The Prague Cemetery

A passerby on that grey morning in March 1897, crossing, at is own risk and peril, place Maubert or the Maub, as it was known in criminal circles (formerly a centre of university life in the Middle Ages when students flocked there from the Faculty of Arts in Vicus Stramineus  or rue du Fouarre, and later a place of execution for apostles of free though such as Étienne Dolet), would have found himself in one of the few spots in Paris spared from Baron Hausmann’s devastations, amidst a tangle of malodorous alleys, sliced in two by the course of the Bièvre which still emerged here, flowing out from the bowels of the metropolis, where it had long been confided, before emptying feverish, gasping and verminous into the nearby Seine.

For years, my boyfriend told me I would really like Eco’s The Name of the Rose. And the review of The Prague Cemetery I read in my favourite news paper was very positive. So I thought with those powers combined, I was in for a lovely book-reading-experience.

Boy, was that a disappointment. The plot in one sentence is that a forger in the nineteenth century makes up a letter and changes history with it. Sounds cool, right? But maybe Eco didn’t think that would be enough or he always likes it confusing, I don’t know. Because quickly there comes a gap between Narrator and protagonist, are some syndromes of MPS added and personality twists and the time line stops being chronological and BAM you’re lost.

Even if you’d like a puzzle instead of a story, there is the fact that the protagonist hates everything. Jews, French people, Germans, Americans, rich people, poor people, religious people, there is only bitterness in his life.

It took me 114 pages to -sort of- get into this story and the remaining 300 to regret not giving up on it. And now I really fear The Name of the Rose.

The Prague Cemetery, Umberto Eco, Bombiani 2010

The Dark Knight Rises

165 min.

Batman is er weer en het is gelijk voor de laatste keer (tot de productiemaatschappijen natuurlijk aan een re-boot, prequel of alternative universe beginnen). Regisseur Christoper Nolan deed zijn best om alles zo geheimzinnig mogelijk te houden, waardoor het lang onduidelijk bleef wat er dan wel zou gebeuren in het slotstuk van de trilogie.

Warner Bros. Pictures

Er gebeurt veel. Het blijft natuurlijk -ondanks dat het veel grimmiger is dan anderen- een comics verfilming. Er zijn terugblikken, schandalige schurken, veel nieuwe karakters en de oude krijgen soms ook nog wat screen time. Dit is gelijk één van de minpunten die ik ga noemen: voor een Batman film zit er redelijk weinig Batman in. Natuurlijk mag Bruce Wayne rondmopperen dat de stad hem niet dankbaar is, dat hij dit allemaal niet wilde en hoe hij lijdt, maar dat gaat te ver als ik zo’n beetje elk ander karakter met meer dan drie regels tekst interessanter vind.

Een tweede minpunt is het gebrek aan kleur en dan bedoel ik huidskleur. Nog nooit zo’n witte miljoenenstad gezien. Daar had vast wel iets veranderd kan worden. Mijn derde punt (want verder heb ik mij zeker vermaakt, zijn de beelden prachtig en de soundtrack heel fijn) is de climax. Of de anti-climax. Ik zal er verder niet op in gaan om het niet te verklappen, maar ik had gehoopt op een daverend, verbijsterend sluitstuk.

En zo is Christian Bale’s tijd als Batman voorbij. Het was vermakelijk, maar het zal niet lang blijven hangen. Bij mij dan.

The Dark Knight Rises, 2012, nu in de bioscoop

Duchess By Night

“I didn’t mean to marry both of them!”

Saaie weduwe verkleedt zich als man en vertrekt naar een ‘Sodom en Gomorra’ om een spannender leven te krijgen. Dat krijgt ze, natuurlijk, en ook wordt ze verliefd op de Mysterieuze, Knappe man die de eigenaar van het Sodom is. Het heeft veel elementen weg van de nu helemaal overhypete Fifty Shades of Grey (en een groot deel van alle historische romances die ooit zijn geschreven), maar Duchess By Night is tenminste goed geschreven, steunt niet het idee dat een ongelijke relatie sexy is en heeft een hoofdpersoon die wel een ruggegraat heeft. En zo recenseerde ik onbewust twee boeken in één recensie.

Natuurlijk is Duchess By Night vreselijk voorspelbaar. Niet erg geloofwaardig en de romantische scènes veranderen soms wel erg snel in sekscènes.  Maar het is allemaal zo vermakelijk en ‘guilty pleasure’ (mocht je je schuldig voelen over het lezen van zulke boeken) dat dat minpunten zijn die niet veel bijdragen aan het eindcijfer.

Prima zomerlectuur. Ook te lezen in andere seizoenen.

Duchess By Night, Eloisa James (pseudoniem), Avon 2008

Serious Men

Ayyan Mani’s thick black hair was combed sideways and parted by a careless broken line, like the borders the British used to draw between two hostile neighbours.

