Anne Frank leeft en woont op zolder

Het vreemde is dat je niet omkomt door de vlammen, maar door de rook.

Ráár. Hoofdpersoon Solomon Kugel (iedereen noemt hem Kugel) is een zielig persoon dat geleefd wordt door zijn omgeving. Onderdeel van die omgeving is een oude vrouw die hij op de zolder van zijn nieuwe huis vindt. Ze claimt Anne Frank te zijn. Koren op de molen van zijn moeder, die graag doet alsof ze de Holocaust heeft overleefd terwijl ze heel haar leven al in Amerika woont. Ze leeft bij haar zoon en zijn gezin omdat ze stervende is, maar deze vondst is toch wel een flinke opkikker.

Niemand in dit boek heeft een fijn karakter. Kugel’s gedachten zetten hem ferm in de ik-ben-een-slachtoffer categorie waardoor het ook niet makkelijker wordt om hem te steunen. Zijn vrouw protesteert (logischerwijs) tegen heel veel van wat hij doet, maar onderneemt niets. Zelfs Anne Frank is een naar mens.

In plaats van een plezierige roman was dit voor mij meer een eendimensionale klucht die steeds een nieuw absurd detail aan de voorstelling toevoegt.
Interessant, maar ik was bijna opgelucht toen ik er van af was.

Anne Frank leeft en woont op zolder, Shalom Auslander, Nieuw Amsterdam 2012

Vrouw zijn, hoe doe je dat

Daar ga ik, op mijn dertiende verjaardag.

Ik wil even benadrukken dat niet elke feminist denkt of functioneert zoals Caitlin Moran. Ik wil ook zeggen dat kritiek leveren op een andere feminist best kan, zonder aan te tonen dat feminisme een zuur, ruziënd zooitje is.
Op naar het boek.

Vrouw zijn, hoe doe je dat is een lawaaierige mix van memoires, meningen en “hilarisch” taalgebruik. Je bent schijnbaar geen sterke vrouw als je niet durft te roepen dat je een feministe bent en je borsten en vagina geen naam geeft. Zo’n toon. De auteur vindt het hoog tijd dat het militant feminisme terug komt en onderstreept dat met voorbeelden vol chagrijn.

Dat is jammer, want van tijd tot tijd heeft Moran stevige punten. Goede zelfs. Ze kan het dus wel, op een nuchtere manier bespreken wat wel en niet (volgens haar) onder feminisme valt. Het wordt alleen ondergesneeuwd door zinnen waarvoor je alleen uit schaamte om lacht. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik laatst bij een boek zo vaak “Oei, oei, oei” heb gedacht.

Dit is dus verre van het feministenboek van mijn dromen. Ik ga verder op zoek. Tot dan, blijf ver uit de buurt van Vrouw zijn, hoe doe je dat.

Vrouw zijn, hoe doe je dat, Caitlin Moran, De Arbeiderspers 2012

Django Unchained

165 min. 

Inglourious Basterds maakte mij een Tarantino fan (na Pulp Fiction nooit afgekeken te hebben en Kill Bill mooi maar ook wel erg geweldadig te vinden). Django Unchained heeft het enthousiasme weer gedempt. Had Tarantino nu maar net iets meer zijn best gedaan in editing.

Weinstein Company
Weinstein Company

Django is een slaaf die gered wordt door de Duitse bounty hunter Dr. Schultz (weer een geweldige rol van Christoph Waltz). Dr. Schultz zoekt een stel slavendrijvers die Django kan herkennen. Daarna begint de bounty hunter enige verantwoordelijkheid te voelen voor de ex-slaaf en belooft hem te helpen met het redden van zijn vrouw.  Veel bounty hunting volgt, tot ze ontdekken op welke plantage ze zich bevindt en de dokter een list bedenkt om haar vrij te krijgen.

