Beasts of No Nation

It is starting like this.

Dit is een klein boek met een groot verhaal. De lezer volgt de tien-jarige Agu die ergens in Afrika uit zijn dorp wordt meegenomen om als kindsoldaat in een leger te dienen. Het wordt in eerste persoonsvorm verteld, in gebrekkig Engels en met een incompleet beeld over hoe de wereld in elkaar zit.

Door het taalgebruik werd -voor mij- wel een afstand geschapen. Ik ben gewend aan correct taalgebruik en las expres maar halve zinnen zodat de fouten minder stoorden. Ergens vind ik dat wel jammer, want is een verhaal dat heel je aandacht verdiend. De wanhoop, uitzichtloosheid en compleet gebrek aan beter kriebelt onder je huid.

Ik weet dus eigenlijk niet of ik Beasts of No Nation zou aanraden. Mogelijk moet ik gewoon meer boeken in een speciaal taaltje lezen. Het is -zoals altijd- aan de lezer.

Beasts of No Nation, Uzodinma Iweala, Murray 2005

The Selected Works of T.S. Spivet

The phone call came late one August afternoon as my older sister Gracie and I sat out on the back porch shucking the sweet corn into the big tin buckets.

The Selected Works of T.S. Spivet won me over because its looks. It’s a big green book full of illustrations and scribbles in the margins. That the blurb on the back said it was like Little Miss Sunshine in a book, mixed in with some other comparisons, was just a plus.

T.S. Spivet (Tecumseh Sparrow) is a smart twelve year old boy who likes to make maps. Of everything. Where all the MacDonalds in Ohio are, but also the insides of a beetle. His mother is a scientist, his father owns the ranch they live in the middle of nowhere and there’s an older sister who’s miserable because they live in the middle of nowhere. T.S. has a teacher who’s very enthusiastic about his mapping skills and -without informing T.S.- sent them away for an award. The above mentioned phone call turns out to be The Smithsonian who doesn’t know T.S. is a twelve-year old and rewarded him with the award. And oh, if he can come over to do a speech.

And that T.S. does. He starts off on a trip by freight train to get to Washington. What follows is an ode to (mid-)America and a lot of thoughts from a smart twelve year old. Whenever it gets close to annoying (I ignored some of the scribbles in the margins first time round), Larsen manages to turn things around and keep it cute. A lesson in growing up and taking responsibilities.

It’s a charming little story that turns big because of its surroundings. Do read it.

The Selected Works of T.S. Spivet, Reif Larsen, Harvel Secker 2009

Skyfall

143 min.

Bond, James Bond is eindelijk weer terug in de bioscoop. Na veel commentaar op de vorige (Quantum of Solace) voor te veel op de Bourne trilogie te lijken, waren cast en crew nu duidelijk in het onderstrepen van James Bond’s gentleman zijn.

Een gentleman die de wereld rondreist, zonder problemen mensen doodt, wat rondsnuffelt aan mooie vrouwen en aan het einde van de film natuurlijk de bad guy pakt.

MGM

Dit zijn geen verrassingen te noemen, dit is James Bond.
Er zijn echter wel verrassingen en die zijn deels toe te schrijven aan regisseur Sam Mendes. Naast berichten over James’ oude nieuwe stijl werd regelmatig genoemd dat een Oscar-winnende regisseur wilde bijdragen aan het hap-slik-weg fenomeen van de Bond films. Is dat te merken? Daar mogen de professionals het hoofd over breken. Duidelijk is in ieder geval hoe mooi de film gewoon is. De locaties, het licht, het cameragebruik, aankleding en verloop; het werk dat er achter zit is gewoon zichtbaar.

Dan zijn er ook nog de acteurs. Er waren een paar kleine momenten waarbij ik twijfelde of het bij Bond paste, maar hiermee wordt wel getoond dat de MI6 agent zich toch nog kan ontwikkelen, bijvoorbeeld op emotioneel gebied. Het samenspel met Naomie Harris is geloofwaardig en soepel en natuurlijk is er nog een mooie schone. De Bond-girl rol moet toch gevuld worden.

Het verhaal dan. Iemand uit M’s verleden komt rotzooi trappen. James Bond moet het opruimen, maar de bad guy gebruikt technieken die moderner zijn dan alles wat MI6 (en zelfs de schattige nieuwe Q) kan bieden. Dus is het James Bond old school. Het komt toch wel goed en is een mooie steek naar iedereen die Bond films te glad en te modern noemen.

Naar mijn mening moet iedereen eens een Bond film in de bioscoop mee maken. Alleen al voor de titel sequence, wat weer een klein kunststukje is. Ik sta nog steeds achter mister Martini.

Day for Night

“They’re around here,” said our guide, as  we slowly motored up the Homosassa River.

Everything and everybody is connected. Day for Night reminded me from time to time of Cloud Atlas, solely for the fact that there are several stories with different main characters that end up all being connected with each other in some way. In the first half of the book the connection is pretty easy to recognize. From a mother to a daughter to a sister, for example. It gets slightly more puzzling in the second half.

That’s one of the reasons I liked the second part a little bit better. The first part is slightly domestic, while in the second half Frederick Reiken takes you to other countries, other times and a possible fable from WWII.

It’s hard to precisely put into words how I feel about Day for Night. I was simultaneously engaged with the happiness of each character while at the same time feeling a distance of not caring. Like all these stories were simply served up to me without questions of ‘What do you think about it?’, ‘How do you feel about it?’ or ‘Isn’t it good/horrible?’

