hier om Amerikaans gloren.

De serie blijft ‘overeind’ door drie pilaren. Een lachwekkend plot over de klunzige ‘ik-ben-vreselijk-zelfstandig- Laura die bijklust voor de geheime dienst van de USA, mooie mensen in mooie steden/landen en bijdehante, ‘feministische’ (gewoon vragend voor haar rechten, gezien door de bril van de eenentwintigste eeuw) Maggie.
De aanhalingstekens zijn er voor een reden, want een stuk nat karton komt steviger over dan deze plotlijnen. De vijftig minuten durende afleveringen zijn reclamefilmpjes voor een wereld die niet meer bestaat gecombineerd met eendimensionale karakters. Zelfs als er kans is op verdieping (Colette moest vluchten voor Nazi’s), wordt dat snel opzij geschoven want Pan Am is glamour en prét!

Het is dan ook zonder veel risico te zeggen dat de serie niet de levensloop van haar naamgever zal hebben.
Maar tot dan: all aboard voor glimmende leegheid en reislustopwekkende decors.

Pan Am, maandag 21.30 uur, Net 5