To All The Boys

102 min.

It’s easy to judge this on many different levels and scoff a bit, but remember the target audience, and try to find some joy in your heart. I did.

2 all the boys This is the sequel to To All The Boys I loved Before. Mild spoilers for that one follow.

How long can a happy ending last? As everyone involved here are teenagers, the question might be a rhetorical one. Another crush shows up, and he seems much more nicer and attentive than Lara Jean’s boyfriend, oh no!

When not dating, worrying about dating and thinking of how to keep her boyfriend happy, Lara Jean has to deal with friendship, family and school as well. Actress Lana Condor makes sure she carries it well, even with those eye-rolling moments in which you just want to shake every teenager involved.

All of it is very cute and bright and sometimes very quirky, and all of it completely fits the bill and the people this has been made for. And – I admit almost with shame – for me as well.

To All The Boys: P.S. I Still Love You, Netflix 2020

There Will Come a Darkness

In the moonlit room overlooking the city of faith, a priest knelt before Ephyra and begged for his life.

Am I going to say it? I’m going to say it. This is another ‘I thought this would be a stand-alone fantasy YA’ failure on my part. Of COURSE it’s part of a series, rookie mistake!

The nice thing is that you don’t really notice until it’s too late. The question of ‘how is this going to be cleanly rolled up in so little pages left’ doesn’t show up until 3/4 into the book, and even then Katy Rose Pool doesn’t use neon-light warnings to guide you to the open ending. The ending isn’t even that open, which to me – avid hater of open endings – is a relief.

Except for the ages of the protagonists, it’s not very YA either (little romance, little teen-specific issues) and the fantasy part delivers. Scary cult, people with gifts, threatening apocalypse, royals et cetera. The world-building makes you wonder if this is supposed to be our past or our distance future: just look at the map used.

With five protagonists it sometimes feels a bit like some get more time in the spotlight than others; it also makes it easy to quickly get a preference. Maybe in the next book(s) the attention will shifts and you might feel more for other characters.

All in all, a nothing-wrong-with fantasy. If I’d see the sequel in the library, I wouldn’t ignore it.

There Will Come a Darkness, Katy Rose Pool, MacMillan 2019

Elisa & Marcela

118 min.

De film is in zwart/wit, en straks moet ik daar nog een aparte categorie voor maken. Er zijn tenslotte vast wel mensen die daar een film op afkeuren.

Elisa Marcela filmEnfin. Om het nog meer niche te maken: het is een verhaal gebaseerd op feiten en de hoofdrolspeelsters zijn twee lesbiennes waarvan eentje zich als man verkleed om zo toch samen te kunnen leven. En de film is grotendeels in Spaans (met een heel klein beetje Portugees). Ga er maar aan staan.

Is dit allemaal de moeite waard? Als je op zoek bent naar iets anders-dan-anders, met aandacht voor cinematografie en tussendoor ook nog een vrouwelijke regisseur steunen: ja. Het is een mooie, zachte film die gelukkig niet een zacht filtertje over homofobie en hysterie schuift.

En, voor hen die daar altijd hard op zoek naar zijn: er is nog een happy ending voor de vrouwen ook.

Elisa & Marcela, Netflix 2019

Ducks, Newburyport

I can’t give you the first sentence of this book, because that sentence takes approximately 35 pages to finish. Does it even ever finish, or is it just paused by another story line that does use other punctuation than commas?

I didn’t finish this book either. I read a lot of the pages, I read the last few but I didn’t read the majority of the almost 1000 pages.

The majority of those 1000 pages are a stream of conscious about an American housewife that bakes pies. After about two-third of the book there are layers added, issues, maybe even traumas that can help you understand the endless circling of her thoughts, but by then I had long checked out. The blurb on the cover ‘Ulysses got nothing on this’ should have warned me; I thought it was just about the size of the book. No, it was about the run-on-sentence.

I appreciate how the author and the publisher (there’s a page in the back explaining things and how they want to support original stories) wanted to offer something different, and maybe I’m just too anxious and too much of a control freak to appreciate this.

So, if someone read it or will read it, I’d love to get a summary about what’s going on, because I gave up the fight.

Ducks, Newburyport, Lucy Ellman 2019

Suburbicon

105 min.

Net zoals bij boeken, ben ik bij films altijd een beetje huiverig wanneer ze claimen een comedy te zijn, of nog erger: satire of “donkere komedie”. Hmhm, maar gaat je dat ook lukken zonder racistische en seksistische grappen?

suburbicon filmDat lukt Suburbicon wel. Ik kan Matt Damon niet echt uitstaan, maar ik heb een zwak voor het cliché ‘Het is helemaal niet zo idyllisch in dit idyllische plaatsje’ dus ik klikte ‘m toch maar aan op Netflix.

Het niet-zo-idyllische is tweezijdig: buitenwijk in de jaren zestig verandert in racistisch monster wanneer een zwarte familie er komt wonen, terwijl achter de nette gordijntjes van de buren wat onfrisse dingen gebeuren. Hypocrisie ten top, en regisseur George Clooney wrijft dat er flink in.

De aankleding is heel fijn, dat alle hoofdpersonen schaamteloos naar zijn ook. Je wordt niet afgeleid door tientallen bijplotjes en er is weinig ruimte om je af te vragen hoe lang de film nog duurt.

Is het allemaal subtiel? Verre van, maar wel vermakelijk.

Suburbicon, Paramount Pictures 2017

 

Invisible Women

Most of recorded human history is one big data gap.

Good gravy, just when you thought you already knew, things turn out to be so much worse. Next to a sexist gap in pay, safety and health there is a huge one in the thing that drives pretty  much all of society: data.