It’s a nice little puzzle to discover the connections and Reiken’s writing is full of imagery. It simply wasn’t able to reach beneath my surface.

Day for Night, Frederick Reiken, Little, Brown 2010

Cooking with Fernet Branca

If you will insist on arriving at Pisa airport in the summer you will probably have to fight your way out of the terminal building past incoming sun-reddened Brits, snapping with clinking luggage.

Een boek vol met vreemde vogels. Ik weet niet waar ik last van heb, maar een deel van de boeken dat ik recent heb uitgenomen, hebben mij flink op het hoofd laten krabben. Of ik nu het gevoel heb dat ik een boodschap miste, heel het boek niet begreep of de personages niet in de vingers kreeg, het was allemaal een beetje raar. Zo ook Cooking with Fernet Branca.

Er zijn twee hoofdpersonen; Gerald en Marta. Gerald (Gerry) is een Britse ghost-writer van biografieën van sporters en hobbyist kok (met pareltjes zoals Kat Tussen Duiven of Vis Cake). Het is een zielig, chagrijnig mannetje die zichzelf heel wat vindt, graag in derde persoonsvorm over zichzelf denkt en vindt dat hij meer verdient in het leven dan wat hij nu heeft.
Marta heeft haar mafia familie in Voynoyvia (Oost Europa – fictief) achtergelaten om een succesvol componist te worden, te beginnen met werk voor een groots Italiaans regisseur. Ze is een naïef warhoofd, wil graag een goede buur zijn en er voor zorgen dat haar vader er niet achterkomt dat ze mogelijk voor een pornofilm aan het schrijven is.
Er volgen situaties in en om hun huizen (beiden waren beloofd door de makelaar dat er geen buur zou zijn, met uitzondering van één maand per jaar), op de filmset, met de mafia familie en de popster waar Gerry een biografie voor gaat schrijven.

Het is een zooitje. Voeg daar James Hamilton-Patterson’s ‘haha ik ben grappig’ schrijfstijl aan toe en je hebt een soms vervelend zooitje. Om de titel er aan de haren bij te trekken: koken met Fernet Branca laat een vreemde nasmaak achter.

Cooking with Fernet Branca, James Hamilton-Patterson, Faber and Faber 2004

When God was a Rabbit

I divide my life into two parts.

A story about a brother and a sister, as the blurb on the back tells me. And it is, but it is much more the story about two people who are related to each other. The brother is always there for his younger sister, his sister always expects this and doesn’t know how her life would be if he wouldn’t. The novel is a two parter: part one for when they were young kids, the second for when they are both adults and a lot of things have happened to the both of them.

Writer Sarah Winman tries to give you a sense of security which does the opposite. Even with her vague hints, the reader steps into a world that is severely layered, unsure if he/she even wants to know about what’s going on. The relationship between brother and sister seems one way and not completely healthy, but why? How many of the implied actions and situations were only in their mind? And how could a seemingly happy childhood create such world-naive people?

A lot of things happen underneath the surface in When God was a Rabbit, but the nice thing about this novel is that the reader has the space to decide if he/she wants to look underneath it or not. Because without digging and dodging rising questions the story is an enjoyable, richly detailed one that shows genuine images of the human side of history.

 

When God was a Rabbit, Sarah Winman, Headline Review 2011

Alex Cross

101 min.

Ik vind sneak previews een leuk idee. Op deze manier kun je uitkomen bij een film waar je anders misschien nooit van gehoord had. Met een beetje geluk verbreed je zo je voorkeur (na mijn eerste sneak preview ervaring La guerre est déclaree koos ik vaker Franse films uit om te kijken). Met wat pech kom je uit bij een film als Alex Cross.

QED International

De hoofdpersoon Alex Cross is een detective die in een moordzaak terecht komt waarvan de dader een sadistische psychopaat is. Omdat hij en zijn partners een nieuwe moord voorkomen, komen ze zelf op de lijst van de moordenaar te staan. Dit is allemaal vrij recht door zee politiefilm met buddy cop elementen (er wordt meerdere malen aangestipt dat Alex en Tommy hele oude vrienden zijn). Maar dan krijgen we een montage van familiemomenten om te laten zien dat Alex meer is dan zijn beroep. Er komen hints dat de moordenaar een verleden heeft met Alex Cross en zijn partners. Een paar scènes om te laten zien dat hun baas het belangrijker vindt om verkozen te worden dan een zaak op te lossen. Hints dat er een Samenzwering op Hoog Niveau bezig is. Martel- en vechtscènes waarbij de camera weg draait als het te bruut wordt.

En dan ..is er het einde. De dader wordt opgeruimd, de Samenzwering wordt opgerold en de andere plotlijnen moet je maar vergeten want die krijgen geen fatsoenlijke afsluiting. Geen uitleg over hoe en waarom, wat er alleen maar voor zorgt dat het idee van ”wat een zooitje” versterkt wordt. Alsof Alex Cross een intelligent, gevoelig politiedrama wil zijn maar wel graag met achtervolgingen en gevechten vastgelegd in schokkerige beelden, want het moet natuurlijk wel stoer blijven.

Hopelijk biedt de volgende sneak preview weer wel iets moois.

Alex Cross, QED International, vanaf 6 december in de bioscoop