Green Island

My mother Li Min’s labor pains began the night that the widow was beaten in front of the Tian-ma Teahouse.

I’m a sucker for family epics, “spanning decades”. Honestly, you can just get my attention with those two words. Add a not-western background (because honestly, aren’t we familiar enough already with those?) and I’m in. So that’s how I ended up with Green Island.

You follow the main character from birth to seniority, over two continents and through so much political unrest that it’s sometimes boggling to realise that these are real life events. How much do you know about the history of Taiwan, after all?

Shawna Yang Ryan leads you through the casual horrors different governments exercise while juxtaposing it with (immigrant) domestic life, making some chapters almost surrealistic. The narrator is always chafing in her surroundings, sometimes making her annoying, but the story continuously enticing.

Green Island, Shawna Yang Ryan, Alfred A. Knopf, 2016

Hunt for the Wilderpeople

101 min.

De film is indrukwekkend Nieuw-Zeelands, en niet alleen door de omgeving en de humor. Misschien is het omdat ik het herken, misschien is het omdat ik ander werk van de regisseur heb gezien (Thor: Ragnarok, What We Do in the Shadows). Hoe dan ook, het is ‘indie’ maar dan nog net een beetje anders. Droger, waarschijnlijk.

hunt for the wilderpeople posterTerwijl het onderwerp van de film het makkelijk een slopende tranentrekker had kunnen maken. Een pleegkind krijgt een laatste kans; op een klein boerderijtje in de middle of nowhere. Hij is een ongemakkelijke puber, maar zijn pleegmoeder breekt er snel doorheen. Zijn pleegvader niet.

Laat dat nu degene zijn waarmee hij vandoor gaat om te voorkomen dat hij de jeugdgevangenis in moet.

Een groot deel van de film speelt zich af in de wildernis, met maar twee acteurs, maar door tempo en dialoog wordt het geen moment rustig. Beiden komen uit hun schulp omdat het wel moet, hoe pijnlijk het ook is.

En zo klopt van begin tot einde een hart in deze film. Met af en toe zulke gortdroge momenten dat dat hart even de hik krijgt.

Hunt for the Wilderpeople, Piki Films 2016

Suicide Squad

137 min.

In de categorie recente DCEU films keek ik zowel Wonder Woman als Suicide Squad. Omdat de eerste voor mij zo tegenvallend mat was, schrijf ik alleen een blog over deze. In Suicide Squad gebeurt er in ieder geval meer, in meerdere kleuren.

suicide-squad-posterDat van die kleuren is bijzonder, omdat een groot deel van de DCEU films iets te maken hebben met Zack Snyder, en Zack Snyder heeft het niet zo op kleuren buiten zestig tinten blauw. Bij Suicide Squad is het nog steeds mat, maar wel in enkele primaire kleuren. Misschien omdat het onderwerp deze keer bad guys zijn.

Als tegenhanger van Superman en dergelijke, wilt een gruizige organisatie graag een team met supersterke, bijzondere mensen; gewone wapens doen niets tegen machtige aliens tenslotte. Hiervoor wordt een stel criminelen verzameld, en om zich te laten gedragen, krijgen ze een explosieve chip geïnjecteerd.

Het vermakelijke zit in hoe enkele acteurs hun rollen invullen. Will Smith is altijd makkelijk om naar te kijken, en zo zijn er nog een paar die je er aan herinneren dat je niet te veel op het plot of de speelomgeving hoeft te letten. De rest zit helaas vast in stereotypes of slecht acteerwerk.

De soundtrack is ook wel leuk, en als je de te lange vechtscènes doorzapt (wat is dat toch voor vervelende trend?), ben je net zo snel door de film als je bak popcorn. Allebei hebben hetzelfde niveau van voedzaamheid.

Suicide Squad, Atlas Entertainment 2016

 

Team Foxcatcher

90 min.

Soms merk ik dat ik liever een documentaire kijk over iets waar ik maar heel weinig van af weet. Ik heb deze documentaire aan mijn Netflix-lijst toegevoegd toen de film Foxcatcher uitkwam, en ik geen zin had in tegen Steve Carrell en Channing Tatum aan te kijken. Zo weet ik dus ook niet of de film dichtbij de realiteit blijft.

Team foxcatcher poster imdbDe realiteit is deze. Multimiljonair John DuPont is een vreemde vogel die op zijn landgoed een wereld creëert waarin atleten – vooral worstelaars – zich helemaal, zorgeloos, op de sport kunnen storten, want de VS is wel vaak genoeg nummer twee geworden. Dat vreemde vogel zijn toont zich eerst nog in redelijk onschuldige dingen, maar eindigt in dodelijke paranoia en jaloezie.

