Een zachte hand

De baby is dood.

De bibliotheek had mij eerst het origineel (Frans) aangeboden, maar dat ging mij net iets te ver, met een Frans vocabulaire dat niet verder reikt dan mij voorstellen en zeggen wat ik wil drinken. Dit was een boek dat op twee verschillende plekken werd bezongen, waardoor ik nieuwsgierig genoeg werd om ‘dan maar’ Nederlands te lezen.

Terwijl de omschrijving niet meer was dan ‘het gaat goed mis, nadat het zo lang zo goed leek te zijn’ bij een verhaal van een jong gezin dat een oudere, ietwat vreemde vrouw als nanny inneemt en in hun dagelijks leven verweeft.

Met een opbouw die niet in een horror zou misstaan, wordt dan wel getoond waarom dit een slecht idee is. In 189 pagina’s word je er van overtuigd nooit meer een vreemde in huis te nemen, en zeker niet wanneer je kleine kinderen hebt.

Een zachte hand, Leïla Slimani, Nieuw Amsterdam 2016

The Power

Dear Naomi,

I’ve finished the bloody book.

And Dud Read in February goes to The Power. If there wouldn’t have been some well timed critiques read, I would have walked headfirst into disappointment, because so many people were so_positive about this one.

I mean, Margaret Atwood supported the author in this (at least, that’s what’s mentioned in the acknowledgments), critics mentioned a science fiction story that would make you question patriarchy, the poison of the male fragility, how power corrupts and so on. All that, and teenage girls managing to shoot electricity from their hands.

But then there’s the execution, and the execution is crummy. There’s no fiber, no rhythm, no connection between the characters, the chapters, the paragraphs. It’s an idea dump, sketches of world building that are deserted before you can imagine the image. There’s no push to care about these characters, the worlds they (try to) destroy or build up. It’s not refined enough to add men(‘s right activists) without making it feel like the story is excusing them, and the conclusion of Power Corrupts is clear from early on.

Just don’t bother; I’m sure there are books out there with similar themes that do manage to come out more balanced.

The Power, Naomi Alderman, Hachette 2016

 

Bad Moms

104 min.

De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan. De film begint zo irritant dat je begint te twijfelen of de titel niet een soort “ironisch” grapje is en de trailer zo geknipt en gesneden dat vrouwen ‘m wel wilde zien, maar gelukkig: de moeders worden loeders.

Bad Moms filmposterHoe kan het ook anders, met die idiote druk die de samenleving op ze legt om overal onderdeel van te zijn, op tijd, goed gekleed, met zelfgemaakte baksels. Hop, tijd om de boel zo hard los te laten dat het in gruzelementen valt.

De slechteriken zijn de moeders die wel onder die druk blijven functioneren, maar gelukkig is er een moment van inzicht om iedereen (= moeders) te laten zien dat het allemaal best wel een beetje meer relaxed mag. Met vuilbekkerij, want dat is schijnbaar essentieel voor de ‘vrouwencomedy’.

Bad Moms, STX Entertainment 2016

 

3%

8 x 49 min.

Zo’n tv-show die ik al best lang in mijn Netflix-lijst had staan, maar pas ging proberen toen mijn 20-jarige stagiaire het aanbeval. Terwijl wij nu niet bepaald qua mening regelmatig op dezelfde golflengte zitten.

De show stond zolang in mijn rijtje omdat ik wist dat ze Zuid-Amerikaans (Braziliaans) is, met Portugees als voertaal. Ik kijk liever niet te veel niet-Engelse series tegelijkertijd, zeker niet sinds ik weer Engels ben gaan studeren. Hoeveel taal past in je hoofd, tenslotte? In ieder geval, hoor ik meteen Engels! 3% heeft dus ook een gesynchroniseerde optie, maar daarmee zitten ze zo vaak naast de articulatie van het origineel dat ik gewoon ondertiteling aanraad. Aangenomen dat je geen Portugees spreekt.

