Skyfall

143 min.

Bond, James Bond is eindelijk weer terug in de bioscoop. Na veel commentaar op de vorige (Quantum of Solace) voor te veel op de Bourne trilogie te lijken, waren cast en crew nu duidelijk in het onderstrepen van James Bond’s gentleman zijn.

Een gentleman die de wereld rondreist, zonder problemen mensen doodt, wat rondsnuffelt aan mooie vrouwen en aan het einde van de film natuurlijk de bad guy pakt.

MGM

Dit zijn geen verrassingen te noemen, dit is James Bond.
Er zijn echter wel verrassingen en die zijn deels toe te schrijven aan regisseur Sam Mendes. Naast berichten over James’ oude nieuwe stijl werd regelmatig genoemd dat een Oscar-winnende regisseur wilde bijdragen aan het hap-slik-weg fenomeen van de Bond films. Is dat te merken? Daar mogen de professionals het hoofd over breken. Duidelijk is in ieder geval hoe mooi de film gewoon is. De locaties, het licht, het cameragebruik, aankleding en verloop; het werk dat er achter zit is gewoon zichtbaar.

Dan zijn er ook nog de acteurs. Er waren een paar kleine momenten waarbij ik twijfelde of het bij Bond paste, maar hiermee wordt wel getoond dat de MI6 agent zich toch nog kan ontwikkelen, bijvoorbeeld op emotioneel gebied. Het samenspel met Naomie Harris is geloofwaardig en soepel en natuurlijk is er nog een mooie schone. De Bond-girl rol moet toch gevuld worden.

Het verhaal dan. Iemand uit M’s verleden komt rotzooi trappen. James Bond moet het opruimen, maar de bad guy gebruikt technieken die moderner zijn dan alles wat MI6 (en zelfs de schattige nieuwe Q) kan bieden. Dus is het James Bond old school. Het komt toch wel goed en is een mooie steek naar iedereen die Bond films te glad en te modern noemen.

Naar mijn mening moet iedereen eens een Bond film in de bioscoop mee maken. Alleen al voor de titel sequence, wat weer een klein kunststukje is. Ik sta nog steeds achter mister Martini.

Alex Cross

101 min.

Ik vind sneak previews een leuk idee. Op deze manier kun je uitkomen bij een film waar je anders misschien nooit van gehoord had. Met een beetje geluk verbreed je zo je voorkeur (na mijn eerste sneak preview ervaring La guerre est déclaree koos ik vaker Franse films uit om te kijken). Met wat pech kom je uit bij een film als Alex Cross.

QED International

De hoofdpersoon Alex Cross is een detective die in een moordzaak terecht komt waarvan de dader een sadistische psychopaat is. Omdat hij en zijn partners een nieuwe moord voorkomen, komen ze zelf op de lijst van de moordenaar te staan. Dit is allemaal vrij recht door zee politiefilm met buddy cop elementen (er wordt meerdere malen aangestipt dat Alex en Tommy hele oude vrienden zijn). Maar dan krijgen we een montage van familiemomenten om te laten zien dat Alex meer is dan zijn beroep. Er komen hints dat de moordenaar een verleden heeft met Alex Cross en zijn partners. Een paar scènes om te laten zien dat hun baas het belangrijker vindt om verkozen te worden dan een zaak op te lossen. Hints dat er een Samenzwering op Hoog Niveau bezig is. Martel- en vechtscènes waarbij de camera weg draait als het te bruut wordt.

En dan ..is er het einde. De dader wordt opgeruimd, de Samenzwering wordt opgerold en de andere plotlijnen moet je maar vergeten want die krijgen geen fatsoenlijke afsluiting. Geen uitleg over hoe en waarom, wat er alleen maar voor zorgt dat het idee van ”wat een zooitje” versterkt wordt. Alsof Alex Cross een intelligent, gevoelig politiedrama wil zijn maar wel graag met achtervolgingen en gevechten vastgelegd in schokkerige beelden, want het moet natuurlijk wel stoer blijven.

Hopelijk biedt de volgende sneak preview weer wel iets moois.

Alex Cross, QED International, vanaf 6 december in de bioscoop

Nine Uses For An Ex-boyfriend

It was obvious it wasn’t the first time that Hope’s boyfriend and her best friend had kissed.

Ik geloof niet dat ze aan de negen komt. Zo blijkt maar weer dat het tekst verwerken tijdens de lessen Nederlands op de middelbare school toch zijn blijven hangen.

Hope ziet haar vriend en haar beste vriendin zoenen. Zij vindt het er op lijken alsof ze het vaker gedaan hebben, maar allebei ontkennen het, het was één dronken zoen. Hope gaat tegen haar instinct in, want ze zijn al dertien jaar samen en dat gooi je niet zomaar weg.
Allebei (maar vooral zij) proberen hun relatie op te frissen en te verbeteren, tot de bom barst en hij wel een vreemdganger blijkt. Haar omgeving steunt haar, haar moeder niet (en hoe vreselijk irritant is dat, haar moeder wil dat ze bij elkaar blijven omdat Hope niet beter zal kunnen doen dan hem en Oh ja, wanneer komen er nu kleinkinderen) en er komen wat wijze levenslessen langs. En een ploert die stiekem toch wel een Leuke Man blijkt.

