Self Help

He was relieved to be again among the Russian.

Self Help bouwt langzaam een ruwe wereld met interessante karakters. Soms een beetje te langzaam (het komt zo weinig voor dat flash backs enig nut hebben. Ook hier tellen ze niet allemaal mee). Tot BAM de laatste twintig pagina’s beginnen, de gehinte ontknoping maar een deel van de echte ontknoping is – zo is het gebeurd – oh, het einde van het boek is nabij – goedendag.

Ik denk dat het wel bekend is hoe frustrerend ik een boek met een ongebalanceerd tempo vind. Gelukkig heeft Self Help andere elementen die wel werken. Het verhaal van een tweeling die na de dood van hun moeder ontdekken dat ze een half-broer hebben, is bedriegelijk simpel. De beschrijvingen van Sint Petersburg, Londen en Parijs maken deze plaatsen bijna karakters. De menselijke karakters zijn 3D, hebben een geschiedenis en maken (slechte) beslissingen.

Terugkijkend vind ik dat dit boek meer gaat over plaatsen en karakters dan over haar verhaallijn. Neem de tijd om die in je op te nemen en je hebt zo’n 500 pagina’s aan goed leesmateriaal.

Self Help, Edward Docx, Picador 2007

Wreck-it Ralph

108 min.

“Bad guy” Ralph wil ook wel eens wat waardering voor zijn werk (een gebouw vernielen en vervolgens toestaan dat hij door een groepje mensen van het gebouw af wordt gegooid) en gaat op zoek naar een manier om een medaille te verdienen.
Tijdens zijn zoektocht door verschillende games (Ralph kan via de stekkerdoos reizen, elk karakter met aansluiting op die stekkerdoos kan het) ontmoet hij niet alleen zichzelf, maar ook vreemde figuren, (nieuwe) vrienden en natuurlijk een echte, redelijk enge bad guy.

Disney
Disney

Aangezien de bad guy hier een game karakter is en zijn leefomgeving alle games in de arcade hal, kan de kijker er wel vanuit gaan dat dit geen zielenroerend drama is. Wreck-it Ralph laat met zijn animatie wel de mooiste kant van verschillende games (van first person shooter tot glazuur-vernietigend zoet racespelletje)  zien.  De Levenslessen van de film liggen er duimendik bovenop, daarin is het meest te merken dat dit een film voor kinderen moet zijn.  Ieder heeft zijn eigen plek in de wereld, durf groot te dromen, vriendschap en liefde zijn in de vreemdste hoeken te vinden.  Het wordt nog net niet in intervals (kleurrijke letters, zwart scherm) letterlijk op het doek gebracht.
Negeer dat gewoon een beetje en knijp ook een oogje dicht voor het compleet nutteloze ware-liefde plotlijntje, want Wreck-it Ralph is erg leuk.  De games zijn kleurrijk en gedetailleerd, de karakters geven een giechelige bite aan al het zoete gedoe en de pret is besmettelijk.

Wreck-it Ralph is ook een aanrader voor buiten de kerstvakantie en kinderen boven de zes jaar.

Wreck-it Ralph, Disney 2012

Brave New World

A squat grey building of only thirty-four stories.

One for my Why Are They Called Classics And Are They Worthy Of The Name list. I read 1984 quite a while ago and thought that would do when it came to covering books from the (distant) past about the (distant) future. But as always it was my library that changed things; Brave New World (with the added Brave New World Revisited) was in plain view and here we are. I liked the story telling, the story scared and disgusted me. Which is -I hope- not new to anyone who reads it.

In Brave New World we see life in the 26th century on planet Earth. There is no such thing as love, families or traditional education; it has been replaced by reproductive technology and sleep-learning. Society is divided into different castes: Alphas on top (bred most successfully), Epsilons at the bottom (little more than factory workers with no identity to speak of). This world is introduced to us through the eyes of Bernard Marx, an Alpha but a stunted one. Because of this he feels an outsider, but he realizes what being a real outsider is when he takes home a Savage and his mother.
Because not every place on planet Earth has been civilized like the western world. No, there are small spaces, reserves, where the savages live. Humans who still believe in gods, monogamy and family. Of course the “civilized world” is blown away by this Savage (he quickly loses his name). So is the Savage by “civilization”, but not in the way the people expected it.

The ugly thing about this story is that a lot of it is believable. Ideas that are possible to grow in people’s minds. What if we make humans only loyal to capitalism and consumerism and nothing else? What if we take away all flaws and dump the humans when they’re not “necessary” anymore?  I’m not saying that I expect Brave New World to be reality by the end of this century, but I do believe that there are people out there thinking it. The people that don’t think about it and will fight for the right of being an individual just need to stay the majority.

I think Brave New World is worth of the title Classic.

Brave New World, Aldous Huxley, HarperCollins 1932

The Hobbit: An Unexpected Journey

169 min.

Wat is er nog over te zeggen?

hobbit-dwarves-poster
MGM

The Hobbit: An Unexpected Journey is het eerste deel van de The Hobbit trilogie (er zijn tenslotte nog mensen die niet weten dat het drie films worden). Naast het verhaal van het boek The Hobbit (in deze film tot aan de Eyrie), wordt er ook uit The Unfinished Tales and Silmarillion gevist, om verschillende karakters (meer) achtergrond te geven.
De film is naast 2D en 3D ook in 48HFR (high frame rate) te zien waardoor alles nog mooier, helderder, strakker enzovoorts er uit zou moeten zien.

