Cat’s Cradle

Call me Jonah.

My boyfriend recommended this to me with “It’s really weird, but I think you’ll like it”. I didn’t find it that ‘really weird’. I don’t know what that says about me or the books I read.

Jonah (or whatever his name is) tries to write a book about the children of the Father of the Atomic Bomb. Those three are not your ordinary humans. Which is a good thing, because Jonah isn’t either.
Things happen, they travel to San Lorenzo, more things happen; as does the end of the world.

Cat’s Cradle was like a Where’s Waldo of metaphors and hints to real life during the time Vonnegut wrote it. Recognizing the commentary added a second layer to the novel. Usually I’m not such a big fan of working to Get The Message, but Vonnegut manages to communicate it without smacking you around the head with it. The embarrassing Americans? The “illegal” religion kept alive by the government? The fictional country of San Lorenzo? I wish I could have read this book for English, so I could dissect it until the final comma and discuss the whats and whos. Now I’ll have to find another way.

If I remember correctly I wasn’t sure about Kurt Vonnegut after reading  Slaughterhouse 5. If I liked his work or if I liked his ideas and how slim his novels were. I’m pretty sure I like his work.

Cat’s Cradle, Kurt Vonnegut, Penguin Books 2008

Breaking Bad

Suffe scheikundeleraar met een doorsnee leven krijgt te horen dat hij terminale kanker heeft en besluit meth te gaan koken om genoeg geld achter te laten voor zijn familie (en een behandeling te betalen).

AMC
AMC

Breaking Bad is geen nieuwkomer. Gestart in 2008, het vijfde seizoen bezig in de Verenigde Staten en verschillende nominaties en prijzen onder de riem, is het een succesvolle serie te noemen. Misschien is het de ongepolijstheid, misschien kunnen Amerikanen zich gewoon goed inleven in het gebrek aan geld voor geneeskundige hulp. Voor mij was vooral de interactie tussen Walter White (de scheikundeleraar) en Jesse Pinkman (ex-leerling en druggie die hem het wereldje in helpt) aantrekkelijk. Als Nederlandse is het tenslotte een beetje vreemd om te zien dat er geen zorgverzekering is die je behandeling (gedeeltelijk) betaalt en het gebrek aan glamour maakte het wel erg ‘kijkje bij de buren’.

Ik heb bijna twee seizoenen van Breaking Bad gekeken en het viel me vooral op hoe veel herhaald wordt. Walter en Jesse hebben een succes, het gaat mis, mensen gaan dood, Walter’s familie komt er (bijna) achter, het grote geld komt binnen, het grote geld wordt gestolen of raakt kwijt en we beginnen weer opnieuw.

Breaking Bad komt regelmatig voor in lijstjes van must-see series. Interessant, verslavend, spannend. Zo zie je maar weer dat er niet één leidende mening is. Ik zoek verder naar mijn must-see.

Het tweede seizoen van Breaking Bad speelt nu op Canvas.

Afraid

The hunter’s moon, a shade of orange so dark it appeared to be filled with blood, hung fat and low over the mirror surface of Big Lake McDonald.

This is certainly a book that lives up to its title. I stopped reading it after seven at night because I was afraid of the high amount of nightmare fuel I was offering my subconscious.

Afraid tells the story of an invasion on a small town in Wisconsin, inaptly named Safe Haven. At first it seems like a cruel military accident gone wrong, men made into monsters and dropped on American soil instead of the Axis of Evil where they “should” be. But the randomness doesn’t fit and it turns out there is a reason why Safe Haven is slowly annihilated.

The thing that scares me most about Afraid are the humans. Humans who think they can tinker with other people to make them flawless. Humans who don’t care about how much death and disaster they leave behind. Humans that take great joy from hurting and maiming. I like to believe that we have enough moral stability to say that we won’t have robocops any time soon, but this book definitely showed the scariest side of such a future.

Afraid, Jack Kilborn, Headline 2008

In Defence of Food

Eat food.

