The Yips

Stuart Ransom, professional golfer, is drunkenly reeling off an interminable series of stats about the women’s game in Korea (or the Ladies Game, as he is determined to have it): ‘Don’t scowl at me, beautiful..!’ -directed, with his trademark Yorkshire twinkle, at Jen, who lounges, sullenly, behind the hotel bar.

What a fucking mess. I took The Yips from the library because of the title, the cover and the back text. It sounded absurd, but in an amusing way. Oh dear, how wrong I was. The only laughter that escaped my mouth was out of sheer disbelief. I disliked every character in various degrees, yet somehow still managed to finish the 550 pages.

The Yips is about several characters, all connected some way or the other. There is an over-his-peak golfer, agoraphobic tattooist of pubic hair, orthodox Muslims, a guy who survived seven cancer diagnoses (which is mentioned every time he shows up), a kid with no lower jaw and so on. They all lead miserable lives. About 80 percentage of them says everything that’s on their minds. Sex scenes exist out of comparisons with pudding and whipped cream. And for most of the time it seems like the author looked back and thought “This sentence needs to be more bloated!”.

I tried to look at it from a different view. Isn’t this one big commentary on capitalism, feminism and the obsession with eternal health? Should I spend more thought on how drink water is used to hydrate golf courses and what environmental disasters those courses are? And if I should, why is it covered by mentions of everything that happens?

The Yips is an example of about everything I don’t want in a book.

The Yips, Nicola Barker, Fourth Estate 2012

The Losers

97 min.

The Losers is een verfilming van een DC Comic (DC Comics is vooral bekend door Batman en Superman) die in 2010 stilletjes door de bioscopen heen trok. Het heeft Idris Elba voor Luther, Chris Evans voor Captain America en Zoe Saldana voor Star Trek.
Het is vermakelijk.
Als je verder kijkt, zie je ook dat er veel mis mee is.

Warner BrothersElk personage dat niet Noord-Amerikaans is, is een stereotype. Daar worden ook ruimhartig opmerkingen over gemaakt. Oh, en het accent nadoen van een (vermoedelijke) Indiër is natuurlijk hilarisch.
Er is één vrouw die meer dialoog heeft dan één woord. Eentje. Ze is ook één van de twee vrouwen die binnen de ..plus minus zeven vrouwen in beeld die het voor elkaar krijgt om haar kleding aan te houden.
De acteur die de “bad guy” speelt, had er duidelijk geen zin in. Meest ongeloofwaardige bad guy in mijn kortetermijngeheugen ooit. Zijn “gay” maniertjes droegen daar alleen maar aan bij.
Daarnaast zijn er gewoon nog ‘standaard’ actiefilm-fouten. Een man die door beide benen is geschoten, kan met wat bandages wel weer lopen. Een vrouw die een mortier afschiet, blijft zonder moeite overeind staan, er is geen enkele terugslag. Bad guys schieten veel mis, good guys niet. Het zijn allemaal dingen waar ik stukken makkelijker over keek dan de racistische en seksistische problemen.

The Losers dan maar niet kijken? Inderdaad. Zelfs zonder die problemen zijn er veel betere actiefilms.

The Losers, Warner Brothers 2010

Headhunters

A collision between two vehicles is basic physics.

The first thing I noticed was that the protagonist of this story isn’t really the good guy. And the police only gets involved near the end of the book. This makes Headhunters more of a cat and mouse game, in which it’s unclear who’s cat and who’s mouse. It also made me swap sympathies several times (although sympathies is maybe put down too strongly. Sometimes I simply disliked one of the characters less than the other).

Roger Brown is a headhunter and part time art thief. He thinks he hit the jack pot in both categories when he meets Clas Grave. But the man turns out to be a booby trapped gift and suddenly Roger needs to fight for his life. Some methods he uses for that are quite creative and out there, but he showed he’s a smart shark before, so all right, I won’t wonder how much a human body and mind can take.

There are several twists in a not so large story (265 pages) that keeps the tempo up. They are smartly done but near the end they follow each other very fast and it just turns into a blur. Everyone outsmarted each other, hurray.

My mother told me I started with the wrong Jo Nesbo. Sir, we will meet again.

Headhunters, Jo Nesbo, Harvill Secker 2011

Welcome

110 min.

Illegalen die over een landsgrens proberen te komen is niets nieuws. Dat ze daarbij gewond raken, (mentaal en fysiek) misbruikt worden en sterven, ook niet. Het is iets dat een vast element in de krant is; als het aantal tenminste groot genoeg is. Het zijn geen mensen meer, maar nummers.

In Welcome kun je zien hoe letterlijk je dat kunt nemen: de mensen die worden gesnapt, krijgen een nummer op hun hand  gekalkt. Dan zijn ze tenminste terug te vinden voor hun rechtzaak.

