Jamrach’s Menagerie

I was born twice.

Jamrach’s Menagerie tells the story of Jaffy Brown, a street urchin living at the end of the nineteenth century. His life turns into an adventure when he is eaten by a tiger, meets the people and animals of Jamrach’s Menagerie but most importantly: when he goes to sea to catch a dragon in the far south.

I didn’t get this from the Children/Young Adult division, but it could easily fit there along other ‘boy adventures’. The reader follows Jaffy from nine years old to adulthood, but his view on the world, adventures and misadventures, never changes. He’s good with animals, so he can hang out with every one of them in the Menagerie. He’s allowed to come along with the quest for a dragon (because that would make the Menagerie even better) and only doubts the danger of it for a moment.

It takes Jamrach’s Menagerie a while to get up to speed. I really felt like I needed to push myself through the first eighty pages, but after that it’s situation after accident after adventure and there isn’t even time left to breathe or doze off.  It’s a colourful story with extensive descriptions on the countries they visit, animals they see and people they meet. It shows how dangerous travel by ship can be and how resilient humankind. From time to time it reminded me of Pirates of the Caribbean, and it’s up there in unpretentious fun (but with more blood and gore).

 Jamrach’s Menagerie, Carol Birch, Canongate 2011

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn

107 min.

De stripboeken van Kuifje hebben mij nooit aangesproken. Ik weet niet waarom, want de jongeman is tenslotte roodharig en maakt allerlei avonturen mee, allebei dingen die van mij op toepassing zijn.
Ik keek de film omdat mijn vriend het wel graag wilde zien. En vermaakte mij prima.

Kuifje koopt een miniatuur van een zestiende-eeuws schip op de markt en al snel blijkt dat er meer mensen zeer  geïnteresseerd zijn in het schip. Kuifje, zo het een journalist betaamt, ruikt een verhaal en duikt diep in de duistere situatie, die hem vervolgens over de hele wereld -van oceanen tot woestijnen- leidt.

Soms is het te merken dat de doelgroep stiekem jongetjes van alle leeftijden is als de flauwheid te erg wordt, maar dat is altijd in hele korte periodes. Behalve dat is het een familievriendelijk avontuur dat laat zien hoe ver filmmaatschappijen al zijn met het gebruiken van computer-animatie. Het is een vermakelijk anderhalf uur dat je geen moment rust geeft.
Een prima zaterdagavond film.

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn, Columbia Pictures 2011, nu op dvd

You Don’t Have To Say You Love Me

Neve could feel her knickers and tights make a bid for freedom as soon as she sat down.

Sarra Manning’s You Don’t Have To Say You Love Me is proof that there is not only such thing as nice, genuine, hilarious chick lit, but  she manages to write about a (formerly) obese woman without every mistake in the This Is Why I’m Fat book.
Yes, I pretty much loved this book.

Of course it is still chick lit and therefore there are scenes which will make the reader wonder (out loud) why Neve just doesn’t do or say something and it’s is very very clear from the start who she’ll end up with. But more importantly, Neve is a believable character who takes the easy way out with waiting for her extra large dreams to happen instead of working for her very nice (but too close for comfort) reality. She grows throughout the story and it is easy for the reader to vouch for her. The other characters aren’t one-dimensional puppets but have their own lives. And! the sex is written like normal people experience it, instead of male-gazey with weird synonyms for body parts.

So even though I told people less than two weeks ago that I wouldn’t touch chick lit with a ten feet pole again, I’m so glad I doubled back on it. This was a book you want to keep reading but yet never want to have it end. I’m waxing lyrically about chick lit, this is new. Please read this of Manning’s Unsticky and come join me in this unfamiliar place.

You Don’t Have To Say You Love me, Sarra Manning, Corgi Books 2011

The history of history: a novel of Berlin

The oceans rose and the clouds washed over the sky; the tide of humanity came revolving in love and betrayal, in sky scrapers and ruins, through walls breached and children conjured, and soon it was the year 2002.

