Pan Am

Sony Pictures Television

Een televisieserie over een vliegtuigmaatschappij die alleen uit gebakken lucht bestaat. Dat is geen schot voor open doel, maar met de bal in je handen het doel in wandelen. Het maakt het cliché daarom niet minder waar.

Pan Am gaat over de hoogtijdagen van vliegtuigmaatschappij Pan Am (die dagen waren in de jaren zestig, de maatschappij is eind jaren tachtig opgeheven). De kijker volgt een team van vier stewardessen, twee piloten en af en toe de excuus-niet-blanke Sanjeev. Verder zijn Dean en Ted en Maggie, Laura, Kate en Colette (maar die is wel van Franse afkomst!) hartstikke blank en Amerikaans want het gaat hier om Amerikaans gloren.

De serie blijft ‘overeind’ door drie pilaren. Een lachwekkend plot over de klunzige ‘ik-ben-vreselijk-zelfstandig- Laura die bijklust voor de geheime dienst van de USA, mooie mensen in mooie steden/landen en bijdehante, ‘feministische’ (gewoon vragend voor haar rechten, gezien door de bril van de eenentwintigste eeuw) Maggie.
De aanhalingstekens zijn er voor een reden, want een stuk nat karton komt steviger over dan deze plotlijnen. De vijftig minuten durende afleveringen zijn reclamefilmpjes voor een wereld die niet meer bestaat gecombineerd met eendimensionale karakters. Zelfs als er kans is op verdieping (Colette moest vluchten voor Nazi’s), wordt dat snel opzij geschoven want Pan Am is glamour en prét!

Het is dan ook zonder veel risico te zeggen dat de serie niet de levensloop van haar naamgever zal hebben.
Maar tot dan: all aboard voor glimmende leegheid en reislustopwekkende decors.

Pan Am, maandag 21.30 uur, Net 5

Sanctus: Revelation or devastation?

A flash of light filled his skull as it struck the rock floor.

Simon Toyne’s Sanctus was categorized by the library as detective/thriller. It could also be categorized in the Indiana Jones/National Treasure category, to get the first pop culture reference out of the way. In this book we have secret sects, evil monks, Siamese twins, something referring to immortality and yes – we cross half the world in less than 500 pages.

Toyne manages to introduce a lot of characters, maybe even too many. By the end of the book I still only cared about three of them and his plain description of every character (red/dark/black wind jacket, long hair) doesn’t make it easier to recognize in whose chapter we are this time. Besides that there are some scenes that wouldn’t go through National Treasure’s kid-friendly ratings, using detailed wound descriptions and a fleshed-out visit to the morgue.

Am I looking for problems here? Just a bit. Because besides these two points, Sanctus is entertaining, throws some lovely conspiracies around, gives you small surprises and not to be forgotten: is very accessible to read. So grab it from your library (or Amazon, if detective/adventure/travel is completely your reading kink) and enjoy. And try hard to remember how it exactly went a week after you finished it, because this is a story that won’t stay with you for long.

Sanctus: Revelation or devastation?, Simon Toyne,  Harper 2011