Mars Distribution
Mars Distribution

De film wordt opgehangen aan het verhaal van de 17-jarige Bilal. Hij komt uit Irak en wilt naar Engeland toe, omdat zijn vriendin daar woont en een vriend hem aan een baan daar kan helpen. Bilal doet verschillende pogingen tot hij het idee krijgt dat hij het Kanaal over kan zwemmen. Een Franse zwemleraar leert hem -tegelijkertijd met de kijker- kennen en zo krijgen we te zien dat dit een persoon is, met wanhopige dromen en hartstochtelijke zucht naar een beter leven.

Het schuurt een beetje, die realisatie. Hoe kunnen wij ons dagelijks leven crisis noemen als je een verhaal volgt van je eigen land ontvluchten, geen enkele steun hebben en een licht aan het einde van de tunnel zien dat misschien altijd buiten bereik zal blijven? Toch is Welcome geen tranentrekker met een wijzend vingertje. De gelatenheid van heel de situatie laat juist een diepere indruk achter.

Welcome, Mars Distribution 2009

Red Glove

I don’t know whether it’s day or night when the girl gets up to leave.

Red Glove is het tweede boek in de The Curse Workers serie. Het element dat mij de vorige keer zo positief verraste, is deze keer dus minder nieuw. Dat maakt Red Glove een fractie minder vermakelijk, naast het feit dat het aan de serie-ziekte lijdt: het plot van eerdere boek(en) wordt gekopieerd en met andere gegevens in-/aangevuld.

Maar het fijne van Red Glove is hoe ze magie in de samenleving plaatsen. Mensen met magie (‘workers’) zijn geen geluksvogels, maar paria’s die liever hun kunnen stil houden. Ze gebruiken hun magie door iemand aan te raken en kunnen dan iemand doden, gedachten vernietigen of wijzigen, iemand transformeren, dromen beïnvloeden enzovoorts. Daarom dragen ze handschoenen. Een groot deel workers zit in de georganiseerde misdaad, de rest lijdt onder dat imago.

Hoofdpersoon Cassel moet deze keer de moord van zijn broer oplossen, terwijl zowel de FBI als de mafia graag zijn loyaliteit willen. Daarnaast wil hij ook nog zijn moeder uit de problemen houden en proberen een normaal schoolleven te faken.

Eigenlijk wil ik dus vooral de serie aanraden voor de originele behandeling van magie. Dat het vermakelijke YA is, is alleen maar een plus.

Red Glove, Holly Black, Gollancz 2011

Goodnight Nobody

“Hello?” I tapped on Kitty Cavanaugh’s red front door, then lifted the brass knocker and gave it a few thumps for good measure.

I took this book from the library because I wanted some not completely idiotic chicklit. Weiner (In her Shoes, Good in bed) seemed like the woman for the job.
Goodnight Nobody certainly has chicklit elements (the endless mentioning of clothes and looks, the unhappy, used-to-be-amazing main character), but I assume most chicklit doesn’t come with suburban murder. After my initial surprise (where is my Oh-No-With-Who-Will-She-End-Up storyline?) it was a nice change.

Main character Katie used to live a poor but happy life in NYC, but is now nothing more than a Slummy Mummy in a Super Mom community in Connecticut. Being an ex-journalist, she rises to the chance of losing the feeling of being without purpose when one of the mothers is killed. Research and adventure and first loves popping up again fly past.

I’m not a mother, so maybe the never ceasing thoughts of self-doubt about parenting are common, but those are what bothered me most about the book. But besides that ..read this if you find it somewhere and/or don’t have anything else. It’s not bad, just very, plainly ‘okay’.

Goodnight Nobody, Jennifer Weiner, Simon&Schuster 2005

Runelight

Five past midnight in World’s End, three years after the End of the World, and, as usual, there was nothing to be seen or heard in the catacombs of the Universal City – except, of course, for the rats and (if you believed in them) the ghosts of the dead.

The second book (a blurb on the back shares with much delight ‘Several books!’ so I don’t know how many are yet to come) about Norse gods, runes, the end of the world and a young girl wham-bam in the middle of it. Runelight happens a couple of years after the adventures of the previous book, but there’s a helpful summary from Joanne Harris in the start in case you’ve forgotten what happened.

This time main character Maddy discovers that she has a twin. The only problem is that the bad guy has her and is brain-washing her to start the end of the world (again). Maddy was quite successful to prevent the previous one, but what do you do when you have to fight your just discovered sibling?

The twin is the only new element in this story, which pretty much copies the previous book with (unwanted) discoveries, gods down on their luck and one of the main players (presumed) dead. It is for Joanne Harris’ easy, entertaining writing that it doesn’t feel like you’re reading the first book for the second time. Yes, Maddy and her twin Maggie are sometimes annoying teenagers who make dumb mistakes. They are also two seventeen year olds with the weight of the worlds on their back, which might cut them some slack.

And  I like it so much what Harris does with the gods. Running gags, arrogance and self-doubts; they are the cherry on the cake. Don’t expect to be blown away, simply enjoy.

Runelight, Joanne Harris, Doubleday 2011