Dit speelt zich grotendeels in de 80s en 90s af en het beeld kan ook niet meer 80s worden. Er werd veel gefilmd bij team Foxcatcher, dus er is eens niet een monopolie van talking heads.

Het is vooral het tempo dat ik bewonderenswaardig vind. Amper interesse in zowel true crime als worstelen, en toch geen moment dat ik de documentaire als een sleur ervoer. Het is een enigszins surrealistische blik achter de schermen die zonder moord misschien nooit gedeeld was. De VS moet winnen tenslotte, en wat daar voor moet gebeuren gaat niemand iets aan.

Team Foxcatcher, Hattasan Productions 2016

Who’s That Girl?

Life through a phone is a lie.
It always feels a bit like betrayal, when I call chick lit/romance smart because it so easily implies that all books in this genre are dumb, drab or both. I don’t like the term chick lit for starters anyway, why is it called ‘slice of life’ or ‘coming of age’ for men but for us again cut down to ‘chick’ and ‘lit’? I’ve never met a woman that called herself (unironically) chick. But this is a side note.
Who’s That Girl? has a premise that made groan a bit; the main character allows the groom to kiss her on his wedding day and she flees the absolute mayhem that follows. All that, and it needs almost 500 pages? Honestly, I can’t even remember why I took this book from the library, but I’m glad I did. Because Mhairi McFarlane shows oh so realistically how the victim is blamed, how bullying isn’t just something for (high) school and that it’s easy to outrace yourself and your needs without really noticing it. So Who’s That Girl? is definitely a coming of age, lessons learned book for the thirty-something woman.
Besides all that, it’s fun. It’s heartfelt, whatever Edie does and tries, especially when she starts adjusting to being back in Nottingham (having fled there), connecting with her family and neighbours (in a way), and finding satisfaction from work (ghostwriting the biography of an actor). She tries and she stumbles but it never looks like it happens For The Plot or as filler. Okay, of course there’s some stuff that will make you harumpf in (embarrassed) disbelief, but none of it feels quirky because it has to be quirky. Honestly, if this can happen when you’re half way into your thirties, I’m looking forward to it.
Who’s That Girl?, Mhairi McFarlane, Harper Collins 2016

Other People

97 min.

Vaagjes kon ik me herinneren dat meerdere mensen op verschillende mensen deze film had aangeraden, alleen niet precies meer waarom. Maar er was een Siberische beer buiten, dit leek op een familie saga (het soort verhaal waar ik altijd een zwak voor heb) en ik had tijd te vullen dus ja hoor – geef maar.

Other People posterBeste mensen, blijkt de moeder van de familie dus dodelijk ziek te zijn. Hoofdpersoon doet zijn best om succesvol te zijn als schrijver, maar komt als lichte faalhaas terug naar huis om voor zijn familie te zorgen. Waar zijn vader nog steeds zijn homoseksualiteit niet heeft geaccepteerd en zijn zusjes niet echt weten hoe contact met hem te leggen. En moeder maar haar best doen om te doen alsof.

Alsnog is het niet alleen maar tranendal, waardoor de kleine pijntjes misschien juist vaker in de roos landen. Want wat doe je als je samen met je moeder begraven versus cremeren moet bespreken terwijl je net chocolade milkshakes hebt besteld bij de man die je op Tinder hebt gespot?

Bitterzoet noemen ze dat, geloof ik, maar ik nam er vooral van mee dat je blij moet zijn met de mensen die je hebt, voor je ze verliest. En verdorie, wat speelt Molly Shannon een vrouw die je niet wilt verliezen.

Other People, Park Pictures 2016

Behold the Dreamers

He’d never been asked to wear a suit to a job interview.

First of all, I’d like to mention that this is a book from Oprah’s Book Club. Mostly because the ebook file I had, would mention it in the most random ways.

Anyway, I discovered that my Ottawa library had another online service, which finally got me this one. Express, so I had to finish it in seven days. I finished it in two.

Behold the Dreamers is about the American dreamers, the immigrants who enter the country (kind of) legally and overstay their welcome in hope of a better life for themselves and their family. Jende and Neni are from Cameroon, escaping their town because of disapproval of their relationship and with dreams of more. For such a long time things go well (there is a job, education, money shared left and right) that the reader can almost get comfortable; maybe this family is the one that will slip through.

The story plays out during the start of the financial crisis. With Jende being the chauffeur of a high up Wall Street man, it’s clearly shown that suffering can always reach another level. The book is so full of (naive) hope that it gets tougher and tougher to swallow that the dream may just stay that: a dream.

Behold the Dreamers, Imbolo Mbue, Random House 2016