Team Foxcatcher

90 min.

Soms merk ik dat ik liever een documentaire kijk over iets waar ik maar heel weinig van af weet. Ik heb deze documentaire aan mijn Netflix-lijst toegevoegd toen de film Foxcatcher uitkwam, en ik geen zin had in tegen Steve Carrell en Channing Tatum aan te kijken. Zo weet ik dus ook niet of de film dichtbij de realiteit blijft.

Team foxcatcher poster imdbDe realiteit is deze. Multimiljonair John DuPont is een vreemde vogel die op zijn landgoed een wereld creëert waarin atleten – vooral worstelaars – zich helemaal, zorgeloos, op de sport kunnen storten, want de VS is wel vaak genoeg nummer twee geworden. Dat vreemde vogel zijn toont zich eerst nog in redelijk onschuldige dingen, maar eindigt in dodelijke paranoia en jaloezie.

Dit speelt zich grotendeels in de 80s en 90s af en het beeld kan ook niet meer 80s worden. Er werd veel gefilmd bij team Foxcatcher, dus er is eens niet een monopolie van talking heads.

Het is vooral het tempo dat ik bewonderenswaardig vind. Amper interesse in zowel true crime als worstelen, en toch geen moment dat ik de documentaire als een sleur ervoer. Het is een enigszins surrealistische blik achter de schermen die zonder moord misschien nooit gedeeld was. De VS moet winnen tenslotte, en wat daar voor moet gebeuren gaat niemand iets aan.

Team Foxcatcher, Hattasan Productions 2016

Who’s That Girl?

Life through a phone is a lie.
It always feels a bit like betrayal, when I call chick lit/romance smart because it so easily implies that all books in this genre are dumb, drab or both. I don’t like the term chick lit for starters anyway, why is it called ‘slice of life’ or ‘coming of age’ for men but for us again cut down to ‘chick’ and ‘lit’? I’ve never met a woman that called herself (unironically) chick. But this is a side note.
Who’s That Girl? has a premise that made groan a bit; the main character allows the groom to kiss her on his wedding day and she flees the absolute mayhem that follows. All that, and it needs almost 500 pages? Honestly, I can’t even remember why I took this book from the library, but I’m glad I did. Because Mhairi McFarlane shows oh so realistically how the victim is blamed, how bullying isn’t just something for (high) school and that it’s easy to outrace yourself and your needs without really noticing it. So Who’s That Girl? is definitely a coming of age, lessons learned book for the thirty-something woman.
Besides all that, it’s fun. It’s heartfelt, whatever Edie does and tries, especially when she starts adjusting to being back in Nottingham (having fled there), connecting with her family and neighbours (in a way), and finding satisfaction from work (ghostwriting the biography of an actor). She tries and she stumbles but it never looks like it happens For The Plot or as filler. Okay, of course there’s some stuff that will make you harumpf in (embarrassed) disbelief, but none of it feels quirky because it has to be quirky. Honestly, if this can happen when you’re half way into your thirties, I’m looking forward to it.
Who’s That Girl?, Mhairi McFarlane, Harper Collins 2016

Other People

97 min.

Vaagjes kon ik me herinneren dat meerdere mensen op verschillende mensen deze film had aangeraden, alleen niet precies meer waarom. Maar er was een Siberische beer buiten, dit leek op een familie saga (het soort verhaal waar ik altijd een zwak voor heb) en ik had tijd te vullen dus ja hoor – geef maar.

Other People posterBeste mensen, blijkt de moeder van de familie dus dodelijk ziek te zijn. Hoofdpersoon doet zijn best om succesvol te zijn als schrijver, maar komt als lichte faalhaas terug naar huis om voor zijn familie te zorgen. Waar zijn vader nog steeds zijn homoseksualiteit niet heeft geaccepteerd en zijn zusjes niet echt weten hoe contact met hem te leggen. En moeder maar haar best doen om te doen alsof.

Alsnog is het niet alleen maar tranendal, waardoor de kleine pijntjes misschien juist vaker in de roos landen. Want wat doe je als je samen met je moeder begraven versus cremeren moet bespreken terwijl je net chocolade milkshakes hebt besteld bij de man die je op Tinder hebt gespot?

Bitterzoet noemen ze dat, geloof ik, maar ik nam er vooral van mee dat je blij moet zijn met de mensen die je hebt, voor je ze verliest. En verdorie, wat speelt Molly Shannon een vrouw die je niet wilt verliezen.

Other People, Park Pictures 2016

Behold the Dreamers

He’d never been asked to wear a suit to a job interview.

First of all, I’d like to mention that this is a book from Oprah’s Book Club. Mostly because the ebook file I had, would mention it in the most random ways.

Anyway, I discovered that my Ottawa library had another online service, which finally got me this one. Express, so I had to finish it in seven days. I finished it in two.