Why is the default ‘he’? Why is there still a riddle about a doctor whose husband died, and why do too many people involved with design viewing women as ‘men with boobs’? Well, because societies worldwide have made it so, and not enough people in powerful positions protest it. And it turns out to be lethal for women.

Invisible Women isn’t particularly uplifting material: there’s just so many numbers and anecdotes on things that went wrong and are going wrong and men not giving a damn about it. How do we rally for change when the entire history of humanity is against us?

Because in some cases and in some countries things have changed and are changing. And you can never change something you don’t know anything about. And because it might save your life to know.

Invisible Women: Data Bias in a World Designed for Men, Caroline Criado Perez, Abrams Press 2019

Psycho

109 min.

Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van het feit dat ik nog verrast kon worden door een film van zestig jaar oud. Natuurlijk wist ik van de douche af, maar er is dus méér.

psycho film posterEn ja, deze film is in zwart/wit, mocht je daardoor nog verrast zijn.

Het lijkt eerst een film te zijn over een romantische relatie die niet helemaal goedgekeurd wordt en daarom zich in het geheim afspeelt. Is één van deze twee mensen de psycho? Nope.

Marion steelt van haar baas om haar geliefde te helpen (waarschijnlijk) en gaat er vandoor. Dan wordt het een detective want dat geld moet natuurlijk terug, maar Marion zou ook nooit zoiets doen en waarheen is ze verdwenen want haar geliefde weet ook nergens vanaf.

En dan komt Bates Motel in beeld.

De laatste plus minus twintig minuten van de film zijn bijna een koude douche na al de sfeervolle beelden van de minuten er voor, maar misschien vond Hitchcock dat er toch nog iets uitgelegd moest worden. Nog wat geleerd: de film is gebaseerd op een boek. Wie weet hoe ik dáár nog door verrast kan worden.

Psycho, Paramount Pictures 1960

On Earth We’re Briefly Gorgeous

Let me begin again.

Golly gosh, how to explain this? It’s a memoir, it’s a fever dream, it’s an obituary – maybe? And did I like all of it, any of it, only the parts that I read at night? It was, in a way, beautiful, though. A kind of experience hard to put into words.

On Earth We’re Briefly Gorgeous is one of those titles that seem to be singing around in ‘Serious Reader’ circles for a while. It’s not loud enough to feel like it’s been hyped, nor is a celebrity book club attached, but there is the vibe of “Haven’t you read it yet?” around it. To me, anyway.

Ocean Vuong wrote poetry before, and it shows in his descriptions, his look on life, how it feels like he weighed every word before putting it down. It’s in juxtaposition with the subjects he writes down: the suffering of his grandmother and mother, the lack of family, being an immigrant child, being the only different one while growing up. All of it feels absolutely anchor-less.

Can you have an opinion about something that runs through your mind like sand through your hands? I’m sure you can, but I’m just going to stick with ‘an experience’ and a weird feeling of honour that Vuong allowed you in.

On Earth We’re Briefly Gorgeous, Ocean Vuong, Penguin Random House 2019

Year of Yes

When it was first suggested to me that I write about this year, my first instinct was to say no.

Hmmmm…

I kind of feel like I have to approve of this book solely because of the achievements of the person that wrote it. And Shonda Rhimes achieved a lot, and well done to her and I hope she keeps on carrying on.

And maybe I should have been less surprised about the tone of the story with such a title. I mean, this is the second time this year I’ve been cuckolded by a book title. This isn’t completely a memoir, but it comes close it. Combine that with the subject (saying yes to more things, daring to live (a little)), and honestly – I could have seen this coming.

Of course, it’s interesting to learn about how much work Rhimes puts into everything, how determined she is and how she recognises what has to be done to get where she wants to go.

It’s kind of a chicken-or-the-egg thing: is she ‘American Dream rah-rah’ because of what she accomplished or did she accomplish what she did because she’s ‘American Dream rah-rah’?

In the end, have I decided to be infected by her yes-saying? Maybe. Temporarily. Mostly I’m still stuck on all the ways in which she describes herself, her thoughts and her actions.

Year of Yes, Shonda Rhimes, Simon & Schuster 2015

Shéhérazade

111 min.

Straks word ik nog een Fransefilmkijker. Of het nu comedy, drama of actie is, ik weet ze wel te waarderen. Deze valt in de tweede categorie, maar weer wel op zo’n manier dat het niet drámá is. Niks tranentrekkerigs met wollige soundtracks, maar het drama van een grote hoeveelheid slechte omstandigheden en beslissingen.

film poster sheherazadeWant nee, de pooier van je vriendin worden is geen goed idee, ook al is ze prostitueren al gewend. En met een pistool zwaaien is nooit een goed idee, net zoals weglopen bij een opvanghuis. Zach krijgt het desalniettemin allemaal voor elkaar.

Zach zit dan ook tussen het wal en het schip. Vader afwezig, moeder boeit het allemaal niet, stoere vrienden die het allemaal niet zo legaal doen en natuurlijk die eeuwige drang om maar de grootste, beste, gevaarlijkste te zijn. En dat kan best redelijk door middel van pooier zijn, geld rondstrooien en een grote bek hebben op de verkeerde momenten.

Tussendoor is zijn vriendinnetje Shéhérazade ook veel verder van huis dan gewenst. Deze twee klauwen wel aan elkaar vast, maar wat heb je daaraan als beiden aan het verdrinken zijn? Hierdoor is het verleidelijk om ze toe te roepen los te laten en het heel ergens anders opnieuw te proberen maar ja – het is maar een film.

Dus is dit een film met bitterzoete randjes en frustraties, in een licht en vorm waardoor al dat lelijks bijna mooi is.

Shéhérazade, Netflix 2018