Bride Wars

89 min.

De twee hoofdpersonen zijn al jarenlang de beste vriendinnen, tot ze kort na elkaar verloven (al dwingt vriendin 2 het keihard af bij haar vriend) en ontdekken dat ze om de bruidslocatie moeten vechten. In plaats van het elkaar te gunnen en/of een nieuwe locatie uit te kiezen, vervallen ze in vreselijk kinderachtig gedrag dat voor comedy moet doorgaan.

Verder vertelt Bride Wars je dat:

Fox International

– Verloofd worden het belangrijkste is in het leven van een vrouw
– Niet verloofde vrouwen hun vriendin de verloving geen moment gunnen
– Mannen sukkels zijn die niets snappen van verloven en bruiloften en ook geen moment geïnteresseerd zijn
– Bruiloften horen zo groot en duur mogelijk
– En daarvoor mag je over lijken gaan, ook dat van je beste vriendin.

Hollywood, wanneer kan een (vrouwen)vriendschap nu wél eens alles overleven?

Bride Wars, 2009

Don’t let it be true

Every woman in Texas has a dirty little secret.

Don’t let it be true is een ‘dag uit het leven van een gewone vrouw’ verhaal. Alleen komt deze vrouw uit een oud geld familie (maar heeft ze, in geheim, geen geld) en bestrijkt het boek verschillende weken. De lezer mag toch meekijken.

Hoofdpersoon Kathleen probeert een kinderziekenhuis overeind te houden, haar society vrienden voor te liegen dat ze rijk is en haar vriend tevreden te houden ondanks Dat Andere Geheim. Natuurlijk gaat dat een paar keer fout, want de genresticker geeft tenslotte chick lit aan. Daarom zijn de  bijpersonen ook tweedimensionaal en de details van kleding en interieurs zeer aanwezig.

Barett schrijft vlot en zonder de tierelantijntjes die slechtere chick lit vaak de nek omdraaien. Het is allemaal een tikje absurd, maar nooit op een irriterende manier. Dat en het feit dat het maar 298 pagina’s, maakt DLIBT een kleurrijk maar toch smakelijk petit fourtje.

 Don’t let it be true, Jo Barrett, Avon 2009

The Desert Spear

It was the night before new moon, during the darkest hours when even that bare sliver had set.

Like a fresh breath of Technicolor air after The Pregnant Widow. The Desert Spear made me a very happy fantasy fan.

TDS is part of a trilogy (aptly named Demon Trilogy) but can be read as stand alone as well. That’s already quite the feat in this genre full of unnecessary follow ups and ‘let’s pull this book apart into three books’, but that’s a not-related frustrating issue.  TDS tells the story of a world where the night isn’t safe. Because every night, all kind of demons (wooden, rock, wind and so on) will rise from the grounds and attack everything that isn’t warded. Humankind knows some of those wards, but not all of them. And of course there is a faith that says the demons are a God’s punishment that can only be stopped by a Deliverer.

In this book, there are two of those. One of them who really could be it, an ordinary guy from the North, who by others is made into a hero, even though he doesn’t want it.  And the other, a wünderkind from the South with a mighty army behind him and who has given himself the title. And they used to be friends.
A lot happens in The Desert Spear and telling would only be over sharing. But this book  manages to create a world, a bad guy, and two less than annoying ‘heroes’ while  entertaining you along the way as well. After reading the first book (The Painted Man) I wasn’t sure if there would be a follow up and I did a little dance when I saw this book in the library. It hasn’t disappointed me a bit, even throwing me off (as a crazy book lady, I like to be surprised) when it came to romance and plot lines.

It is fantasy though, remember that. If you’re completely averse to that, don’t bother. But if you want to try some, TDS or its predecessor are a great starting  place.

The Desert Spear, Peter V. Brett, Harper Voyage 2010

The Artist

100 min.

Genomineerd door de Academy (die jaarlijks de Oscars uitdeelt) voor tien awards: Beste Film, Beste Acteur, Beste Cinematografie, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Regie, Beste Montage, Beste Muziek en Beste Originele Scenario.
Om maar gelijk de Oscar craze te doorbreken: ik vond deze film niet al deze nominaties waard.


Er zijn twee punten waarvoor The Artist (voor alle nominaties) aandacht kreeg. De film is compleet in zwart/wit opgenomen en het is een stille film. Er wordt alleen muziek gebruikt, geen dialoog. In deze tijd van 3D, zoveel mogelijk explosies en mooie (blote) mensen, was dat een unicum. En dan zaten er ook nog weinig bekende mensen in en was de hoofdpersoon een Fransman die geen woord Engels spreekt. Verrassing van het jaar!

Dit komt misschien negatiever over dan ik echt ben wat betreft de film. Ik vond het alleen niet de beste uitvinding sinds het gesneden brood en vond de ervaring (in een Filmhuis, vrolijke spanning van te voren over wat te verwachten, de vreemde verwondering dat er gewoon echt geen dialoog zal zijn) fijner dan de film zelf. Het verhaal is simpel: een acteur gaat niet mee met de tijd, verliest zijn beroemdheid en werk totdat een actrice, die altijd een fan van hem was, hem weer overeind helpt. Happy ending. De muziek past bij elke scène en elke acteur past in het plaatje (wie houdt er nu niet van John Goodman?), maar soms duurde het gewoon nét iets te lang. Een stille film kan aantonen dat dialoog niet nodig is om een verhaal te begrijpen. Blijf dan niet te veel beelden en gelaatstrekken tonen zodat je zeker weet dat de kijker het begrijpt.
Dat is dan ook mijn grootste klacht over de film. Had de scènes af en toe net iets scherper afgesneden voor een compactere film. Desalniettemin zal ik aanraden om deze film in de bioscoop te gaan bekijken. Voor de ervaring, voor de ‘Old Hollywood Glamour’ en omdat filmmakers wel de hint nodig hebben dat een film niet per se beter is als hij luidruchtig, kleurrijk en 3D is.

