De lege etalage

Somos felices aquí.

Een beetje minder herhaling had best gekund, Van Iperen. Zelfs als de lezer maar een hoofdstuk per keer leest, hoeven de feiten niet elk derde hoofdstuk herhaald te worden.

Trieste feiten, helaas. Cuba is niet eens de eerste (noch vast de laatste) in de categorie van landen vol (vruchtbaar) potentieel, om vervolgens vernietigd te worden door een overheid/autoriteit die de kolder in de kop krijgt. Is het eindelijk afhankelijk van de Spanjaarden, de Russen en de Amerikanen, valt alles uit elkaar door een corrupte versie van communisme/socialisme (ik vermoed dat Castro het zelf ook niet meer weet).

En dan komen de verhalen van armoede en hypocrisie. De tweede om de eerste te ontwijken, want het is niet veilig om kritiek te spuien. Ook al moeten dochters prostitueren, worden inwoners bij toeristische spots weg gehouden alsof de armoe besmettelijk is, en worden woonruimtes uit ingestorte gebouwen gecreëerd. Er is niets anders, namelijk. Voor de inwoner is er niks, behalve de zwarte markt en de onzekerheid.

Dit is een boek uit 1996, en het milde optimisme (‘In 2000 kunnen we misschien met een wederopbouw beginnen’) prikt maar een klein beetje. Kom maar met een update, Van Iperen. Laat de liefste mensen van Zuid-Amerika uitspreken of er nog iets van die hoop over is. Knip de herhalingen er uit en het pagina-aantal hoeft niet eens te veranderen.

De lege etalage: Cuba na de revolutie, Art van Iperen, Atlas 1996

Memory Mambo

I’ve always thought of memory as a distinct, individual thing.

For me it’s always tougher to argument why I didn’t like a book, especially when I felt like I should. I’m always up for more female, not-white, not heterosexual stories, and the lives of (first generation) immigrants interest me as well.

So what’s lacking with Memory Mambo? From the start it’s unclear who the main character is, what she does and why the reader has to root for her or dislike her. Juani is an extra in her own life, but is so incredibly passive that we don’t know if it’s willingly or because it’s the easiest.

And which story is the reader following: her lamenting her ex, or the happenings of her family? Why does it all fade into each other (okay, that’s daily life, always a challenge to make that look appealing) until A Real Big Thing less than twenty pages from the ending? Was it supposed to be a longer story but cut off for some reason?
Reading is someone’s effort, and this time it didn’t pay off.

Memory Mambo, Achy Obejas, Cleis Press 1996