Behold the Dreamers is about the American dreamers, the immigrants who enter the country (kind of) legally and overstay their welcome in hope of a better life for themselves and their family. Jende and Neni are from Cameroon, escaping their town because of disapproval of their relationship and with dreams of more. For such a long time things go well (there is a job, education, money shared left and right) that the reader can almost get comfortable; maybe this family is the one that will slip through.

The story plays out during the start of the financial crisis. With Jende being the chauffeur of a high up Wall Street man, it’s clearly shown that suffering can always reach another level. The book is so full of (naive) hope that it gets tougher and tougher to swallow that the dream may just stay that: a dream.

Behold the Dreamers, Imbolo Mbue, Random House 2016

De melancholie van het verzet

Aangezien de stoptrein die in de vorst verstarde plaatsen op de Zuidelijke Laagvlakte tussen de rivier de Tisza en de voet van de Karpaten met elkaar verbond, ondanks de warrige uitleg van de verdwaasd lans de rails drentelende spoorbeambte en de alsmaar stelliger beloften van de nerveus rondrennende stationschef nog steeds niet was aangekomen (‘Tja, weer eentje opgelost in het niets…” zei de spoorbeambte met wrange spot), vertrok er een vervangende trein, bestaande uit een afgekeurde, gammele 424 en twee krakkemikkige, met houten zitbanken ingerichte wagons, die slechts in dergelijk zogenaamde ‘bijzondere situaties’ mochten worden ingezet; daarmee zouden de lokale reizigers, die het uitvallen van de vergeefs verwachte stoptrein uit het westen betrekkelijk onverschillig en met halfslachtige berusting opnamen –

En zo ging de zin nog even door, en dit is niet de laatste die hele pagina’s in zal nemen. Ik vind het Oost-Europese redelijk herkenbaar in toon, maar De Melancholie van het verzet voegt een toon van het absurdistische sprookjesachtige toe. Het verhaal is misschien wel bruin en solide, maar dan in tinten en patroontjes. Misschien heeft het boek ook wel mijn kunnen om een rechtlijnige review te schrijven ondermijnd.

Want wat gebeurt er precies? Er komt een vreemd circus naar een schijnbaar (door de autoriteiten) verlaten en verwaarloosde stad. Geruchten en opstootjes maken het allemaal nog iets surrealistischer, en daar tussendoor sluipen, paraderen en stiefelen figuren als vanuit een kijkdoos. Is het massahysterie, of een zeer goed georganiseerde opruiming?

Het is geen boek voor de lezer met weinig geduld, noch degene die een duidelijke conclusie eist. Mocht je open staan voor iets surrealistisch tussen te lafhartige mensen … plan er tijd voor in.

De melancholie van het verzet, László Krasznahorkai, Wereldbibliotheek 2016

Een zachte hand

De baby is dood.

De bibliotheek had mij eerst het origineel (Frans) aangeboden, maar dat ging mij net iets te ver, met een Frans vocabulaire dat niet verder reikt dan mij voorstellen en zeggen wat ik wil drinken. Dit was een boek dat op twee verschillende plekken werd bezongen, waardoor ik nieuwsgierig genoeg werd om ‘dan maar’ Nederlands te lezen.

Terwijl de omschrijving niet meer was dan ‘het gaat goed mis, nadat het zo lang zo goed leek te zijn’ bij een verhaal van een jong gezin dat een oudere, ietwat vreemde vrouw als nanny inneemt en in hun dagelijks leven verweeft.

Met een opbouw die niet in een horror zou misstaan, wordt dan wel getoond waarom dit een slecht idee is. In 189 pagina’s word je er van overtuigd nooit meer een vreemde in huis te nemen, en zeker niet wanneer je kleine kinderen hebt.

Een zachte hand, Leïla Slimani, Nieuw Amsterdam 2016

The Power

Dear Naomi,

I’ve finished the bloody book.

And Dud Read in February goes to The Power. If there wouldn’t have been some well timed critiques read, I would have walked headfirst into disappointment, because so many people were so_positive about this one.

I mean, Margaret Atwood supported the author in this (at least, that’s what’s mentioned in the acknowledgments), critics mentioned a science fiction story that would make you question patriarchy, the poison of the male fragility, how power corrupts and so on. All that, and teenage girls managing to shoot electricity from their hands.

But then there’s the execution, and the execution is crummy. There’s no fiber, no rhythm, no connection between the characters, the chapters, the paragraphs. It’s an idea dump, sketches of world building that are deserted before you can imagine the image. There’s no push to care about these characters, the worlds they (try to) destroy or build up. It’s not refined enough to add men(‘s right activists) without making it feel like the story is excusing them, and the conclusion of Power Corrupts is clear from early on.

Just don’t bother; I’m sure there are books out there with similar themes that do manage to come out more balanced.

The Power, Naomi Alderman, Hachette 2016