Elke scène met Schultz, plantage-eigenaar Candy (Leonardo diCaprio) en “huisneger” Stephen (Samuel L. Jackson, donkerder dan normaal en in een heel andere rol als normaal) is een lust voor het oog. De acteurs genieten zichtbaar, het spel tussen de karakters is vuig en op het randje. Wat nou plot, wat nou redden van de vrouw in nood, dit is het avontuur in de film.

Helaas leek Tarantino daar niet genoeg aan te hebben. Naast heel veel nepbloed werden ook plotlijntjes-zonder-einde, uitgebreide landschapsplaatjes (wel heel mooi natuurlijk) en beeld voor geluid -in plaats van andersom- ingezet. Na anderhalf uur begon de film lang aan te voelen, nooit een goed teken. Had nu maar iets strenger geknipt en gesneden, Tarantino. Dan had ik euforisch in plaats van twijfelend naar huis gekund.

Django Unchained, The Weinstein Company 2012

Elementary

De Amerikanen vonden het -mogelijk na het succes van Sherlock van de BBC- ook wel weer tijd voor Sherlock Holmes op televisie. Extra publiciteit kregen ze door de beslissing om van John Watson een vrouw te maken. En dan ook nog een Aziatische: Lucy Liu (misschien wel meest bekend van Charlie’s Angels).

CBS
CBS

Waar BBC Sherlock erg voor grauwigheid, stemmige kleuren en asociaal gekibbel gaat, kiest Elementary voor een veel luchtere toon (zeker in de eerste afleveringen). Sherlock Holmes is nog steeds wel sociaal gestoord en begrijpt niet waarom hij een nabestaande niet mag fileren over verdachte acties van de overledene, maar er zit toch veel meer menselijkheid in. Joan Watson (hier zijn ‘begeleider’ om nuchter te blijven) draagt daar zeker veel aan bij.

Het is duidelijk dat Elementary eerst nog even haar plek moet vinden; het duurt een paar afleveringen voor de show meer wordt dan Zaak van de Week. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers zorgt daar vooral voor. Zelfs de meest onlogische oplossingen zakken weg in hun vriendelijk gekibbel.

Heel veel A.C. Doyle “puristen” weigerden de show een kans te geven omdat Sherlock Holmes volgens hen in Engeland hoort en John Watson nooit een vrouw kan zijn. Het lijkt er echter op dat CBS met deze draai juist een heel frisse versie aan Doyle’s verhalen heeft gegeven. Het is hun verlies.

Elementary, elke dinsdag om 20.30 bij SBS6

Various Pets Alive And Dead

The whole world is deranged, though most people haven’t noticed it yet.

This was very entertaining. Marcus and Doro are people of the seventies, people of The Change with capitals T C. Their children ..not so much. Serge hides from his parents that he is a very successful (until the economical crisis of 2008 hits) banker, Clara is trying very hard to break free from being over-controlling and always in charge (it’s who she was in the commune, after all) while Oolie-Anna desperately wants to break free from her mother.

Various Pets Alive And Dead shows how permanent the marks left behind by your childhood are. Not just in case of the children, but for Marcus and Doro as well. Capitalism is evil, jealousy is ugly; yet she still wants to keep her own allotment and doesn’t want to hear about her husband’s free loving back in the day.

The book starts with everybody quite happy, but it quickly unravels. Kewycka manages to write down the ordinary in an absurd yet believable way. Every character is a real human being and yes, you may enjoy some schadenfreunde, but in the end you’ll be rooting for their happy ending. If Kewycka makes that happen ..that’s for the reader to discover.

Various Pets Alive And Dead, Marina Kewycka, Fig Tree 2012

The Flight

Ransome Airways Flight 189 to New York was one of 753 scheduled to depart from London’s Heathrow that Sunday in early January.

Lees dit boek niet als je binnenkort gaat vliegen. Daarvoor worden er te veel details genoemd over hoe gevoelig een vliegtuig is, wat er allemaal mis kan gaan in luttele seconden en hoe vernietigend een ongeluk er mee is.

