The Selected Works of T.S. Spivet

The phone call came late one August afternoon as my older sister Gracie and I sat out on the back porch shucking the sweet corn into the big tin buckets.

The Selected Works of T.S. Spivet won me over because its looks. It’s a big green book full of illustrations and scribbles in the margins. That the blurb on the back said it was like Little Miss Sunshine in a book, mixed in with some other comparisons, was just a plus.

T.S. Spivet (Tecumseh Sparrow) is a smart twelve year old boy who likes to make maps. Of everything. Where all the MacDonalds in Ohio are, but also the insides of a beetle. His mother is a scientist, his father owns the ranch they live in the middle of nowhere and there’s an older sister who’s miserable because they live in the middle of nowhere. T.S. has a teacher who’s very enthusiastic about his mapping skills and -without informing T.S.- sent them away for an award. The above mentioned phone call turns out to be The Smithsonian who doesn’t know T.S. is a twelve-year old and rewarded him with the award. And oh, if he can come over to do a speech.

And that T.S. does. He starts off on a trip by freight train to get to Washington. What follows is an ode to (mid-)America and a lot of thoughts from a smart twelve year old. Whenever it gets close to annoying (I ignored some of the scribbles in the margins first time round), Larsen manages to turn things around and keep it cute. A lesson in growing up and taking responsibilities.

It’s a charming little story that turns big because of its surroundings. Do read it.

The Selected Works of T.S. Spivet, Reif Larsen, Harvel Secker 2009

Dead and Gone

“Caucasian vampires should never wear white,” the television announcer intoned.

Here we are again, back with Sookie Stackhouse. With series like these (every novel has basically the same story line with extras and locations that are swapped around) it is somehow less easier to review it. Haven’t you read and reviewed all of them when you read one? Will there be a time that Sookie Stackhouse follows through on her idea of laying off dating and dangerous men in her life? Either way, on to the story.

Sookie Stackhouse  finds her sister-in-law (a were-panther) crucified in the parking lot of her job. Faeries are after her. Good looking men circle around her to protect her or kill her. She comes into some money and gets severely hurt. I have skipped the last three books before this one and could still pick up on every plot line. It is simply how it goes.

And yet – like the chicklits I told myself I was going to stop reading – it’s all very enjoyable. Yes, Charlaine Harris has the annoying habit to describe everyone’s clothing and hair and using the word ‘nub’ in a sex scene might have been the most libido-killing thing I ever read, but she knows how to tell an entertaining story. It moves fast, reads easily and oh well, there is almost an illusion things won’t end up right. It’s a snack.

A snack you don’t want to have every day or even every week, so I’ll say goodbye to Sookie Stackhouse for a few other novels. It’s not like I’ll be missing something anyway.

Dead and Gone, Charlaine Harris, Ace Books 2009


Les Arbitres

Zonder scheidsrechters zijn sportwedstrijden niet mogelijk. Dat betekent niet dat scheidsrechters welkom zijn, juist het tegendeel. De documentaire Les Arbitres volgt scheidsrechters van FIFA, een wereld waar in elke voetballer een ster is (ook wanneer hij niet zulke nette dingen op of buiten het veld doet), maar waar de scheidsrechters doodsbedreigingen krijgen.

De documentaire speelt rondom het EK van 2008 en volgt een groep scheidsrechters op het veld en achter de schermen.

Entre Chien et Loup

Vooral op het veld zorgt voor interessante beelden, omdat de kijker meeluistert naar alles dat de scheidsrechters tegen elkaar maar ook de voetballers  zeggen. Achter de schermen toont aan dat scheidsrechters (waarvan één zelfs met de dood wordt bedreigd door de Poolse premier) toch ook echt maar gewoon mensen zijn met families en gevoelens.

Dit maakt het ook voor de niet-voetbal-liefhebber interessant. Het is een kijkje in een wereld die normaal niet voor de buitenstaander toegankelijk is, een klein tipje van de sluier. Niks wereldschokkends, maar voor de nieuwsgierigen, de geïnteresseerden en de mensen met veel tijd en een neus voor documentaires: gewoon even kijken.

Les Arbitres,   Entre Chien et Loup 2009


The Ask and The Answer

“Your Noise reveals you, Todd Hewitt.”

Back again in the world of the Chaos Walking Trilogy. After searching for hope at the end of the brutal trip in The Knife of Never Letting Go The Ask and The Answer has no place for hope, continuing with the story of what happens after Todd and Viola are caught by the people they were trying to outrun.

Todd gives in pretty fast, stops his struggle and tries to separate himself from the world. On the other side, Viola fights more bitterly and desperately, which also doesn’t make for a happy story. It makes the book a tad more sluggish and repetitive up till the point the reader might exclaim ‘Not again!’
Does this make this a bad story? Of course not. There is still the world and the people and ideas in it that carry the story, while next to that it’s hurting but understandable to see how Todd retreats into himself. There’s no place for laughs any more, and -like most second books in a trilogy- it’s pretty clear that it’s all a build up for the final part.