The Pregnant Widow

They had driven into town from the castle; and Keith Nearing walked the streets of Montale, Italy, from car to bar at dusk, flanked by two twenty-year-old blondes, Lily and Scheherazade …

You know that alternative themed party that your friends (and the Internet) have been raving about, while to you it only looked like a students’ common room with cheap alcohol and high ‘philosophical’ conversations? This book is that party and I didn’t get why it was so cool.

You’d think it would be fun for a reviewer to review a book you didn’t like. Just use every kind of  it sucked known to man and you’re done. But that’s not reviewing, nor giving a proper opinion (arguments, remember?).
So, here goes my try.
The Pregnant Widow is 465 pages of obnoxious twenty (and up) year olds who can only think of sex and (British) novels, women who are called cock a lot, using words and adding their dictionary definitions and not much else. There is no insight into any of the characters, no jokes, cynicism or even details of their surroundings. It’s only self-pity and uninspired meetings written in such a way that make you wonder how an author can fill so many pages with so little. I dragged myself by my hair through this book, through this day-to-day holiday life of a mentally-bloated kid.

Other reviews speak about the book as a memoir of the start of feminism, the end of youth and dark humor.  Maybe I expected too much, maybe I didn’t dig deep enough. For me, it simply was a disappointment. Next time I want to read whining about people not sleeping with you, I’ll visit any teenage message board. It’s much less long-winded.

The Pregnant Widow, Martin Amis, Cape 2010

Tinker Tailor Soldier Spy

127 min.

Film. Not only hard to review because you are bombarded for (at least) two hours by imagery, plot and characters and need to get a bird’s view before you can get a (small) grip, but also (especially with films watched in cinema) tougher to re-watch, re-evaluate to make the film simmer.

Studio Canal/Working Title

And yet, here we go.
Tinker Tailor Soldier Spy (TTSS) tells the story of British Intelligence in the seventies. One of the big shots thinks that there is a mole in his team of big shots. And one of them, mister Smiley (played by the ever charming, even though he never smiles in this entire film, Gary Oldman) is told to discover who the mole is. That’s the long and short of it, because to go into more detail, introduce more people and lay down more plot lines, would break down the experience of watching the film. Yes, in the case of TTSS you can spoil a feeling, a hunch and most definitely an atmosphere.

When you go to the cinema, you expect a film that came out this or the previous year. And of course TTSS is from last year, but the locations, cars, way of dress and everything else gives you the feeling that it’s Sunday afternoon and you landed yourself in an obscure seventies TV-detective. It’s the famous faces (Oldman, Mark Strong, Colin Firth, Benedict Cumberbatch and many more) that tell you that it really is a recent film and not a dip into the cinema archives.

The film also  has the speed of a visit to an archive. Don’t expect snappy one-liners, explosions, hunts, pretty women and sexy shots. The characters talk. They explain a bit and you can decide to set your brain to work or wait for the explanation at the end. The only fast thing in this film is the accusations and sneers flying around between the big shots.

So with TTSS we have a colorless film that is all about its characters. It will need you to sit up a bit and listen  and you will come up with a small question mark on your face. Did you just spend two hours listening to old white men talking? Did you even care about who the mole was?
And yet .. I recommend it. Because not every film needs to be bright and in your face with yelling its message. Tinker Tailor Soldier Spy is pretty in an not pretty way. A nice Earl Grey tea for the eyes.

Beatrice & Virgil

Henry’s second novel, written, like his first, under a pen name, had done well.

The most recent Yann Martell. Finding a snappy pop culture reference and/or worn out cliché that can cover this book will probably cost me more time than reading the book itself did.

Beatrice and Virgil are not only characters from Dante’s The Divine Comedy, but since Martell’s novel, also a donkey and a monkey. They are characters in a play that the protagonist, sort-of-ex writer Henry, chances upon. The play and accompanying letters lead him to a taxidermist and -for Henry- a complete unknown world. At first Henry is charmed and can appreciate this road to an exciting life, although the taxidermist and play-writer is a bit of a weirdo. But slowly signs crop up that the taxidermist isn’t a weirdo in a nice, socially-accepted way and Henry has to re-evaluate his enthusiasm.

While the previous book I reviewed was clearly from the category of Easy To Review, this book catapults me into Think About It. Beatrice & Virgil is (deceivingly) colorful, bright, detailed (Martell puts you inside the taxidermy store), aching and uncomfortable.  There are no chapters and little space to come up for air. The faster you read it, the more time you spend on it, the more it pulls you in and eats you up until it drops the climax in your lap. Do with it as you will, but here it is.

Read this book? Yes. You are brought into someone else’s life, into someone else’s experience without plodding through hundreds of pages or needing all of your concentration. Book some time and brain space for it? Definitely.

Beatrice & Virgil, Yann Martel, Canongate 2010