De reden waarom ik Sarra Manning een apart plekje binnen chick-lit geef, is omdat ze schrijft met een beetje zelfspot. Zowel de auteur als de karakters als de gebeurtenissen, neem ze allemaal met een korreltje zout. Relax, we weten hoe het af gaat lopen. Geniet van de herkenbare situaties en lekkere sex en die Literatuur komt wel een ander keertje. En daarnaast verrast ze de lezer zelfs nog af en toe. Fijn.

Nine Uses For An Ex-boyfriend, Sarra Manning, Corgi Books 2012

Snake Ropes

The tall men in boats are coming.

I feel like a lot of this story went straight over my head. And I feel bad and a bit disappointed about that, because it has (/it looks like it has) enough elements to make reading Snake Ropes an amazing, slightly disturbing experience.

Snake Ropes tells the stories of Mary and Morgan. Mary lives on a small, sheltered-from-the-real-world, island. Her father trades with ‘the tall men’ and every family needs to hide their sons because it is thought the tall men take those with them. Morgan lives on the same island, but is even more sheltered because of the huge gate her unstable mother built around the house. Mary’s life starts to change when her brother is taken, while Morgan tries to find her way out of the gate, out of the jail that is her house. There are also talking keys, ropes that act like snakes, an alive house of punishment and a giant woman involved.

It takes Snake Ropes ’till around page 290 to start giving some less vaguer hints about what could have gone wrong. In a book with 342 pages, that is -for me- kinda late. I tried to cobble together what the relationship could be between Mary and Morgan, why the boys are leaving, how do the tall men fit in, but nothing. I’m very bad in just taking a story in, I want to get some kind of control over it. In this case I just felt too much like a bystander and that also made it harder to care about the characters, to not feel like I was struggling through the pages.

Maybe I’ll re-read it some day and understand. Maybe there is nothing to understand and it is simply a very tangled net and I should skip around the knots instead of trying to free them. But for now I am left behind with a taste of bewilderment and disappointment in my mouth.

Snake Ropes, Jess Richards, Sceptre 2012

Gone Girl

When I think of my wife, I always think of her head.

This is the first book I ever read because a book club (on goodreads.com, my account name is MNLO) suggested it. It was also my first time reading an eBook. Does that excitement take anything away from the novel? No.

I read a lot of books. The bad thing about that is that it’s kinda hard to surprise me with genuine plot twists or original lines. This will sound very snobbish, but I like to be surprised not more than one page before the twist, not thirty pages in advance with “subtle” “hints”. Gone Girl definitely delivered on this, receiving several surprised ‘Oh wow!’s from me.

In Gone Girl the reader follows a men and a woman, from meeting and dating to married life and what follows after that. The disappearance of the woman.
After that – instead of turning into a run of the mill – missing person story, Gillian Floyd keeps throwing the reader curve balls, adding (little) twists. A lot of them are very spoilerish, so you will have to find out for yourself.
Another thing I liked about this, is that neither of the main characters are like-able and yet they are not irritating (to me, any way) to read. There is a difference between not caring about your characters because you think they’re horrible or care because you might wish horrible endings for them.
And even the ending surprised me, even though I’m usually not a fan about these kind of endings.

So all I can say is: Yes, I enjoyed this very much (not sure about the eBook though) and recommend this book. Good work, book club.

Gone Girl, Gillian Floyd, Crown 2012

The Dark Knight Rises

165 min.

Batman is er weer en het is gelijk voor de laatste keer (tot de productiemaatschappijen natuurlijk aan een re-boot, prequel of alternative universe beginnen). Regisseur Christoper Nolan deed zijn best om alles zo geheimzinnig mogelijk te houden, waardoor het lang onduidelijk bleef wat er dan wel zou gebeuren in het slotstuk van de trilogie.

Warner Bros. Pictures

Er gebeurt veel. Het blijft natuurlijk -ondanks dat het veel grimmiger is dan anderen- een comics verfilming. Er zijn terugblikken, schandalige schurken, veel nieuwe karakters en de oude krijgen soms ook nog wat screen time. Dit is gelijk één van de minpunten die ik ga noemen: voor een Batman film zit er redelijk weinig Batman in. Natuurlijk mag Bruce Wayne rondmopperen dat de stad hem niet dankbaar is, dat hij dit allemaal niet wilde en hoe hij lijdt, maar dat gaat te ver als ik zo’n beetje elk ander karakter met meer dan drie regels tekst interessanter vind.

Een tweede minpunt is het gebrek aan kleur en dan bedoel ik huidskleur. Nog nooit zo’n witte miljoenenstad gezien. Daar had vast wel iets veranderd kan worden. Mijn derde punt (want verder heb ik mij zeker vermaakt, zijn de beelden prachtig en de soundtrack heel fijn) is de climax. Of de anti-climax. Ik zal er verder niet op in gaan om het niet te verklappen, maar ik had gehoopt op een daverend, verbijsterend sluitstuk.