The cover text gave me the idea that this would be a Don Quixote versus the wind mills story, set in India and with some social commentary on castes on the side.
Instead it was -for the biggest part- a ‘days out of the life of’ story. Not bad, but not what I expected, which made the first three quarters of the story drag.

There are two major plot lines involved. One of them is the story of Ayyan Mani and his son Adi. Ayyan wants more for his son and to show the elite that they aren’t gods and creates a story of his son being a genius. The second one is of Ayyan’s boss, the director of an Institute of Science. He feels a bit unstable in life and stumbles into an affair with the only female scientist around. Add in some fraud, black-mail and different ideas about aliens and the Big Bang and you have Serious Men.

This is one of those books that I can’t call bad/horrible/and so on, but wouldn’t recommend either. I was relieved when I was finished and felt a bit disappointed that I hadn’t enjoyed it more. Because there are good bits and a nice insight in the caste-system. Maybe ‘Start it without any ideas and expectations’ would be the best advice. And don’t read the cover text.

Serious Men, Manu Joseph, Murray 2010

Brave

93 min.

Voordat de film Brave in de bioscopen draaide, was er al genoeg discussie over. Pixar liep een geweldig risico door 1) een vrouwelijke hoofdrolspeler te hebben, 2) het in Schotland te plaatsen met de daarbijhorende accenten. Daarnaast was er achter de schermen rumour waardoor Pixar vrouwontvriendelijk werd afgetekend en de film was nog niet eens af.

Pixar

Het verhaal is simpel: de stoere prinses Merida wil helemaal niet als dame worden opgevoed en zet zich af tegen haar moeder. De prinses vindt een heks en vraagt haar om een toverspreuk om haar moeder te veranderen, zodat Merida niet meer hoeft te trouwen. Natuurlijk gaat dat mis, leren zowel moeder als Merida Wijze Levenslessen en komt aan het einde alles goed.

Als roodharige vrouw was ik al positief bevooroordeeld (is dat een mogelijkheid?) over deze film en vond het dan ook geen moment tegenvallen. Natuurlijk zijn er kleine punten die anders of beter behandeld hadden kunnen worden, maar de geweldige mooie beelden die de animatie biedt en de pret dat van Merida afspat, maakt heel veel goed.

Brave, 2012 nu in de bioscoop in 2D en 3D.

The Girl Who Fell From The Sky

“You’re my lucky piece,” Grandma says.

A mixed race girl moves in with her black grandmother after a family tragedy. Suddenly she discovers how important society thinks the colour of her skin is. While trying to adjust to that, she has to come to terms with being the only one of her family left.

It’s an utterly depressive premise and yet this book is spiked with glimmers of hope. It’s so easy to root for the main character, to tell her to not fall into temptation of the easy escape, to become everything she can be while the reader can do nothing more but watch her stumble.

It’s also -for me as a white person- a new, raw experience to read what a big part skin colour is for some people. The ‘real’ black people don’t want her, the white people don’t understand where she fits in. Her grandmother just wants her to turn into a ‘good woman’ who will make a husband happy (and therefore her). The main character lets herself be shaped by her surroundings while at the same time trying to disappear from this world without her family.

The Girl Who Fell From The Sky leaves you with questions, but also a small glimmer of hope. Outside that, you will just have to take this story inside you and carry it around.

The Girl Who Fell From The Sky, Heidi Durrow, Oneworld 2010

The Darjeeling Limited

91 min.

Drie uit elkaar gegroeide broers die samen een treinreis door India ondernemen. Alle drie rare snuiters die sociaal onaangepast zijn en waarvan twee van de drie het liefst ergens anders willen zijn. Dit, gecombineerd met de vreemde situaties en kleurrijke omgeving, had makkelijk een flauw, absurd filmpje kunnen worden. In plaats daarvan is het een helder en schitterend familieverhaal.

20th Century Fox

Het is – buiten het hoge niveau van raar- een feest van herkenning. De oudste kan het niet laten om alles te regelen en iedereen onder controle te houden, de jongste wordt als pion gebruikt en de middelste probeert steeds er tussen uit te knijpen en zijn privacy te behouden. Het eerste deel van de film doen de jongste twee ook hun best om onder de reis (die hun oudste heeft georganiseerd om ‘dichter bij elkaar te komen’) uit te komen.
Daarna wordt langzaam duidelijk dat ze wel allemaal hun Wijze Levensles zullen leren en dichterbij zullen komen, maar dat gun je ze zelfs. Vooral omdat het op een vermakelijke manier wordt geserveerd en die locaties en kleuren toch, daar kan elke zuurpruim van opvrolijken.

Perfect voor tussendoor snacken dus, The Darjeeling Limited.