Lies of Silence

At a quarter to nine, just before going off work, Dillon went down to reception to check the staff roster for tomorrow.

If I manage to pass the first year, I’m going to add a Read-for-school category. No doubt, this one was the coolest one yet.

Lies of Silence reads like a (nineties) Tom Cruise movie. There’s an unlikely hero whom has to choose between his wife and hundreds of innocent lives. There’s an obvious, but mostly incompetent bad guy. And there’s a younger mistress (okay, maybe not completely Tom Cruise movie).

Except this time it’s nineties’ Belfast. No ‘good thing it’s only fiction here’, IRA really used citizens to blow up more – in their eyes wrong – citizens. Michael’s used because of his function and his car, and quickly owning up to his wife about his mistress isn’t the biggest problem in his life any more.

Brian Moore keeps up the tempo, and the book just being 250 pages allow me to use the comparison with a nineties Tom Cruise movie again. Things move fast; the book just leaves you with the reminder that this is recent history.

Lies of Silence, Brian Moore, Vintage 1999

The Road To Mars

Fame is a terminal disease.

Eric Idle is onderdeel van de groep komieken van Monty Python, vast bekend genoeg om geen verdere introductie toe te voegen. Dit en het genre-stickertje van comedy telden mee in het besluit om dat genre toch maar weer eens een kans te geven. Humor is tenslotte vreselijk persoonlijk en ik lach om Monty Python, dus hopelijk ook om dit boek.

Op den duur gebeurde dat wel, maar met nadruk op ‘op den duur’, namelijk na honderd pagina’s in een boek van driehonderd pagina’s. Daarvoor wisselt de schrijver te vaak van Alwetende Verteller naar één van de drie hoofdpersonen en meerdere verhaallijnen waardoor ik niet te pakken kreeg waarom ik geïnteresseerd moest zijn.

Er gebeurt tenslotte genoeg in The Road To Mars. In de tweeëntwintigste eeuw reizen twee komieken, samen met een android, rond om werk te vinden in het vaudeville circuit. De android probeert te ontdekken wat nu precies humor is, terwijl de komieken tijdens een auditie voor een Hele Grote Ster verstrikt raken in een terroristisch plot. Imploderende planeetjes en ijswoestijnen komen ook voorbij. De drukte in het verhaal is dus zowel een voor- als een nadeel.

Toch raad ik het aan, voor de droogkomische humor en de afwisseling in schrijfstijlen (Carlton is bezig met een essay, de Alwetende Verteller overziet alles terwijl voor de komieken zich alles natuurlijk in vertelde tijd afspeelt). Je moet alleen even inkomen.

The Road To Mars, Eric Idle, Boxtree 1999