The Last Mrs. Parrish

Amber Patterson was tired of being invisible.

This was insanely fun, until it got serious, and then luckily got fun again. A story like a roller-coaster, no matter how big a cliche that is. It’s fast, gets a bit scary/ugly at some times, and gives you no break from it.

It starts out with Amber, who’s planning to take a rich woman’s husband and with that, a woman’s life. Take over, there’s no need for murder, although Amber definitely has some murderous thoughts from time to time. She feels grossly neglected by faith and luck and life, so honestly – shouldn’t she grab whatever she can?

Then there’s Daphne Parrish, the delicate rose whom refuses to recognise how good she’s got it, no matter how often she says she does. It’s easy to view Amber as a bit of an angry Robin Hood, but the Constantine sisters (the author exists out of a duo) flip that around, having the reader end up in the ugly part.

And all this with such a tempo that it feels like the story is being poured straight into your brain. I honestly can’t remember downsides to it; it just leaves you with such a ‘FUCK YEAH’ feeling that blemishes are blown away.

The Last Mrs. Parrish, Liv Constantine, Harper Collins 2017

Harlots

8 x 45 min.

Ik kijk/keek een boel televisieseries met vooral vrouwelijke (hoofd)rollen. Best lekker is dat, en dan valt het ook gelijk op dat je met vrouwen ook gewoon allerlei verschillende verhalen kunt vertellen (choquerend!).

Harlots HuluDeze keer gaat het over een stel hoeren ergens rond Middeleeuwen. Er is concurrentie, religieuze fanaten en familieproblemen als slagroom op het dagelijks leven binnen een bordeel.

Op den duur wordt dat zelfs een beetje herhalend, maar gelukkig zijn er genoeg karakters die de boel opfleuren, letterlijk en figuurlijk want de aankleding is geweldig. En die vijfenveertig minuten zijn net genoeg om het fris te houden. Door het vlotte tempo en hoeveelheid verhaallijntjes, is het wel makkelijk om je niet heel begaan bij ieder te voelen. Ja, zij is de slechterik maar dat komt door een grotere slechterik en hoeren zijn ook mensen met karakters en wensen, maar hoe en wat dan precies?

Er is een tweede seizoen; misschien gaat iedereen daarin iets meer de diepte in. Tot dan is het mooi en vermakelijk. Wat ook mag.

Harlots, Hulu 2017

 

Sing, Unburied, Sing

I like to think I know what death is.

There’s a kind of story that is elevated by the surroundings its in. Even though this is the case in Sing, Unburied, Sing, it isn’t always saved by those surroundings. The story is dark and muddy, and there’s no air bubbles to be found in this morass.

Here’s a small, hurting family in the societal backgrounds of the USA. They hurt because of deaths past and future, addictions and crimes. Jojo is the young teenager who the story evolves around, but his drug addicted mother gets to share her angle as well.

If there’s not enough unhappiness around these two, death starts interfering with the living, and the story starts to feel like something the ancient Greeks would use as an example for hell. No matter what you do, misery will follow.

I’m slightly disgruntled because of having read this. Not because it’s badly written or a sloppy story, solely because it’s just full of disgruntlement, big and small. You could read it for the slice of depressing life, but don’t expect any uplifting experience.

Sing, Unburied, Sing, Jesmyn Ward, Scribner 2017

The Rules of Magic

Once upon a time, before the whole world changed, it was possible to run away from society, disguise who you were, and fit into polite society.

It’s the book that your mother loves. Or, like, the book the mothers love in movies about small, sleepy towns and antagonists that dream about a more exciting life but are told by those mothers that you shouldn’t want that because look what could happen. If someone would have told me that this book was written in the nineties, I would have believed it. It’s absolutely stale, and I don’t even mean this in a very negative way, but just because it feels like you’ve seen this movie a hundred times already. It’s comfortable, but never thrilling.

