The goblin experience of the world is the cult or perhaps religion of Unggue.

Finally, finally, the library had a Discworld novel for me that I hadn’t had read yet. Without even bothering to read the flap text (surely I would like the plot), I took it with me. And was disappointed (am I too often disappointed in the books I lend?).

Snuff is about Commander Vimes and therefore the Ankh -Morpork Guard. The Commander and his family go on a holiday in the country side, leaving the exciting (and loud) city behind. Luckily his police man senses start tingling pretty soon.
Except after ‘pretty soon’, it takes about 150 pages to get the action started. And while the Discworld series usually makes me laugh out loud on every other page, it didn’t happen this time. Only ‘sometimes’ instead of ‘often’ I smiled a small smile. I was flabbergasted. Is Pratchett trying to tune it down? Write in a more ‘adult’ way? I was bored for several pages and -when things finally got moving- wasn’t that interested any more. Where were the play on words, absurdness, originality? I’m not interested in how torn Commander Vimes was over acting like a Duke or acting like a copper and the second story line is thrust in at the most confusing times.

A die-hard Pratchett fan told me that she wasn’t sure about wanting to read Snuff, having heard very mixed reviews about it. I wish I had followed her example.

Snuff, Terry Pratchett, Doubleday 2011

Monsters of Men

“War,”says Mayor Prentiss, his eyes glinting.

The final book of the Chaos Walking Trilogy gives you more of the same. Here might be mild spoilers from earlier books.

Todd is still -less and less reluctantly, even though he tells himself otherwise- on the Mayor’s side. The Mayor seems to be cleaning up his act after all, and most people -including Todd- just want to see the best in other people.
Viola is still on the opposite side, trying to juggle The Answer with a part of the convoy arriving and not letting them be claimed by either side.

Patrick Ness takes a lot of time to show Todd’s doubts and how ugly people can become because of war. He also repeats scenes from earlier books to show that the protagonist really can’t kill. It was a bit dissappointing after two previous books full of (small) surprises in world- and character building.
Luckily, the Spackle finally get a voice, showing more about the world where this all happens. And a lot of violence happens, because this is war and terrorism yet somehow it completely passed me by, no matter how gruesome the details.

Near the end Ness shows why his trilogy received several awards. He turns a few things around, has a few surprises and the ending isn’t from How To Write 101.
My only thought after finishing this series is how it could be even better if the author hadn’t clung to ‘YA’ and had made this less of a soul search through teenage eyes and more a story of how a new world is created. Maybe we should cherish Todd’s naivity.

Monsters of Men, Patrick Ness, Walker Books 2010

Sixteen Shades of Crazy

They looked like any other group of twenty- and thirty-somethings, living the salad days of their lives, organs plump and red and juicy like the insides of ripe tomatoes, minds crisp like iceberg lettuce, sex powerful and biting like onion.

De subtitel van dit boek ‘Went out, got pissed, same shit, different day’ dekt de lading heel goed. Hoofdpersonen zijn Rhiannon, Siân en Ellie, drie vrouwen die in meerdere en mindere mate white trash zijn en vast zitten in een gehucht in Wales. Rhiannon is wanhopig om jong te blijven, Siân wil het perfecte gezin en Ellie heeft een American Dream. De band van hun partners (The Boobs) en hun drugsgebruik houdt hen bij elkaar.
Tot Don Juan drugsdealer Johnny in het dorp komt wonen en alle drie hysterisch, gek en jaloers worden.

De hoeveelheid van white trash situaties is grappig en sneu tegelijkertijd, want dit is nu eenmaal de realiteit voor sommige mensen. Er is een reden dat deze figuren -karikaturen bijna- zo zijn geworden en die zijn stuk voor stuk zielig.
Toch wordt Sixteen Shades of Crazy nergens een klaagzang,Trezisehoudt haar afstand. De lezer mag zelf concluderen of het een happy ending is, of de hoofdrolspelers krijgen wat ze verdienen of ..hij/zij er gewoon geen mening over heeft en lekker ook toeschouwer blijft.

Sixteen Shades of Crazy, Rachel Trezise, Blue Door 2010

Take Shelter

120 min.

Curtis begint dingen te zien die andere mensen niet zien. Hij wordt paranoïde, wat zijn werk en gezin beïnvloedt. Maar toch is er gedurende de film, bijna onderhuids, de twijfel of het wel allemaal in Curtis zijn hoofd afspeelt.