Als fan van Tolkiens werk is het fijn om weer terug te zijn in Middle-Earth. En dat het een kinderboek is, betekent niet dat Peter Jackson het tot een kinderfilm heeft vermaakt. Elke actiescène gaat voor het achtbaan-effect met swingende camera’s, de bad guys zijn naar en dreigend en met de extra informatie moet het lange termijngeheugen ook nog aan de slag.

Maar het is ook duidelijk deel één van een trilogie. Lijnen worden in het zand gelegd, maar nog niet doorgetrokken. Het leggen van fundamenten haalt soms het tempo onderuit. De fan zal het niet uitmaken en komt de niet-fan sowieso wel bij deze film terecht? Het blijft tenslotte een boekverfilming en dan ook nog van een fantasy verhaal. Toch als leek nieuwsgierig? Vooral gaan kijken, maar laat die extra rambam van 3D en HFR lekker achterwege.

The Hobbit: An Unexpected Journey, MGM 2012

A Catered Affair

My mother opened the front door, kissed me hello, rearranged my fringe and pincered an imaginary piece of lint off my jacket without missing a beat in her phone conversation.

I liked this chick lit. For the first one-third of the novel it isn’t exactly sure with which man she’ll end up, the side-characters are funny without being bizarre characters (I’d like to read a story about Grace and Scarlett) and instead of endless descriptions of outfits, it’s about food. Much better.

Tallulah is being dumped at the altar. She thought her fiancé had finally grown over his commitment-fear, but of course he didn’t (how else would you get a plot-starting problem). Tallulah (Tally) drowns herself in alcohol, propositions her caterer and tries to rebuild her life without Josh. Her grandmother tries to set her up with numerous dates, her already in-your-face mother gets worse and her sister Scarlett tries to get pregnant. A lot is going on.
A previous love of her life shows up, the caterer turns out to be a great friend ..what will happen, what will happen.

A Catered Affair follows the well-trodden paths of chick lit, but Sue Margolis has an enjoyable, self-mocking tone that prevents the story from turning cavity-inducing sweet. It was all I needed after the horror of Afraid.

A Catered Affair, Sue Margolis, American Library 2011

HUMAN DOC: De Terugkeercoach

“Laat Brussel mij en mijn kind hier maar doden.” De stem is emotieloos, het gezicht blurred voor de veiligheid. Het maakt de vrouw schijnbaar niets meer uit, om -na het weg gaan van de coaches- toch in tranen uit te barsten.

De Terugkeercoach moet het niet van zijn regie en beelden hebben. Waar Welcome het nog lukte om het hopeloze te tonen door kleurloze omgevingen en bleke dialogen met daar bovenop een toef onmogelijke liefde, geeft de HUMAN documentaire vooral het idee dat iemand een camera op zijn schouder heeft gehesen en een dagje is mee gaan lopen.

Dat betekent niet dat de boodschap niet aankomt. Ook hier is de mens ongewild, is er een leven dat ontvlucht wordt. Het zijn niet alleen mensen uit het Midden-Oosten, ook Europeanen zoeken betere oorden. Maar dat is ze niet gelukt, anders zaten ze hier niet. In huizen waarmee België een pionier is, omdat het uitgeprocedeerde asielzoekers een plek geeft om zichzelf en hun dromen bij elkaar te rapen voor ze terug naar huis gaan, of het ergens anders proberen. Of – in het geval van vrijwillige terugkeer (wat gelukkig ook voorkomt)- steun met reïntegratie in het thuisland.

Maar er zijn vooral treurige verhalen, alleen rijst de vraag waarom ze op deze manier worden opgediend. Moet de kijker hierna Amnesty International en andere organisaties gaan steunen? Of actief gaan protesteren voor het navolgen van mensenrechten? Waarom doen de coaches dit? Hoe lang bestaan de huizen al, zijn ze een succes te noemen? De kijker blijft alleen maar toeschouwer: kijken naar de treurige buitenlanders.

De vrouw krijgt een paar dagen extra voor ze écht het huis uit moet. Daarna moet ze maar naar een daklozenopvang. En dan? Dat valt schijnbaar niet te coachen.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach is te bekijken op de website van de publiekeomroep

Afraid

The hunter’s moon, a shade of orange so dark it appeared to be filled with blood, hung fat and low over the mirror surface of Big Lake McDonald.

This is certainly a book that lives up to its title. I stopped reading it after seven at night because I was afraid of the high amount of nightmare fuel I was offering my subconscious.

Afraid tells the story of an invasion on a small town in Wisconsin, inaptly named Safe Haven. At first it seems like a cruel military accident gone wrong, men made into monsters and dropped on American soil instead of the Axis of Evil where they “should” be. But the randomness doesn’t fit and it turns out there is a reason why Safe Haven is slowly annihilated.

The thing that scares me most about Afraid are the humans. Humans who think they can tinker with other people to make them flawless. Humans who don’t care about how much death and disaster they leave behind. Humans that take great joy from hurting and maiming. I like to believe that we have enough moral stability to say that we won’t have robocops any time soon, but this book definitely showed the scariest side of such a future.

Afraid, Jack Kilborn, Headline 2008