The Rules of Magic is the (“long awaited”) prequel to Practical Magic, which was a book before it was a movie with Nicole Kidman and Sandra Bullock. Both are about a family of witches, The Rules is just a few decades earlier, so you get New York city of the sixties and seventies, which might be one of the things that make the story appealing. The Owens family is cursed to destroy those they love, so it’s moping about that, destroying (unwittingly) and avoiding anything remotely looking like love. Although it seems to only be about romantic love, else there wouldn’t have been a family at all.

Anyway, there’s nothing wrong about this book, it’s not just very exciting. I wasn’t eager to read on and stay up late, and it’s been a while since I had that with a book which might have made me more impatient.

The Rules of Magic, Alice Hoffman, Simon & Schuster 2017

Lady Bird

95 min.

Ik heb een wantrouwende inborst: als iets het allerbeste ooit is en zó herkenbaar, mag men mijn portie aan fikkie geven. Is er de mogelijkheid om de portie gratis tot mij te nemen …vooruit, ik ben Hollandser dan wantrouwende.

Ladybird posterEn zo keek ik Lady Bird, een film die zó herkenbaar zou zijn voor elke tiener (die in de jaren negentig was opgegroeid) en met verschillende prijzen werd beloond. Was het herkenbaar? Soms, de rest werd beïnvloed door de omgeving (Californië).

Wat de film vooral een klein beetje boven het maaiveld uit laat steken, is Saoirse Ronan. Goed in alles wat ze doet, en krijgt het nu dus ook weer voor elkaar om de kijker het haar te gunnen, d’r een tik te willen geven, maar vooral te zien hoe vast ze zit in pubertijd, zichzelf en haar omgeving.

Zo kabbelt het allemaal door, gelukkig ook eens zonder toevoegingen die sommige films noodzakelijk vinden om drama te creëren. Ronan mag spelen wat ze kan, en ook zonder herkenning is het een fijn filmpje.

Lady Bird, Entertainment 360 2017

 

All Our Wrong Todays

So, the thing is, I come from the world we were supposed to have.

If the main character wouldn’t have been female, this book wouldn’t have been published or written of as chick lit and get none of the acclaim this one had. And ‘acclaim’ here is the categories my CloudLibrary put it in, so maybe it’s only Canadian acclaim, but still.

Anyway. I picked All Our Wrongs Today because it was time travel with a bit of The Jetsons and environmentalism sprinkled all over it. What’s not to like about that?

Well, probably the fact that all that is merely a background for half of the book, because protagonist Tom just whines about his life, his family, his actions (and inactivity), his life, his family and how his original surroundings are so much better than where he’s now. Mixed through that the reader gets a few female characters that are clear points to hang the plot on: mother, ex(es), (unattainable) love of his life.

But wait, it’s not just the women in Tom’s life that are merely plot points!

And like that, the reader might start hoping for Tom to time travel into nothingness, rendering this entire disappointing story non-existing. Or at the very least with 80 percent less navel gazing.

All Our Wrongs Today, Elan Mastai, Penguin Random House 2017

Las Chicas del Cable

16 x 50 min.

Ik vind helemaal niets aan soaps. Het acteerwerk is te dik aangezet, er gebeurt veel te veel in één mensenleven, de muziek is ten aller tijden dramatisch (om nog maar eens te onderstrepen hoe erg het allemaal is), kom op met me.
Ik heb het Spaanstalige Las Chicas del Cable (telefoonmeisjes), zeker het tweede seizoen, Las_Chicas_Del_Cable_netflixals een gigantische python in één keer geïnhaleerd.

Groot voordeel van het taalverschil – mijn Spaans is lager dan middelbare-schoolniveau – is dat je niet full time kunt focussen op het acteerwerk; je bent tenslotte aan het meelezen. En als je niet meeleest, zijn er genoeg mooie mensen om naar te kijken, wat ook weer afleidt.

De serie draait om een groepje vrouwen in jaren twintig Madrid, en hun worstelingen met meer zelfstandigheid, ouderwetse ideeën, relaties, werk (vinden) en in het geval van het hoofdpersoon – een complete identiteit overeind houden. Zoals iedereen dat wel eens gebeurt. Geen idee hoe historisch correct het allemaal is, maar wel mooi, allemaal.

En vermakelijk, dus ook.

Las Chicas del Cable, Netflix 2017