Michael Pollan is een schrijver die erg veel van eten houdt. Écht eten, in plaats van het overgeproduceerde poeder dat je in de supermarkten kunt kopen. Hij preekt voor seizoensgebonden groente en fruit, producten uit eigen land en niets dat je niet kunt herkennen als voedsel. Daarnaast sabelt hij de (Amerikaanse) voedsel- en ‘gezondheids’industrie neer, verhemelt hij allerlei niet-Westerse diëten en benadrukt hij dat Amerikanen echt eens moeten leren genieten van eten.

Michael Pollan is nogal een preker. En ondanks dat het boek maar 200 pagina’s is, doet hij het op zo’n manier dat het vrij snel irritant wordt. Natuurlijk is In Defence of Food geen roman die je in een nachtje uitleest, maar ik heb meer dan zes maanden over dit boek gedaan. Na de eerste vijftig pagina’s heb je tenslotte al de boodschap. Een boodschap die ik zelfs al kende door mijn beroepsgedeformeerde vader-kok. Maar dan waren er tenslotte nog de shocking facts. Die verdwenen na pagina 50, terwijl de boodschap bleef. En bleef.

Daarom zou ik eerder voorstellen (want het is wel een belangrijke boodschap) om online meneer Pollan op te zoeken, samen met termen als nutritionism, Western diet en Don’t get your food where you get your gas. Of lees dit boek en leg het opzij na vijftig pagina’s. Het scheelt het gevoel van ‘Heb ik dit niet al een keer gelezen?’

 

In Defence of Food: The Myth of Nutrition and The Pleasures of Eating, Michael Pollan, Penguin Books 2008

Mudbound

Henry and I dug the hole seven feet deep.

This is a tough one. Not because this novel is badly written or has a boring story, far from the opposite. This is a tough one because some of the situations in it made me very uncomfortable.

Mudbound tells the story of different characters. The family that moves into a cotton farm, the people that work for them and serve them and the bystanders from the nearest village. As all of this happens in 1946 Mississippi, so you might already understand that there are no balanced relationships here. The woman needs to serve her family first, the  man needs to take care of the farm and protect what is his from ‘those’ people, while the members from ‘those’ people desperately try to break free from the box society pushes them into.
It made me slightly nauseous to read how careless slurs and threats are thrown around, how someone, only based on their skin colour , can turn into a free for all for entertainment and anger and shame.

And yet Mudbound is more than a confrontation with racism. It is an image of a vastly different time not that long ago, of a family that is drifting and pulled apart by its surroundings. And there is a raw, uncomfortable beauty to the way that had been written.

Mudbound, Hillary Jordan, Heinemann 2008

The Poisonwood Bible

Imagine a ruin so strange it must never have happened.

Several decades of five lives that live through emigration to the Belgian Congo, puberty and growing up, love, loss and independence of both country and family. It’s a big and small story at the same time, with characters you can take with you into your daily life.

A missionary family goes to ‘Dark Africa’ to save souls and show the Christian way. Only the father wants to be there, while the mother and four daughters try to adjust in different ways or not at all. The Belgian Congo is a gorgeous and dangerous and completely different world than Georgia, United States, but they simply didn’t choose it.

The Poisonwood Bible is history, social commentary and a family story. It takes you in easily and is hard to put down. With five points of view it’s easy to pick a favourite or find relief when you don’t like someone’s story.

I recommend this book because it’s very honest. It shows the disappointment of discovering that Christianity and Western society aren’t all-knowing, the gorgeousness but also brutality of Africa and how one situation can turn different people to completely different paths.

The Poisonwood Bible, Barbara Kingsolver, HarperFlamingo 2008

The Invention of Hugo Cabret

The story I am about to share with you takes place in 1931, under the roofs of Paris.

This book is gorgeous. That can be largely attributed to the amazing pencil drawings in it, lifting the story to a different level.
The Invention of Hugo Cabret: a novel in words and pictures is the book where the film Hugo was based on. I didn’t watch the film, so I could take the story in without any expectations.

And it was a pleasure. This novel is lighthearted, colourful, detailed like quality clockwork and sweet. Looking at the cover was enough to make me smile and I’m just the littlest bits of sad for finishing it so quickly (there are a lot of page filling pictures and drawings).

