Het achtste leven (voor Brilka)

Eigenlijk heeft dit verhaal meer dan één begin.

Is het te vroeg in het jaar om te zeggen dat ik mijn beste boek van 2019 heb gelezen? Want oef, dit is een boek zoals je het wilt hebben, dat je het niet weg kunt leggen, dat het stukjes in jezelf raakt waarvan je niet eens af wist (of af wilt weten). Tegelijkertijd begrijp ik dat dit gigantisch persoonlijk is, hoe een boek je aanspreekt.

Dus raad ik dit boek aan voor de mensen die van familie ‘epics’ houden: verhalen die decennia overbruggen binnen één familie. Het boek is ook voor mensen die in geschiedenis geïnteresseerd zijn: een heel groot deel van het boek speelt zich af in twintigste-eeuws Sovjet plus Georgië (dat natuurlijk ook om de zoveel tijd onder de Sovjet viel).

En dan kan ik het ook nog aanraden omdat alle hoofdpersonen vrouwen zijn. Ja, niet de vriendelijkste, vrolijkste types, en ze maken ook dingen mee die je geen mens toewenst. Maar als je eenmaal begint, is het moeilijk stoppen. Het achtste leven is voor Brilka, al die anderen zijn voor de lezer.

Het achtste leven (voor Brilka), Nino Haratischwili, Atlas Contact 2017

Coco

109 min.

Is de kerstvakantie compleet zonder een animatiefilm? Voor hen die dat ook voelen: Coco nu op Netflix te vinden.

coco_2017The Book of Life deed het al een paar jaar geleden: Dia de Muertos gebruiken. Deze keer komt Miguel in het land der doden terecht omdat hij zijn familie probeert te ontsnappen (zij haten muziek, hij wilt alleen maar muziek maken), en ontdekt daar dingen over zichzelf en zijn familie. Zoals dat gaat.

Het ziet er allemaal weer heel mooi uit (zeker aan de dode kant), en enkele keren lijkt het zelfs meer dan het standaard plastic randje dat elke grote animatiestudio zo graag schijnt te gebruiken. Waarom heb ik alleen weer het gevoel dat Disney waar voor je geld wilt leveren, en de film weer net iets te lang is? Op deze manier wordt het tempo uit het verhaal gehaald, waardoor het meer een gevalletje ‘Oh wat mooi’ wordt in plaats van ‘Oh wat emotioneel/spannend/gaaf’.

Aan de andere kant; ruimte voor een plaspauze – zeker als je het met jongere kinderen en/of veel drankjes kijkt – is nooit weg.

Coco, Disney 2017

 

Run, Hide, Repeat

I was running along the Upper Blandford Road this morning, watching the little islands emerge from the morning mist, when I came upon a fisherman stacking lobster traps by his shed.

Truth again turns out to be stranger than fiction in this story that might make you repeatedly check if it really isn’t a dramatised/fictionalised version of events. That also means that pretty much everything I will put down here could be considered as spoilers, but at the same time you could look up the author and possibly learn the entire story without ever opening the book. Hm.

During a big part of her childhood, Pauline, her mother and her brother are on the run. She’s told why in her early twenties, but that doesn’t exactly put a halt to the running. There’s two large twists (do you call it twists when it happens in real life?) in this story, and Dakin writes with the right amount of insecurity (is it me, is this really happening?) to – as a reader – keep doubting things as well, even when rationale starts popping up.

This way it continues to feel like a slightly laughable and surreal story, instead of paint-by-numbers memoir of someone growing up in seventies Canada. The Mounties don’t even show up until the end.

So, you could read this one for several reasons. If you like memoirs, if you like truth-is-stranger-than-fiction, if you like a detective element without any detectives involved, if you want a slice of life view of seventies Canada.

Run, Hide, Repeat: A Memoir of a Fugitive Childhood, Pauline Dakin, Viking 2017

Welcome to Lagos

Evening swept through the Delta: half an hour of mauve before the sky bruised to black.

I read books situated in South America and Asia and Africa to remember that Western culture and/or society isn’t the only one on this planet. With Welcome to Lagos I sometimes felt like I was ready a satire of how people think about African cultures. Surely it isn’t really like that? But when a (semi-)local is writing about it, you might take their word for it. And see that some known things about African countries aren’t exaggerated.