3% posterMaar wie of wat is die 3% dan? De 3% zijn mensen die Het Proces succesvol doorlopen en hun sloppenwijken kunnen inwisselen voor een zogezegd utopie. Dat Proces is alleen nogal bruut, dus er zijn ook wat tegenstanders van. Met teksten als ‘niet iedereen verdient hetzelfde’ en ‘alleen als je je uiterste best doet verdien je een beter leven’ is dat ook wel te begrijpen.

In acht afleveringen (had wel met één of twee minder gekund, maar het tempo zakt nergens echt in) volgt de kijker een groep die graag door Het Proces heen wilt. Voor uiteenlopende redenen, natuurlijk.

Het is aantrekkelijk vermaak met – voor mij zeker een pluspunt – een diverse cast. Als je Hunger Games in tv-serievorm wilt, kun je aan 3% geen buil vallen.

3%, Netflix 2016

10 Cloverfield Lane

106 min.

I don’t watch a lot of thrillers, definitely not those involving aliens because I really don’t like aliens (I’m sorry, aliens). This movie – like The Invitation – was sold to me as ‘just scary, not gross’, and because I have the human need to be scared by (outrageous) things, 10_Cloverfield_Lane posterI added this to my Netflix list. I was promised very little aliens as well.

10 Cloverfield Lane uses one of my favourite tropes for horror/thriller/scary stuff: are humans not the worst monsters?

Michelle is in a car crash and wakes up in a bunker. The owner of the bunker says it’s for her own sake, because something bad happened outside, but isn’t particularly sharing about what this badness is. Instead, he seems to care more about her fitting into the image of what life in the bunker should be.

It’s easy to say too much, so I’ll stick with ‘Is he being a scary mean guy for a reason, or just because he is a scary mean guy?’. The movie balances nicely between those options, and after finishing it you may find yourself thinking that the other option would have been better.

10 Cloverfield Lane, Paramount Pictures 2016

The Hidden Oracle

Hoodlums punch my face
I would smite them if I could
Mortality blows

Looks like I’m on a bit of a fantasy kick these past (two) months; good thing it can be such an impressively versatile genre.

Rick Riordan is quite a familiar name in the genre, within the subgenre of YA. There’s been two movies, there’s plenty of books that brought Greek mythology to teens. Literally and figuratively.

This time it’s about – yep, right there in the title – Apollo. The god is turned human, but that doesn’t mean things go along breezily. Quests, monsters, demigods! And meeting your offspring.

Yes, the tongue is firmly in the cheek, but Riordan still manages to pass some mythology facts along. It’s all in seemingly effortless fun, and the twist might even surprise you. And if you’re looking at a way in for both reading and/or learning about Greek mythology, this and Riordan’s other work is a super accessible first step.

The Trials of Apollo: The Hidden Oracle, Rick Riordan, Hyperion 2016

Hot Milk

Today I dropped my laptop on the concrete floor of a bar built on the beach.

I honestly don’t know what to make of this, and I finished it two days ago. What’s the genre? How do I feel about it? Would I recommend it, and to whom? Well, at least it’s original (urgh, worst argument)!

Hot Milk is the story of Sofia and Rose. Sofia is the daughter taking care of her mother, who has strange symptoms no-one can diagnose in a successful way. Rose is the mother, the ball and chain of her adult daughter, suffering all kind of mental and physical aches. They end up in Spain for a specialist that might be their last chance.

Sounds pretty straight forward, but the story quickly goes of the rails in an almost fevered matter. The relationship between Rose and Sofia is far from healthy, but Sofia’s relationship with the world outside of Rose is unstable and confusing as well. Then there’s the specialist, whom seems to go for something between mad scientist and rich hermit. It feels a bit like an ugly, depraved version of magic realism, with the heat and discomfort sensible.

So …you could read it, if you don’t mind feeling annoyed and uncomfortable from time to time. It gets under the skin, I just can’t say if you’d like it there.

Hot Milk, Deborah Levy, Penguin Books 2016