Oh.  This book starts with a woman who misses from her memory  a recent period of her life . Next thing that happens is that -to her eyes- every building in Berlin has turned to flesh. After that, it gets steadily more weird.

At first, that frustrated me. I plodded through the hallucinations, dialogues with Magda Goebbels and visits to a blind Nazi doctor.  Until I realized that this insanity is her reality and I decided that I would simply piggyback along. This brought me to the bodyguard of Hitler, a ghost of a Jewish woman that killed her children in prevention of the camps and a hawk-woman.

The parts about World War II are the most interesting, but like the parts about main character Margaret, don’t satisfy any question. Towards the end of the book, the author poses a question: ‘Would it tax the imagination to propose that Margaret was sane?’. Yes, it would, very much so and I don’t have any urge or sympathy to do so. I sighed a frustrated breath of release when I finished this book.

The history of history: a novel of Berlin,  Ida Hattemer-Higgins, Faber and Faber 2011

War Horse

146 min.

Ook wel bekend als: Echt niet Black Beauty voor mannen.

DreamWorks

War Horse is het verhaal van het paard Joey, van veulen tot pensioen. Zijn eerste menselijke vriend is Albert, die hem alles leert waardoor hij zo’n goed ‘oorlogspaard’ wordt. Want de Eerste Wereldoorlog komt er aan en Joey wordt verkocht. Daarna volgt de kijker aan de hand van het paard (dat wordt gestolen, doorgegeven, bedreigd) het verloop van de oorlog. En die is keihard.

Het is een film van Steven Spielberg, dus af en toe krijgt de kijker te nadrukkelijk door de strot heen geduwd dat het een Dramatisch of Lief moment is. Ook zijn de passerende karakters niet uit zulk hout gesneden dat hun lot een indruk achter laat.
Daarnaast is het onderwerp genoeg om een indruk achter te laten. Spielberg laat de oorlog op zijn lelijkst zien. Deserterende kinderen worden doodgeschoten, paarden worden tot sterven aan toe afgebeund, gezinnen worden uit elkaar getrokken. Het is genoeg om een fikse hekel aan de mensheid te ontwikkelen. Gelukkig is er een bijna happy ending waarna je verdwaasd en misschien een beetje down de bioscoop kunt verdwalen.

Zou ik deze film aanraden? Nee. Afraden ook niet, echter. Het is een film voor als je het boek hebt gelezen, voor als je de oorlog interessant vindt, voor als je van paarden houdt (maar kijk dan wel op verschillende momenten weg). Verder is het een ongebalanceerd sprookje dat op de verkeerde momenten de camera te lang stil laat hangen.

War Horse, DreamWorks 2011 (nu in de bioscoop)

The Artist

100 min.

Genomineerd door de Academy (die jaarlijks de Oscars uitdeelt) voor tien awards: Beste Film, Beste Acteur, Beste Cinematografie, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Regie, Beste Montage, Beste Muziek en Beste Originele Scenario.
Om maar gelijk de Oscar craze te doorbreken: ik vond deze film niet al deze nominaties waard.

Canal+

Er zijn twee punten waarvoor The Artist (voor alle nominaties) aandacht kreeg. De film is compleet in zwart/wit opgenomen en het is een stille film. Er wordt alleen muziek gebruikt, geen dialoog. In deze tijd van 3D, zoveel mogelijk explosies en mooie (blote) mensen, was dat een unicum. En dan zaten er ook nog weinig bekende mensen in en was de hoofdpersoon een Fransman die geen woord Engels spreekt. Verrassing van het jaar!