En zo is Christian Bale’s tijd als Batman voorbij. Het was vermakelijk, maar het zal niet lang blijven hangen. Bij mij dan.

The Dark Knight Rises, 2012, nu in de bioscoop

Brave

93 min.

Voordat de film Brave in de bioscopen draaide, was er al genoeg discussie over. Pixar liep een geweldig risico door 1) een vrouwelijke hoofdrolspeler te hebben, 2) het in Schotland te plaatsen met de daarbijhorende accenten. Daarnaast was er achter de schermen rumour waardoor Pixar vrouwontvriendelijk werd afgetekend en de film was nog niet eens af.

Pixar

Het verhaal is simpel: de stoere prinses Merida wil helemaal niet als dame worden opgevoed en zet zich af tegen haar moeder. De prinses vindt een heks en vraagt haar om een toverspreuk om haar moeder te veranderen, zodat Merida niet meer hoeft te trouwen. Natuurlijk gaat dat mis, leren zowel moeder als Merida Wijze Levenslessen en komt aan het einde alles goed.

Als roodharige vrouw was ik al positief bevooroordeeld (is dat een mogelijkheid?) over deze film en vond het dan ook geen moment tegenvallen. Natuurlijk zijn er kleine punten die anders of beter behandeld hadden kunnen worden, maar de geweldige mooie beelden die de animatie biedt en de pret dat van Merida afspat, maakt heel veel goed.

Brave, 2012 nu in de bioscoop in 2D en 3D.

De Rouille et D’Os

120 min.

Wederom een film van de Fransen. De Rouille et D’Os heeft echter minder schaterlachen te bieden dan Intouchables. Dat betekent (natuurlijk) niet dat de film geen biosbezoek waard is.

Why Not Productions

In De Rouille et D’Os volgt de kijker een stel mensen die allemaal in (in mindere mate) in de goot belanden. Stephanie is knap en arrogant, maar krijgt een gruwelijk ongeluk waardoor ze veel van haar zelfwaarde verliest. Ali is werkeloos, krijgt zijn zoontje in zijn maag gesplitst en moet bij zijn zus intrekken. Ze vinden elkaar, maar houden allebei nadrukkelijk afstand, want dat werkt beter. Tot het niet meer werkt, natuurlijk.

Dit klinkt misschien erg deprimerend en zwart/wit, maar dat is het zeker niet.  De hele film biedt de kijker genoeg ruimte om zelf vragen te beantwoorden, om kritiek te leveren of om juist niet meer te doen dan de boodschap aan te nemen. Misschien is dat ‘Op elk potje past een dekseltje’, misschien is het ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’. Hoedanook, de karakters komen verder, leren, struikelen maar staan eindelijk ook weer op. En dat is -ondanks de bittere gebeurtenissen en fletse kleuren- toch heel motiverend.

 De Rouille et D’Os, Why Not Productions 2012. Nu in de bioscoop.

Narcopolis

Bombay, which obliterated its own history by changing its name and surgically altering its face, is the hero or heroin of this story, and since I’m the one who’s telling it and you don’t know who I am, let me say that we’ll get to the who of it but not right now [..]

Dit is de eerste keer dat ik niet begin met de eerste zin van een boek. Omdat in het geval van Narcopolis de eerste zin een proloog van vier pagina’s is.

Het boek werd omschreven als een mix van Trainspotting, Goya en Keats. Geen van drieën favorieten of zelfs maar bekend mee, maar het speelt in Bombay af, een stad in een land waar ik heel nieuwsgierig naar ben. Het plot – het verhaal van een eunuch die in de jaren zeventig als vrouw door het leven gaat – sprak mij daarnaast genoeg aan.

Auteur Jeet Thayil laat het merendeel van zijn verhaal zelf door de lezer uitzoeken. Bij verschillende hoofdstukken is het onduidelijk wie er aan het woord is en hoe die een relatie met de anderen heeft (want het blijft niet bij de eunuch). Alleen zijn beschrijvingen van de verschillende soorten drugs en de bijbehorende hallucinaties zijn gedetailleerd en uitgebreid. Verder lijkt het er op dat de lezer maar moet ‘ervaren’, niet leren of begrijpen. Ook al gaat er tijd overheen, er is geen gevoel van chronologie, alleen drugs en aftakelende, immer ontevreden mensen.

Zelf vind ik dat niet fijn lezen, waardoor ik na de eerste 100 bladzijden mijn best moest doen om door dit boek te komen. Mensen die geen kop of staart nodig hebben in een roman, fan zijn van Trainspotting en genoeg geduld hebben voor een traag verlopend verhaal, raad ik dit boek wel aan.

Narcopolis, Jeet Thayil, Faber and Faber 2012

The Avengers

143 min.

Ik heb eens een fatsoenlijke reden om in het Nederlands te recenseren. De Amerikanen kunnen de film pas vanaf vandaag kunnen zien en het zo flauw is als de verrassingen verpest worden (alhoewel: het is een superheldenfilm, hoe verrassend kan het zijn?).  Dat gezegd hebbende ..hieronder worden dus gebeurtenissen uit de film genoemd.

Continue reading “The Avengers”