Jenny, een lijkschouwer, werkt mee aan het onderzoek aan het ongeluk van het passagiersvliegtuig. Naast het ongeluk is er ook het lijk van een man die het jacht voer waar het vliegtuig op landde. Daarnaast is er een meisje waarvan snel duidelijk wordt dat ze de val overleefde, om daarna alsnog te sterven. Jenny probeert een geheel van de puzzelstukken te maken, maar al snel blijkt dat ze haar neus in de verkeerde zaken steekt en worden haar stoelpoten door gezaagd.

The Flight is een slimme detective/thriller die aan het einde een iets te grote uitglijer maakt die ineens een hoop van je goedgelovigheid vraagt. Het is niet eens dat de elementen onmogelijk zijn, maar de complete puzzel zorgt simpelweg meer voor een Huh? dan een Eureka!. Dat betekent niet dat het niet de moeite waard is om door het gedetailleerde puzzelwerk te ploegen. Wel ver uit de buurt van een vliegveld.

The Flight, M.R. Hall, Mantle 2012

Wreck-it Ralph

108 min.

“Bad guy” Ralph wil ook wel eens wat waardering voor zijn werk (een gebouw vernielen en vervolgens toestaan dat hij door een groepje mensen van het gebouw af wordt gegooid) en gaat op zoek naar een manier om een medaille te verdienen.
Tijdens zijn zoektocht door verschillende games (Ralph kan via de stekkerdoos reizen, elk karakter met aansluiting op die stekkerdoos kan het) ontmoet hij niet alleen zichzelf, maar ook vreemde figuren, (nieuwe) vrienden en natuurlijk een echte, redelijk enge bad guy.

Disney
Disney

Aangezien de bad guy hier een game karakter is en zijn leefomgeving alle games in de arcade hal, kan de kijker er wel vanuit gaan dat dit geen zielenroerend drama is. Wreck-it Ralph laat met zijn animatie wel de mooiste kant van verschillende games (van first person shooter tot glazuur-vernietigend zoet racespelletje)  zien.  De Levenslessen van de film liggen er duimendik bovenop, daarin is het meest te merken dat dit een film voor kinderen moet zijn.  Ieder heeft zijn eigen plek in de wereld, durf groot te dromen, vriendschap en liefde zijn in de vreemdste hoeken te vinden.  Het wordt nog net niet in intervals (kleurrijke letters, zwart scherm) letterlijk op het doek gebracht.
Negeer dat gewoon een beetje en knijp ook een oogje dicht voor het compleet nutteloze ware-liefde plotlijntje, want Wreck-it Ralph is erg leuk.  De games zijn kleurrijk en gedetailleerd, de karakters geven een giechelige bite aan al het zoete gedoe en de pret is besmettelijk.

Wreck-it Ralph is ook een aanrader voor buiten de kerstvakantie en kinderen boven de zes jaar.

Wreck-it Ralph, Disney 2012

The Hobbit: An Unexpected Journey

169 min.

Wat is er nog over te zeggen?

hobbit-dwarves-poster
MGM

The Hobbit: An Unexpected Journey is het eerste deel van de The Hobbit trilogie (er zijn tenslotte nog mensen die niet weten dat het drie films worden). Naast het verhaal van het boek The Hobbit (in deze film tot aan de Eyrie), wordt er ook uit The Unfinished Tales and Silmarillion gevist, om verschillende karakters (meer) achtergrond te geven.
De film is naast 2D en 3D ook in 48HFR (high frame rate) te zien waardoor alles nog mooier, helderder, strakker enzovoorts er uit zou moeten zien.

Als fan van Tolkiens werk is het fijn om weer terug te zijn in Middle-Earth. En dat het een kinderboek is, betekent niet dat Peter Jackson het tot een kinderfilm heeft vermaakt. Elke actiescène gaat voor het achtbaan-effect met swingende camera’s, de bad guys zijn naar en dreigend en met de extra informatie moet het lange termijngeheugen ook nog aan de slag.

