A Dance with Dragons

The night was rank with the smell of man.

This is another book out of a series, and this time it’s (luckily) not the final one. The author took its time, but -on most parts- it was worth the wait. And, because it had been a while, it wasn’t all that bad that the first one/third of the book was a repetition of the previous one, only from other characters’ point of view. It refreshes the mind a bit.

A less refreshing thing is the lack of development of some characters. It seems like Martin wasn’t all that inspired or just didn’t know what to do with some of them, making their chapters exist out of little more than ‘She ate. She slept. She mourned. She didn’t know what to do.’ It’s not only a waste of paper (because come on, if you write a 1100 page novel, make every page count), it’s a waste of the coolness of the character.

The author turns some of the characters from likeable to unlike-able and vice versa but the Big Bad is clear and looming (and hereby giving some much needed excitement to the book). Sometimes A Dance with Dragons feels too much like filler, how second books in trilogies can feel sometimes, even though this is number five in the series ofA Song of Ice and Fire.

But besides that it was -for me- good to be back again in the wonderful, disgusting and colourful world that Martin creates. I just hope he doesn’t take too long before I can return there again.


A Dance with Dragons, George R.R. Martin, Harper Voyager 2011

The Night Eternal

On the second day of darkness they rounded them up.

The Strain Trilogy of Guillermo del Toro & Chuck Hogan doesn’t give the reader an easy, fluffy experience. The story of a vampiric virus let loose on civilization isn’t a pretty one. The three books go through the stages of denial, fighting back and trying to survive a new world order. The Night Eternal shows that not every human being can or will be a hero.

The vampires and their Master rule the world, and yet, as it goes, there is a small group of rebels. They are looking for ways to end the vampire-reign, although the odds are very much against them.
This is one of my favorite things about this trilogy: Del Toro and Hogan paint an incredibly gritty, desperate and depressing picture. As a reader you’re pretty sure that there will be a happy ending (that’s how fiction works, right?), but both of the authors deliver you plenty of hints and pokes that you might be wrong. There is no One Hero, no MacGuffin that suddenly shows up in the second-to-last chapter. Characters are corrupted and self-centered, badly adjusting to being placed at the bottom of the food chain. It is ugly.

If you love that, want to be scared and get uncomfortable because of what humans turn into when society disappears, go for it. If you want an original version of the creature we can vampire these days, go for it (start with book #1 though) .  And enjoy, with delicious thrills and the feeling of ‘Oh no’, running down your spine.

The Night Eternal, Guillermo del Toro & Chuck Hogan, HarperCollins 2011


De Rouille et D’Os

120 min.

Wederom een film van de Fransen. De Rouille et D’Os heeft echter minder schaterlachen te bieden dan Intouchables. Dat betekent (natuurlijk) niet dat de film geen biosbezoek waard is.

Why Not Productions

In De Rouille et D’Os volgt de kijker een stel mensen die allemaal in (in mindere mate) in de goot belanden. Stephanie is knap en arrogant, maar krijgt een gruwelijk ongeluk waardoor ze veel van haar zelfwaarde verliest. Ali is werkeloos, krijgt zijn zoontje in zijn maag gesplitst en moet bij zijn zus intrekken. Ze vinden elkaar, maar houden allebei nadrukkelijk afstand, want dat werkt beter. Tot het niet meer werkt, natuurlijk.

Dit klinkt misschien erg deprimerend en zwart/wit, maar dat is het zeker niet.  De hele film biedt de kijker genoeg ruimte om zelf vragen te beantwoorden, om kritiek te leveren of om juist niet meer te doen dan de boodschap aan te nemen. Misschien is dat ‘Op elk potje past een dekseltje’, misschien is het ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’. Hoedanook, de karakters komen verder, leren, struikelen maar staan eindelijk ook weer op. En dat is -ondanks de bittere gebeurtenissen en fletse kleuren- toch heel motiverend.

 De Rouille et D’Os, Why Not Productions 2012. Nu in de bioscoop.

Rigor mortis

Dood zijn is te vergelijken met een verblijf op een cruiseschip, althans zo zie ik het.

Mary Roach’s boek vertelt over alles wat er met een lijf kan gebeuren (en gebeurt) nadat het is gestorven. Ze springt door de geschiedenis, langs anatomie, lijken als dummies en proefpersonen, kannibalisme en op welke manieren je van een lijk af kan komen. De auteur biedt veel informatie over de steeds wisselende gedachten over waar een lijf uit bestaat, wanneer de dood intreedt en wat de beste manier is om het na de dood te bergen.

Maar  de manier waarop Roach het doet, zit mij dwars. Dat het subjectief is, is niet meer dan logisch; het zijn haar ervaringen en haar gedachten over dit onderwerp, ze mag best laten doorschemeren wanneer ze ongemak voelt in de buurt van een afgesneden hoofd. Maar het eindeloze gebruik van vergelijkingen en het versimpelen van methodes gaf mij erg het gevoel dat de auteur de lezer niet zo vertrouwt. Daarnaast dragen haar mutsige omschrijvingen van de mensen die ze ontmoet nergens aan bij en kan ze soms beter haar mening bij zich houden. Bepaalde functies omschrijven als ‘afschuwelijk’ en ‘gruwelijk’ zorgen juist voor het tegenovergestelde van wat ze (naar mijn idee) met dit boek wil bereiken: dat de dood en mensen die er mee werken een realistischer imago krijgen.