In this story the reader follows people from different walks of life that come together in Lagos. And Lagos is a creature, not just a city. The country of Nigeria is a beast, and the different people living in it are sometimes prey, sometimes predator. I’m not just talking about literal, military violence, but about poverty and corruption as well. And yet, these people find each other and connect in some way.

It’s a story about people functioning (in some way) in a country that isn’t even half way there on the road to whatever. As an ignorant white person I was surprised by the casual poverty and people abusing it, by the reach of the corrupted in power. As mentioned before – is it really that bad?

It’s with credit to the author that it doesn’t turn into one long complaint about the city and its civilians. Welcome to Lagos feels like something you could read for Anthropology class: to make sure you see the people not the system.

Welcome to Lagos, Chibundu Onuzo, Faber & Faber 2017

Eleanor Oliphant is Completely Fine

When people ask me what I do–taxi drivers, hairdressers–I tell them I work in an office.

Seems like my streak of entertaining and enthralling reads is still going on. Hurray for making the right decisions!

Some people told me that this was a romance, making me frown a bit when getting to know Eleanor Oliphant. First of all, she isn’t in the right state of mind for a romance, secondly, a romance with whom? Do women always need a romantic relationship to show personal growth?

Luckily those people were wrong, Eleanor shows growth because she has to and wants to, and -gasp- is allowed a relationship with a man that isn’t a romantic one. Apologies, that’s a mild spoiler.

As I say so often: if this would have been written by a male author, and the protagonist male, it might have been viewed as Deep and slice-of-life instead of the quick rejection of calling it chicklit because it involves women living life. Eleanor Oliphant showcases character building, motivations and lessons learned without any of it being obnoxious. While being funny from time to time as well.

Eleanor Oliphant is Completely Fine, Gail Honeyman, Viking 2017

The Last Mrs. Parrish

Amber Patterson was tired of being invisible.

This was insanely fun, until it got serious, and then luckily got fun again. A story like a roller-coaster, no matter how big a cliche that is. It’s fast, gets a bit scary/ugly at some times, and gives you no break from it.

It starts out with Amber, who’s planning to take a rich woman’s husband and with that, a woman’s life. Take over, there’s no need for murder, although Amber definitely has some murderous thoughts from time to time. She feels grossly neglected by faith and luck and life, so honestly – shouldn’t she grab whatever she can?

Then there’s Daphne Parrish, the delicate rose whom refuses to recognise how good she’s got it, no matter how often she says she does. It’s easy to view Amber as a bit of an angry Robin Hood, but the Constantine sisters (the author exists out of a duo) flip that around, having the reader end up in the ugly part.

And all this with such a tempo that it feels like the story is being poured straight into your brain. I honestly can’t remember downsides to it; it just leaves you with such a ‘FUCK YEAH’ feeling that blemishes are blown away.

The Last Mrs. Parrish, Liv Constantine, Harper Collins 2017

Harlots

8 x 45 min.

Ik kijk/keek een boel televisieseries met vooral vrouwelijke (hoofd)rollen. Best lekker is dat, en dan valt het ook gelijk op dat je met vrouwen ook gewoon allerlei verschillende verhalen kunt vertellen (choquerend!).

Harlots HuluDeze keer gaat het over een stel hoeren ergens rond Middeleeuwen. Er is concurrentie, religieuze fanaten en familieproblemen als slagroom op het dagelijks leven binnen een bordeel.

Op den duur wordt dat zelfs een beetje herhalend, maar gelukkig zijn er genoeg karakters die de boel opfleuren, letterlijk en figuurlijk want de aankleding is geweldig. En die vijfenveertig minuten zijn net genoeg om het fris te houden. Door het vlotte tempo en hoeveelheid verhaallijntjes, is het wel makkelijk om je niet heel begaan bij ieder te voelen. Ja, zij is de slechterik maar dat komt door een grotere slechterik en hoeren zijn ook mensen met karakters en wensen, maar hoe en wat dan precies?

Er is een tweede seizoen; misschien gaat iedereen daarin iets meer de diepte in. Tot dan is het mooi en vermakelijk. Wat ook mag.

Harlots, Hulu 2017