Maar het is ook duidelijk deel één van een trilogie. Lijnen worden in het zand gelegd, maar nog niet doorgetrokken. Het leggen van fundamenten haalt soms het tempo onderuit. De fan zal het niet uitmaken en komt de niet-fan sowieso wel bij deze film terecht? Het blijft tenslotte een boekverfilming en dan ook nog van een fantasy verhaal. Toch als leek nieuwsgierig? Vooral gaan kijken, maar laat die extra rambam van 3D en HFR lekker achterwege.

The Hobbit: An Unexpected Journey, MGM 2012

HUMAN DOC: De Terugkeercoach

“Laat Brussel mij en mijn kind hier maar doden.” De stem is emotieloos, het gezicht blurred voor de veiligheid. Het maakt de vrouw schijnbaar niets meer uit, om -na het weg gaan van de coaches- toch in tranen uit te barsten.

De Terugkeercoach moet het niet van zijn regie en beelden hebben. Waar Welcome het nog lukte om het hopeloze te tonen door kleurloze omgevingen en bleke dialogen met daar bovenop een toef onmogelijke liefde, geeft de HUMAN documentaire vooral het idee dat iemand een camera op zijn schouder heeft gehesen en een dagje is mee gaan lopen.

Dat betekent niet dat de boodschap niet aankomt. Ook hier is de mens ongewild, is er een leven dat ontvlucht wordt. Het zijn niet alleen mensen uit het Midden-Oosten, ook Europeanen zoeken betere oorden. Maar dat is ze niet gelukt, anders zaten ze hier niet. In huizen waarmee België een pionier is, omdat het uitgeprocedeerde asielzoekers een plek geeft om zichzelf en hun dromen bij elkaar te rapen voor ze terug naar huis gaan, of het ergens anders proberen. Of – in het geval van vrijwillige terugkeer (wat gelukkig ook voorkomt)- steun met reïntegratie in het thuisland.

Maar er zijn vooral treurige verhalen, alleen rijst de vraag waarom ze op deze manier worden opgediend. Moet de kijker hierna Amnesty International en andere organisaties gaan steunen? Of actief gaan protesteren voor het navolgen van mensenrechten? Waarom doen de coaches dit? Hoe lang bestaan de huizen al, zijn ze een succes te noemen? De kijker blijft alleen maar toeschouwer: kijken naar de treurige buitenlanders.

De vrouw krijgt een paar dagen extra voor ze écht het huis uit moet. Daarna moet ze maar naar een daklozenopvang. En dan? Dat valt schijnbaar niet te coachen.

HUMAN DOC: De Terugkeercoach is te bekijken op de website van de publiekeomroep

The Yips

Stuart Ransom, professional golfer, is drunkenly reeling off an interminable series of stats about the women’s game in Korea (or the Ladies Game, as he is determined to have it): ‘Don’t scowl at me, beautiful..!’ -directed, with his trademark Yorkshire twinkle, at Jen, who lounges, sullenly, behind the hotel bar.

What a fucking mess. I took The Yips from the library because of the title, the cover and the back text. It sounded absurd, but in an amusing way. Oh dear, how wrong I was. The only laughter that escaped my mouth was out of sheer disbelief. I disliked every character in various degrees, yet somehow still managed to finish the 550 pages.

The Yips is about several characters, all connected some way or the other. There is an over-his-peak golfer, agoraphobic tattooist of pubic hair, orthodox Muslims, a guy who survived seven cancer diagnoses (which is mentioned every time he shows up), a kid with no lower jaw and so on. They all lead miserable lives. About 80 percentage of them says everything that’s on their minds. Sex scenes exist out of comparisons with pudding and whipped cream. And for most of the time it seems like the author looked back and thought “This sentence needs to be more bloated!”.

I tried to look at it from a different view. Isn’t this one big commentary on capitalism, feminism and the obsession with eternal health? Should I spend more thought on how drink water is used to hydrate golf courses and what environmental disasters those courses are? And if I should, why is it covered by mentions of everything that happens?

The Yips is an example of about everything I don’t want in a book.

The Yips, Nicola Barker, Fourth Estate 2012