Read it, look at it, enjoy it. Nothing more needs to be said.

The Invention of Hugo Cabret: a novel in words and pictures, Brian Selznick, Scholastic 2008

Duchess By Night

“I didn’t mean to marry both of them!”

Saaie weduwe verkleedt zich als man en vertrekt naar een ‘Sodom en Gomorra’ om een spannender leven te krijgen. Dat krijgt ze, natuurlijk, en ook wordt ze verliefd op de Mysterieuze, Knappe man die de eigenaar van het Sodom is. Het heeft veel elementen weg van de nu helemaal overhypete Fifty Shades of Grey (en een groot deel van alle historische romances die ooit zijn geschreven), maar Duchess By Night is tenminste goed geschreven, steunt niet het idee dat een ongelijke relatie sexy is en heeft een hoofdpersoon die wel een ruggegraat heeft. En zo recenseerde ik onbewust twee boeken in één recensie.

Natuurlijk is Duchess By Night vreselijk voorspelbaar. Niet erg geloofwaardig en de romantische scènes veranderen soms wel erg snel in sekscènes.  Maar het is allemaal zo vermakelijk en ‘guilty pleasure’ (mocht je je schuldig voelen over het lezen van zulke boeken) dat dat minpunten zijn die niet veel bijdragen aan het eindcijfer.

Prima zomerlectuur. Ook te lezen in andere seizoenen.

Duchess By Night, Eloisa James (pseudoniem), Avon 2008

Whatever Makes You Happy

‘What’s happened?’

Whatever Makes You Happy made me very curious about the author, because he spouts a lot of ideas that felt a bit outdated, not female-friendly nor male-friendly. And all that in a book that got a place in my library’s Humor category!

The novel tells the stories off Matt, Daniel and Paul and their mothers. The three men are thirty-somethings and their mothers are Very Disappointed with the lives of their sons. And because they are their mothers, their creators and eternal supporters, they decide to live in their son’s houses for a week to fix things. Because by now they should be married and have created offspring because the mothers need to be grandmothers, it’s what they’re here for.
Surprisingly, none of the men tell their mothers to sod off, but allow them to intervene. Of course some life lessons pass, but the bombardment of clichés override every situation. The date-savvy guy thinks that when a woman says no, she just wants to have the man put more effort into it. The grandchildren-crazy mother effectively stalks a couple because she just can’t help herself, she was born for being a grandmother. And the child being a girl, she can only buy pink stuff.

It goes on like that, making Whatever Makes You Happy more a risen-eyebrow-worthy essay of examples in old-fashioned and guy/girl-mag thinking than a laugh about mother-son relationships. And that’s a bit of a shame, because the author created several nice characters. They deserved more.

Whatever Makes You Happy, William Sutcliffe, Bloomsbury 2008

The good Thief

The man arrived after morning prayers.

Dit is een boek met een verhaal dat je vergeten bent zodra je het hebt dichtgeslagen. Niet omdat het saai, taai of slecht geschreven is, maar omdat het niks heeft dat blijft hangen.

Ren is een wees met maar één hand. Daardoor weet hij vrij zeker dat hij nooit uitgekozen zal worden door iemand en het klooster kan verlaten, tot hij wel zal moeten om in dienst te gaan. Als hij wel wordt uitgekozen, door een man die zegt zijn broer te zijn, beginnen de avonturen.

Ik koos dit boek omdat het in negentiende-eeuws Amerika afspeelde en omdat het werd omschreven als wild en vreemd. Alle drie de elementen kon ik amper in het boek terug vinden. The Good Thief is eigenlijk een avonturenboek door de ogen van een 11-jarige jongen en had zich overal kunnen afspelen. Zelfs de andere karakters (de broer, een dronkenlap en een (ex-)moordenaar zorgen niet voor pittige anekdotes of op-het-puntje-van-je-stoel momenten. Het is allemaal ..oké.

Daarom kan ik het boek noch aan- noch afraden. Niet zoveel tijd voor lezen? Sla deze over. Zin in een hap-slik-weg boek met kleurrijke details? Ga ervoor.

The Good Thief, Hannah Tinti, Headline Review 2008