Take Shelter is een heftige film, stukken heftiger dan de plot toont. De kijker krijgt in eerste persoonsvorm alle ervaringen van Curtis mee,  waardoor het donker van de bioscoopzaal langzaam dreigender wordt. Curtis wordt geïsoleerd door zijn angsten en de rationaliteit verliest langzaam, waardoor zelfs de natuur een grote vijand wordt.

De film is bijna kaal door zijn gebrek aan treurige muziek, begrijpelijk knikkende hoofden en andere bewuste tranentrekkers. De drie hoofdrolspelers (Curtis en zijn gezin) worstelen en daar is niks moois of muzikaals aan, waardoor de boodschap juist (natuurlijk) harder aankomt. Er is geen ontsnappen aan, zowel voor de hoofdrolspeler als de kijker.

Take Shelter is een levensverhaal en dus niet alleen maar een drama, want er zit een gelukkige vrouw en schattige dochter in die zorgt voor kleine komische momenten. Het is wel een heftig verhaal dat zijn sporen na zal laten op de kijker. Licht zaterdagavond vermaak is het niet. Wel een grootse ervaring.

Take Shelter, nu in de bioscoop


The taxi’s radio was tuned to a classical FM broadcast.

1Q84 was one of those books that has been on my To Read list for a while. I was curious about the premise, curious about Murakami’s writing and hopeful that hundreds of positive reviews couldn’t be wrong. I was disappointed.

There is no easy, straight-forward way to say what the book exactly is about. It’s a boy-meets-girl story with a dollop of loneliness, a cult and so many fantasy details that -into the second book- you could simply call it ‘fantasy’. Except a lot more pretentious. And that started to chafe after a couple of hundred pages.

I could appreciate Murakami’s world building, helping the reader understand what the main characters experience. But when -as a reader- you start to wonder when the story will start and how many times you need to hear about a random crow or spinach-eating dog ..I think you wrote too much while communicating too little.
Maybe I’m simply an impatient reader because I have read so many books and therefore might pick up hints and foreshadowing faster than anyone else. Maybe ‘ordinary’ readers wouldn’t feel as talked down to as I did on several pages.

And that’s a shame, because there is a lot of potential in this book. I am curious about what was going on and why, but 1Q84 is fine with telling you very little about it. Maybe I’m just a reader who prefers her books with answers, instead of only questions.

1Q84, Haruki Murakami, Knopf 2011

The Avengers

143 min.

Ik heb eens een fatsoenlijke reden om in het Nederlands te recenseren. De Amerikanen kunnen de film pas vanaf vandaag kunnen zien en het zo flauw is als de verrassingen verpest worden (alhoewel: het is een superheldenfilm, hoe verrassend kan het zijn?).  Dat gezegd hebbende ..hieronder worden dus gebeurtenissen uit de film genoemd.

Continue reading “The Avengers”

Another Man’s Life

When I eventually walk out on my wife, when I leave her to her own devices, stepping boldly into a thrilling new life of excessive booze, ample air hostesses, time-laden days, sleep-filled nights and dazzling tell-the-whole-world-about-it-freedom, there is no flourish.

Another Man’s Life had ik -als het geschreven was door een vrouw en de hoofdrollen voor vrouwen waren- chicklit genoemd. Wat is de mannenversie er van, men-lit? Dick-lit? In ieder geval, daar zou dit gedeeltelijk onder kunnen vallen.
AML heeft namelijk teveel diepgang voor de meeste chicklit. Natuurlijk, de plot is niet heel logisch met een tweeling die besluit twee weken van leven te ruilen zonder iemand er over te vertellen. De ene is een vrijgezel met een eigen bedrijf terwijl de ander getrouwd is en huisvader. Maar ondanks bijna (sociaal-)dodelijke gebeurtenissen en misverstanden, is er meer ruimte voor het uitdiepen van de karakters en voor- en nadelen van beide levensstijlen, dan eindeloze details over kleding en lijf.

Na de Wijze Levensles komt het dan ook allemaal weer goed, al onderstreept het einde nadrukkelijk dat dit mensen zijn en er dus nooit een compleet ‘eind goed, al goed’ is. Daar zijn het mensen voor, in plaats van karikaturen.

AML was een fris briesje na het epos van mijn vorige boek en 1Q84 dat op me ligt te wachten.

Another Man’s Life, Greg Williams, Orion Books 2007