So burn through this one as you did with the first -with your teeth on edge and hope against hope (and realizing how scary a battle between sexes can be). Realizing that the two most important characters are just teenagers make their horrors more believable and might stop you to think about what you’d do.
While in the mean time I curse myself for finishing this book on Easter Sunday and therefore being unable to get the final book from the library.

The Ask and the Answer, Patrick Ness, Walker Books 2009

The Alternative Hero

You know how it is sometimes.

The Alternative Hero is a coming of age story of the thirty-three year old Clive Beresford. Clive has been an (almost) life long fan of the band The Thieving Magpies and effectively stopped developing (mentally) when they broke up after a disastrous show. He drinks too much, has a shitty job, few friends and no girlfriend. And he thinks he can change all that (or at least his way of looking at life) when he spots the lead singer of The Thieving Magpies. That man should be able to give him closure and with that, somehow, a goal in life.

This book is stuffed with (pop) musical references, real and imaginary bands and persons passing by. Every chapter has a recommended listening, lyrics and texts from (fake) fanzines pop in and Clive simply can’t separate his life from his music.
Like in any coming of age story,  loads of stupid, sad and frustrating things happen, some wise lessons are pushed into the margins and The One Big Lesson isn’t so big and pretty easy to grab. The Alternative Hero reads like a scrap book of a music lover and in some chapters it looks like that as well. Sometimes the reader will probably have the urge to grab Clive’s shoulders and shake some sense into him, but the majority of the time he isn’t a bad guy, he just lost his direction.
And a has-been popstar helps him rediscover it.

Lovers of England, (English) music and coming of age stories, grab The Alternative Hero and enjoy the ride.

The Alternative Hero, Tim Thornton, Cape 2009

Whip it

Fox Searchlight

111 min.

Een film die over een sport gaat waar veel mensen nooit van hebben gehoord maar rolschaatsen en kick ass vrouwen inhoudt (rollerderby).
Maar wat was ‘ie charmant. Eens niet geglazuurde locaties met Barbie-karakters, maar een geloofwaardig gat in Niemandsland met een (bijna) geloofwaardig  verveeld hoofdpersoon (het blijft wel Ellen Page, die ‘onbegrepen puber’ waarschijnlijk in haar slaap kan spelen) en verdraaid leuke bijpersonen.

Het verhaal: Bliss (Ellen Page) wordt door haar moeder steeds in schoonheidswedstrijden  ingeschreven, terwijl ze (want ze is een tiener) hartstikke anti is. Dan ontdekt ze rollerderby, doet auditie en wordt natuurlijk als nieuw talent gekozen.
De bad guy is een ander team, de love-interest zit in een bandje, de ouders weten er natuurlijk niets van af, het is allemaal gesneden koek.

Whip itis dan ook niet meer en minder dan levenslessen, lol en liefde in een origineler jasje dan normaal, waardoor het kijken er van een vermakelijke ervaring is. En zelfs het einde levert een kleine verrassing op, waardoor de film zeker een Boy meets girl en Coming of Age verhaal met een pluspuntje is.

Whip it, Paradiso 2009

Bride Wars

89 min.

De twee hoofdpersonen zijn al jarenlang de beste vriendinnen, tot ze kort na elkaar verloven (al dwingt vriendin 2 het keihard af bij haar vriend) en ontdekken dat ze om de bruidslocatie moeten vechten. In plaats van het elkaar te gunnen en/of een nieuwe locatie uit te kiezen, vervallen ze in vreselijk kinderachtig gedrag dat voor comedy moet doorgaan.

Verder vertelt Bride Wars je dat:

Fox International

– Verloofd worden het belangrijkste is in het leven van een vrouw
– Niet verloofde vrouwen hun vriendin de verloving geen moment gunnen
– Mannen sukkels zijn die niets snappen van verloven en bruiloften en ook geen moment geïnteresseerd zijn
– Bruiloften horen zo groot en duur mogelijk
– En daarvoor mag je over lijken gaan, ook dat van je beste vriendin.

Hollywood, wanneer kan een (vrouwen)vriendschap nu wél eens alles overleven?

Bride Wars, 2009

Don’t let it be true

Every woman in Texas has a dirty little secret.

Don’t let it be true is een ‘dag uit het leven van een gewone vrouw’ verhaal. Alleen komt deze vrouw uit een oud geld familie (maar heeft ze, in geheim, geen geld) en bestrijkt het boek verschillende weken. De lezer mag toch meekijken.

Hoofdpersoon Kathleen probeert een kinderziekenhuis overeind te houden, haar society vrienden voor te liegen dat ze rijk is en haar vriend tevreden te houden ondanks Dat Andere Geheim. Natuurlijk gaat dat een paar keer fout, want de genresticker geeft tenslotte chick lit aan. Daarom zijn de  bijpersonen ook tweedimensionaal en de details van kleding en interieurs zeer aanwezig.

Barett schrijft vlot en zonder de tierelantijntjes die slechtere chick lit vaak de nek omdraaien. Het is allemaal een tikje absurd, maar nooit op een irriterende manier. Dat en het feit dat het maar 298 pagina’s, maakt DLIBT een kleurrijk maar toch smakelijk petit fourtje.

 Don’t let it be true, Jo Barrett, Avon 2009