Voor de informatie isRigor mortisdus zeker de moeite waard, maar probeer wel over de schrijfstijl heen te lezen. En regel een sterke maag: elke operatie, test en autopsie wordt uitvoerig beschreven.

Rigor mortis: Over de lotgevallen van de doden, Mary Roach, Norton 2003

Red Seas under Red Skies

Locke Lamora stood on the pier in Tal Verrar with the hot wind of a burning ship at his back and the cold bite of a loaded crossbow’s bolt at his neck.

Back to Locke Lamora and his (unintentional) (mis-)adventures. This time ’round he’s in a new country and spends a lot of time on the ocean. Because Lamora becomes a pirate. Sort of. And it wasn’t his idea either.

Red Seas under Red Skies being a sequel means there is less joy and surprise over characters, plots and world building. Yet again Lamora (and his friends) aim high, but have to stumble through a lot of hoops before they get it (sort of). This time he lands in the middle of a tug-of-war between the rulers of the underworld and ‘upper’-world. And some pirate captains.

But even without the surprises, there is another bout of gorgeous (and lethal) world- and character building. One of the things I liked best is that the women have numerous functions in high places without them being femmes fatale or butch masculine creatures. Equal opportunities don’t happen all that often in fantasy. Again, the tempo is high, a lot happens and -in comparison with the first book- there are more story lines.

And just like with the prequel, I breezed through it, thoroughly enjoying myself. If the other books don’t fail (and maybe step away from the ‘Big heist in a creative way’ plot), this could turn into one of my favorite fantasy series.

 Red Seas under Red Skies, Scott Lynch, Gollancz 2007


The Lies of Locke Lamora

At the height of the long wet summer of the Seventy-Seventh Year of Sendovani, the Thiefmaker of Camorr paid a sudden and unannounced visit to the Eyeless Priest at the Temple of Perelandro, desperately trying to sell him the Lamora Boy.

This is everything a (fantasy) story should be. There is gorgeous world building, well-rounded, fascinating characters, exciting plot lines (pretty much all of them), humour, excitement and so on. It’s a book you want to finish in one go and not to ever let it end.

The Lies of Locke Lamora tells the stories of Locke Lamora and his adventures as growing up from a little orphan to a Gentleman Bastard, stealing from the rich in elaborate ways and ..doing nothing with the majority of the bounty afterwards. He and his ‘brothers’ are small parts of the mob-like constitution that rules the underworld of the city, pretending towards them and everyone else that they’re just small fish.
Of course things go wrong. A dark figure attacks the constitution and Locke Lamora seems -somehow- to be involved. The tempo picks up and the whirl-wind starts.

I would recommend this to a lot of people. Look past the fantasy tag if that’s not your thing and dive head-first into this delightful experience. Only one warning: it’s part of a series (up to seven books) and the author isn’t finished yet. So there might be a time that we will have to do without Locke Lamora and his adventures.

The Lies of Locke Lamora, Scott Lynch, Gollancz 2006

Anne of Green Gables

Mrs Rachel Lynde lived just where the Avonlea main road dipped down into a little hollow, fringed with alders and ladies’ eardrops and traversed by a brook that had its source away back in the woods of the old Cuthbert place; it was reputed to be an intricate, headlong brook in its earlier course through those woods, with dark secrets of pool and cascade; but by the time it reached Lynde’s Hollow it was a quiet, well-conducted little stream, for not even a brook could run past Mrs Rachel Lynde’s door without due regard for decency and decorum; it probably was conscious that Mrs Rachel was sitting at her window, keeping a sharp eye on everything that passed, from brooks and children up, and that if she noticed anything odd or out of place she would never rest until she had ferreted out the whys and wherefores thereof.

Dit boek heeft – naar mijn idee – in Engelstalige landen de plek die bij ons door Pippi Langkous wordt ingenomen. Al is Pippi een stuk stoerder.
Anne (“nooit de E vergeten!”) kan nooit stoppen met praten, heeft rood haar en sproeten waardoor ze zeker weet dat ze nooit een Goed Persoon kan worden maar vooral: ze heeft een gigantische fantasie. Een fantasie die er voor zorgt dat cakes mislukken, meisjes bang worden voor bossen en veel huiswerk en klusjes nooit afraken.

Anne of Green Gables speelt zich af in het Canada aan het begin van de twintigste eeuw, een tijd waarin meisjes hulpzaam en stil moesten zijn. Het is dus heel begrijpelijk dat heel het dorp op zijn kop staat door dat luide, wilde meisje. Maar om bijna 300 pagina’s te vullen met “Oeps ik ben weer mijn naaiwerk vergeten want ik dagdroomde over een mysterieuze knappe man waar ik mee ging trouwen!” ..misschien ben ik te bekend met dagdromen om er gecharmeerd door te zijn.
Gelukkig blijgt Anne wel nuchter en daardoor 95 procent van de tijd charmant en herkenbaar in gedachten en acties. En daarnaast creëert het boek – zowel het verhaal als de setting – een mooi tijdbeeld.

Ik koos dit boek omdat ik wel eens wilde weten wie die Anne was. Nu weet ik dat en hoef ik haar niet verder (er zijn meerdere vervolgen) te leren kennen.

Anne of Green Gables, Lucy Maud Montgomery, L.C. Page & Co 1908