Dit komt misschien negatiever over dan ik echt ben wat betreft de film. Ik vond het alleen niet de beste uitvinding sinds het gesneden brood en vond de ervaring (in een Filmhuis, vrolijke spanning van te voren over wat te verwachten, de vreemde verwondering dat er gewoon echt geen dialoog zal zijn) fijner dan de film zelf. Het verhaal is simpel: een acteur gaat niet mee met de tijd, verliest zijn beroemdheid en werk totdat een actrice, die altijd een fan van hem was, hem weer overeind helpt. Happy ending. De muziek past bij elke scène en elke acteur past in het plaatje (wie houdt er nu niet van John Goodman?), maar soms duurde het gewoon nét iets te lang. Een stille film kan aantonen dat dialoog niet nodig is om een verhaal te begrijpen. Blijf dan niet te veel beelden en gelaatstrekken tonen zodat je zeker weet dat de kijker het begrijpt.
Dat is dan ook mijn grootste klacht over de film. Had de scènes af en toe net iets scherper afgesneden voor een compactere film. Desalniettemin zal ik aanraden om deze film in de bioscoop te gaan bekijken. Voor de ervaring, voor de ‘Old Hollywood Glamour’ en omdat filmmakers wel de hint nodig hebben dat een film niet per se beter is als hij luidruchtig, kleurrijk en 3D is.

Tinker Tailor Soldier Spy

127 min.

Film. Not only hard to review because you are bombarded for (at least) two hours by imagery, plot and characters and need to get a bird’s view before you can get a (small) grip, but also (especially with films watched in cinema) tougher to re-watch, re-evaluate to make the film simmer.

Studio Canal/Working Title

And yet, here we go.
Tinker Tailor Soldier Spy (TTSS) tells the story of British Intelligence in the seventies. One of the big shots thinks that there is a mole in his team of big shots. And one of them, mister Smiley (played by the ever charming, even though he never smiles in this entire film, Gary Oldman) is told to discover who the mole is. That’s the long and short of it, because to go into more detail, introduce more people and lay down more plot lines, would break down the experience of watching the film. Yes, in the case of TTSS you can spoil a feeling, a hunch and most definitely an atmosphere.

When you go to the cinema, you expect a film that came out this or the previous year. And of course TTSS is from last year, but the locations, cars, way of dress and everything else gives you the feeling that it’s Sunday afternoon and you landed yourself in an obscure seventies TV-detective. It’s the famous faces (Oldman, Mark Strong, Colin Firth, Benedict Cumberbatch and many more) that tell you that it really is a recent film and not a dip into the cinema archives.

The film also  has the speed of a visit to an archive. Don’t expect snappy one-liners, explosions, hunts, pretty women and sexy shots. The characters talk. They explain a bit and you can decide to set your brain to work or wait for the explanation at the end. The only fast thing in this film is the accusations and sneers flying around between the big shots.

So with TTSS we have a colorless film that is all about its characters. It will need you to sit up a bit and listen  and you will come up with a small question mark on your face. Did you just spend two hours listening to old white men talking? Did you even care about who the mole was?
And yet .. I recommend it. Because not every film needs to be bright and in your face with yelling its message. Tinker Tailor Soldier Spy is pretty in an not pretty way. A nice Earl Grey tea for the eyes.

Sanctus: Revelation or devastation?

A flash of light filled his skull as it struck the rock floor.

Simon Toyne’s Sanctus was categorized by the library as detective/thriller. It could also be categorized in the Indiana Jones/National Treasure category, to get the first pop culture reference out of the way. In this book we have secret sects, evil monks, Siamese twins, something referring to immortality and yes – we cross half the world in less than 500 pages.

Toyne manages to introduce a lot of characters, maybe even too many. By the end of the book I still only cared about three of them and his plain description of every character (red/dark/black wind jacket, long hair) doesn’t make it easier to recognize in whose chapter we are this time. Besides that there are some scenes that wouldn’t go through National Treasure’s kid-friendly ratings, using detailed wound descriptions and a fleshed-out visit to the morgue.

Am I looking for problems here? Just a bit. Because besides these two points, Sanctus is entertaining, throws some lovely conspiracies around, gives you small surprises and not to be forgotten: is very accessible to read. So grab it from your library (or Amazon, if detective/adventure/travel is completely your reading kink) and enjoy. And try hard to remember how it exactly went a week after you finished it, because this is a story that won’t stay with you for long.

Sanctus: Revelation or devastation?, Simon Toyne,  Harper 2011